Zielone dla gadów: wapń, szczawiany, goitrogeny i to, czego nigdy nie mówi opakowanie

Szybka odpowiedź

Miska, która wygląda zdrowo dla człowieka. To, czy jest zdrowa dla zwierzęcia, zależy od stosunku wapnia do fosforu oraz od tego, co jeszcze zawierają rośliny.

Dla roślinożernego gada zielenina to nie dodatek. U dorosłej agamy brodatej, żółwia, biczogona czy legwana stanowi ona większość diety, a zawartość minerałów w niej decyduje o tym, czy zwierzę nabawi się metabolicznej choroby kości, dny moczanowej czy kamieni pęcherzowych.

Dwie rzeczy odróżniają dobrą karmę roślinną od złej i żadnej z nich nie widać na opakowaniu. Pierwszą jest stosunek wapnia do fosforu. Drugą jest to, czy roślina zawiera substancje, które całkowicie blokują wchłanianie wapnia.

• Celuj w rośliny, w których wapń przeważa nad fosforem. Złotą zasadą, według której pracują Opiekunowie, jest mniej więcej dwie części wapnia na jedną część fosforu w całej diecie.
• Szpinak, boćwina i liście buraka na papierze wyglądają na bogate w wapń, ale tak nie jest, ponieważ kwas szczawiowy blokuje wapń, zanim zwierzę zdąży go wchłonąć.
• Owoce są przysmakiem dla większości gatunków, ale stanowią realny problem dla żółwi śródziemnomorskich.
• Zbyt duża ilość białka u roślinożercy powoduje piramidowanie skorupy, uszkodzenie nerek i dnę moczanową. To nie jest margines bezpieczeństwa.
• Przed zmianą diety sprawdź temperaturę wygrzewania. Gad, któremu jest zbyt chłodno, nie strawi dobrego pożywienia.

:::danger
Nigdy nie podawaj gadom awokado, liści rabarbaru, cebuli, czosnku, szczypiorku ani liści pomidora, ziemniaka i innych psiankowatych.

Awokado zawiera persynę, która jest toksyczna dla wielu zwierząt. Liście rabarbaru zawierają kwas szczawiowy w ilościach znacznie przekraczających poziom jedynie niepożądany. Warzywa cebulowe uszkadzają czerwone krwinki. Liście psiankowatych zawierają solaninę. Żadne z nich nie ma bezpiecznej porcji, którą warto ustalać, a wszystkie można znaleźć w kuchni.
:::

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego stosunek wapnia do fosforu to najważniejsza informacja

Gady potrzebują w diecie więcej wapnia niż fosforu, a niedobór nie objawia się jako typowy brak, jakiego ludzie oczekują.

Kiedy poziom fosforu w diecie jest wysoki w stosunku do wapnia, fosfor wiąże wapń w jelitach, uniemożliwiając jego wchłanianie. Poziom wapnia we krwi zaczyna spadać. Przytarczyce reagują, uwalniając hormon, który wyciąga wapń z jedynego dużego magazynu, czyli szkieletu. Dzięki temu poziom wapnia we krwi jest utrzymywany na prawidłowym poziomie, czasem przez miesiące, podczas gdy kości są po cichu demineralizowane.

Jest to żywieniowa wtórna nadczynność przytarczyc i właśnie to ludzie mają na myśli, mówiąc o metabolicznej chorobie kości. Dla Właściciela istotne jest to, że zwierzę wygląda zdrowo, a wyniki krwi mogą być prawidłowe, nawet gdy proces jest już zaawansowany.

Objawy, w kolejności występowania: mniejsza aktywność i niechęć do wspinaczki, drżenie lub skurcze kończyn podczas ruchu, trudności z podniesieniem ciała ponad podłoże, żuchwa, która jest gumowata zamiast twardej, opuchlizna wzdłuż żuchwy lub kończyn, wygięte nogi, a ostatecznie złamania występujące bez wyraźnego powodu.

Większość pokarmów roślinnych, które ludzie uważają za warzywa, zawiera dużo fosforu. Ziarna, nasiona, większość owoców i wszystkie owady są bogate w fosfor. Wapń musi pochodzić ze świadomie wybieranej grupy liści oraz z suplementacji.

Antyodżywki: dlaczego dobry wynik wapnia może być kłamstwem

Zważ porcję i szukaj wartości wapnia oraz fosforu, zamiast patrzeć na napisy na opakowaniu.

Szczawiany.

Kwas szczawiowy wiąże wapń w szczawian wapnia, który jest nierozpuszczalny i przechodzi przez przewód pokarmowy bez wchłaniania. Zielenina, która jest bogata w wapń, może w rzeczywistości nie dostarczać go prawie wcale, a dodatkowo może wiązać wapń z reszty posiłku.

Do grupy wysokoszczawianowej należą: szpinak, boćwina, liście buraka, rabarbar, portulaka, natka pietruszki w dużej ilości oraz karambola. Żaden z nich nie jest trujący w małych, sporadycznych ilościach. Wszystkie są jednak złym wyborem jako podstawa diety, a szpinak jest szczególnie nadużywany, ponieważ ma opinię zdrowego wśród ludzi.

Jest jeszcze druga konsekwencja. Szczawian wapnia jest budulcem niektórych kamieni moczowych, a kamienie pęcherzowe są realnym i bolesnym problemem u żółwi oraz niektórych jaszczurek.

Goitrogeny.

Rodzina kapustowatych, do której należą jarmuż, kapusta, brokuł, kalafior, pak choi, brukselka, liście rzepy i gorczyca, zawiera związki zakłócające przyswajanie jodu przez tarczycę. Podawane jako jedyna dieta przez długi czas mogą prowadzić do powiększenia tarczycy.

Uczciwie trzeba dodać, że efekt ten zależy od dawki i jest często wyolbrzymiany. Jarmuż i liście rzepy są bogate w wapń i pożyteczne. Zasada to rotacja, a nie unikanie: żadne warzywo kapustne nie powinno stanowić całej diety, a dieta nie powinna składać się tylko z nich.

Fityniany i garbniki.

Obecne w ziarnach, nasionach, roślinach strączkowych i niektórych liściach, zmniejszają dostępność minerałów w podobny sposób. Jest to jeden z powodów, dla których pellet zbożowy jest kiepską bazą dla pasącego się żółwia.

Cukier.

Nie jest antyodżywką w sensie technicznym, ale zachowuje się tak u zwierząt fermentujących w jelicie grubym. Żywność bogata w cukier zmienia florę bakteryjną jelit żółwia, powodując luźne stolce, złe trawienie błonnika i nadmierny wzrost organizmów, które wcześniej były nieszkodliwe.

Białko: błąd, który wygląda jak hojność

U roślinożernego gada białko nie jest marginesem bezpieczeństwa. Jest obciążeniem dla nerek.

Gady wydalają odpady azotowe głównie jako kwas moczowy, który jest bardzo słabo rozpuszczalny. Zbyt dużo białka w diecie lub zbyt mało wody sprawia, że kwas moczowy krystalizuje się w stawach, pochewkach ścięgien i narządach wewnętrznych. To dna moczanowa – bolesna, postępująca i w dużej mierze nieodwracalna.

U rosnących żółwi nadmiar białka powoduje wzrost, który wyprzedza mineralizację skorupy. Keratynowe płytki wyginają się w wypukły, grudkowaty wzór zwany piramidowaniem, a leżąca pod nimi kość jest często słabej jakości. Piramidowania nie da się odwrócić.

Najczęstsze źródła to te, które wydają się uprzejmością: karma dla psów, karma dla kotów, wysokobiałkowy pellet, groch i fasola podawane w dużej ilości oraz tanie mieszanki dla żółwi zawierające białko zwierzęce.

Agamy brodate mają odwrotny problem. Pisklęta i młode osobniki rzeczywiście potrzebują dużego udziału owadów, aby rosnąć. Dorosłe – nie, a dorosłe utrzymywane na diecie dla młodych stają się otyłe, mają stłuszczoną wątrobę i często cierpią na dnę moczanową. Przejście z diety bogatej w owady u młodych na dietę roślinną u dorosłych jest najważniejszym pomijanym krokiem w opiece nad agamami brodatymi.

Co faktycznie gwarantuje opakowanie

Karmy dla gadów znajdują się poza ramami "kompletności i zbilansowania" opracowanymi dla karm dla psów i kotów w większości jurysdykcji. Ma to konkretną konsekwencję: słowa na przodzie opakowania to marketing, a nie regulowane oświadczenia.

"Kompletna" i "zbilansowana".

Nie zdefiniowane dla gadów tak, jak dla psów czy kotów. Zazwyczaj za tymi słowami nie stoi żaden niezależny standard.

"Dla wszystkich żółwi" lub "dla wszystkich gadów".

Niemożliwe. Żółw pasący się z terenów śródziemnomorskich i południowoamerykański żółw leśny mają niemal przeciwne diety, a produkt odpowiedni dla jednego zaszkodzi drugiemu. Opakowanie, które nie wymienia gatunku, mówi ci, że nie zostało sformułowane dla twojego zwierzęcia.

"Wysokobiałkowa" i "z dodatkiem białka".

Dla roślinożercy to ostrzeżenie, a nie zaleta.

"Z prawdziwymi warzywami" i "naturalna".

Nic z tego nie oznacza niczego mierzalnego.

Na co faktycznie patrzeć.

Na wartości wapnia i fosforu oraz czy stosunek faworyzuje wapń. Na wartość błonnika, która dla żółwia pasącego się powinna być wysoka. Na wymieniony gatunek. Na listę składników: trawa, siano i wymienione liście powinny być na początku, a zboża, melasa, soja i białko zwierzęce to składniki, których należy unikać.

Skoryguj dane o wilgotność przed porównaniem produktu suchego ze świeżym, inaczej produkt suchy zawsze będzie wydawał się bogatszy.

Przygotowanie posiłku

Baza z liści z mniejszym dodatkiem koloru. Proporcje znaczą więcej niż jakikolwiek pojedynczy składnik, a rotacja znaczy więcej niż znalezienie jednej idealnej zieleniny.

Baza, większość dni.

Bogate w wapń, niskoszczawianowe liście w rotacji: kapusta pastewna, liście rzepy, gorczyca, mniszek, rukiew wodna, endywia, cykoria, rukola, a dla gatunków, które je jedzą, opuncja, kwiaty i liście hibiskusa oraz liście morwy.

Mniejszy dodatek.

Kolor i różnorodność: dynia, cukinia, papryka, zielona fasolka, tarta marchewka i jadalne kwiaty. Dodają zainteresowania i trochę składników odżywczych, ale nie są fundamentem mineralnym.

Okazjonalnie.

Kapustne w rotacji. Małe ilości zieleniny wysokoszczawianowej, jeśli chcesz różnorodności. Owoce tylko dla gatunków, które faktycznie je jedzą.

Owoce, według gatunku.

Żółwie leśne, takie jak żabuti leśny i żabuti czarny, jedzą owoce w naturze i powinny je dostawać. Gatunki śródziemnomorskie, takie jak żółw grecki, obrzeżony czy stepowy, nie jedzą ich, a owoce powodują u nich luźne stolce i problemy z florą jelitową. Agamy brodate traktują owoce tylko jako okazjonalny przysmak. To realny podział gatunkowy, a ogólne rady na temat owoców są gorsze niż bezużyteczne.

Dzikie rośliny, jeśli potrafisz je zidentyfikować.

Dla żółwi pasących się dzikie chwasty są lepsze niż cokolwiek z supermarketu: mniszek, babka, koniczyna, mlecz, brodawnik, ślaz, gwiazdnica. Dużo błonnika, dobry profil mineralny i różnorodność, na której wyewoluowały.

Poznaj florę swojego regionu i unikaj poboczy, miejsc opryskiwanych, miejsc, gdzie wyprowadzane są psy, oraz wszystkiego, czego nie potrafisz nazwać z pewnością.

Podawanie.

Podawaj na płaskiej płytce lub w płytkiej misce, a nie z luźnego podłoża, ponieważ połknięte z jedzeniem podłoże jest realną przyczyną zaczopowania. Dla jaszczurek powszechną zasadą jest utrzymywanie kawałków mniejszych niż odległość między oczami zwierzęcia. Dla żółwi zostawiaj liście w większych kawałkach, aby zwierzę musiało je szarpać, co angażuje dziób i spowalnia posiłek.

Sprawdź temperaturę przed zmianą karmy

To najważniejsza kontrola w żywieniu gadów i prawie zawsze jest pomijana.

Trawienie u gada jest całkowicie zależne od temperatury ciała, która jest ustalana przez środowisko. Poniżej efektywnego zakresu dla gatunku motoryka jelit zwalnia, aktywność enzymów spada, a jedzenie zalega w przewodzie pokarmowym zamiast być przetwarzane. U wychłodzonego zwierzęcia pełny posiłek może fermentować, powodując gazy, dyskomfort, a czasem wymioty.

Więc gad, który nie rozwija się dobrze na rozsądnej diecie, może wcale nie mieć problemu z dietą. Zmierz temperaturę powierzchni wygrzewania i w chłodniejszym miejscu za pomocą sondy lub termometru na podczerwień, sprawdź, czy istnieje realny gradient i czy sonda termostatu znajduje się tam, gdzie myślisz. Dopiero potem przyjrzyj się jedzeniu.

Ta sama logika dotyczy światła ultrafioletowego. Wapń ma ograniczoną przydatność bez witaminy D3, a większość z tych gatunków wytwarza D3 w skórze pod wpływem ultrafioletu B. Żarówka niewłaściwego typu, zbyt daleko, za szybą lub plastikiem, lub po prostu stara (przestała emitować użyteczny ultrafiolet, choć nadal świeci jasno), powoduje problem z wapniem, którego nie naprawi żadna ilość zielonych liści.

Co idzie nie tak i kiedy

W ciągu tygodni.

Luźne lub cuchnące stolce, niestrawione resztki roślin, zmniejszony apetyt, jedzenie pozostawione w misce. Zazwyczaj problemem jest temperatura, cukier lub nagła zmiana pokarmu.

W ciągu miesięcy.

Mniejsza aktywność, niechęć do wspinania się lub podnoszenia ciała z podłoża, drżenie lub skurcze, żuchwa, która poddaje się delikatnemu naciskowi, opuchlizna wzdłuż żuchwy lub kości długich. To metaboliczna choroba kości i wymaga Weterynarza, a nie suplementu.

W ciągu lat.

Piramidowanie skorupy rosnącego żółwia. Opuchnięte, sztywne, bolesne stawy z powodu dny. Parcie, krew w moczanach lub samica parąca jak do zniesienia jaj, choć ich nie składa – co może oznaczać kamień pęcherzowy. Choroba nerek, która u gadów często przebiega bezobjawowo, dopóki nie jest zaawansowana.

Rutyna, która utrzymuje zdrowie

Podawaj z płytki lub miski, nie z luźnego podłoża i sprawdzaj, co faktycznie zostało zjedzone, a nie co zostało zaoferowane.

Czego nigdy nie robić

Nie podawaj awokado, liści rabarbaru, cebuli, czosnku, szczypiorku ani liści psiankowatych.

Nie podawaj karmy dla psów, kotów ani wysokobiałkowego pelletu roślinożernemu gadowi.

Nie rób ze szpinaku, boćwiny ani liści buraka podstawowej zieleniny.

Nie buduj diety na sałacie lodowej, która wypiera jedzenie dostarczające minerałów.

Nie podawaj owoców żółwiowi śródziemnomorskiemu.

Nie zakładaj, że produkt jest odpowiedni tylko dlatego, że jest sprzedawany dla gadów. Sprawdź, czy wymienia twój gatunek.

Nie zwiększaj ilości wapnia w proszku w odpowiedzi na objawy choroby kości, zamiast udać się do Weterynarza.

Nie podawaj jedzenia na luźnym podłożu.

Nie utrzymuj dorosłej agamy brodatej na proporcjach dla młodych.

Nie zbieraj dzikich roślin, których nie potrafisz zidentyfikować, lub z miejsc opryskiwanych albo uczęszczanych przez psy.

Kiedy szukać pomocy

Idź tego samego dnia w przypadku drżenia lub skurczy, żuchwy, która wydaje się miękka, niezdolności do podniesienia ciała z podłoża, złamania bez wyraźnego wypadku, parcia z krwią w moczanach lub opuchniętych, bolesnych stawów.

Umów wizytę w przypadku uporczywego luźnego stolca, odmawiania jedzenia trwającego dłużej niż normalne wzorce postu danego gatunku, skorupy zaczynającej się piramidować, wagi, która dryfuje w dowolną stronę, oraz przed dokonaniem dużej zmiany diety u zwierzęcia, które już ma objawy.

Zabierz na wizytę: zdjęcie typowego talerza, rzeczywiste opakowania i opakowania suplementów zamiast samych nazw, zmierzone temperatury w miejscu wygrzewania i w chłodniejszym miejscu oraz informację, czym mierzyłeś, markę, typ, odległość żarówki UV, czy świeci przez siatkę oraz datę jej montażu, trend Wagi i długości oraz zdjęcie ostatnich odchodów i moczanów.

Spodziewaj się, że Weterynarz będzie chciał najpierw sprawdzić warunki bytowe, a potem jedzenie. Badania krwi mogą pokazać wapń, fosfor i kwas moczowy, radiografia pokazuje gęstość kości i kamienie pęcherzowe – oba są znacznie bardziej pouczające, gdy odczytuje się je wraz z dokładnymi informacjami o temperaturze i oświetleniu.

Zapytaj konkretnie, jaki powinien być docelowy stosunek wapnia do fosforu dla twojego gatunku i etapu życia oraz jak powinien zmienić się harmonogram suplementacji po skorygowaniu diety. Te dwie odpowiedzi zamienią ogólne zalecenie w coś, na co możesz zadziałać w tym tygodniu.