Hondenvoer eiwit: kwaliteit, verteerbaarheid en de claims die niets betekenen

Snel antwoord

Het eiwitcijfer op de zak beschrijft stikstof, geen voeding. Wat telt is hoeveel van dat eiwit de hond daadwerkelijk kan opnemen en gebruiken.

Het percentage ruw eiwit op een zak Huisdier voer is geen maatstaf voor vlees, en het is geen maatstaf voor kwaliteit. Het is een schatting afgeleid van het stikstofgehalte, wat betekent dat elk stikstofrijk ingrediënt het cijfer verhoogt, inclusief plantaardige eiwit-isolaten die weinig bijdragen aan wat een hond werkelijk nodig heeft.

Twee soorten voer kunnen beide zeggen dat ze achtentwintig procent eiwit bevatten en toch heel verschillende hoeveelheden bruikbaar aminozuur leveren, omdat ze verschillen in verteerbaarheid, in aminozuurbalans en in hoeveel van dat cijfer afkomstig is uit vlees in plaats van uit erwt- en aardappeleiwit dat is toegevoegd om een marketingdoel te behalen.

• Ruw eiwit meet stikstof, geen eiwitkwaliteit. Het kan geen onderscheid maken tussen leer en kip.
• Vergelijk voeding op basis van droge stof of per calorie, nooit zoals afgedrukt, anders vergelijkt u water.
• Verteerbaarheid is het belangrijkste cijfer en staat bijna nooit op het etiket. U moet ernaar vragen.
• "Vleesmeel" is vaak een geconcentreerdere eiwitbron dan "vers vlees", dat grotendeels uit water bestaat.
• Beoordeel het resultaat bij uw hond: conditie, spieren, vacht, ontlastingvolume en consistentie.

Beslis in 60 seconden

Waarom het percentage op de zak u niet kan vertellen wat u wilt weten

Ruw eiwit wordt gemeten door een monster te verbranden of te verteren, de vrijgekomen stikstof te meten en te vermenigvuldigen met een omrekeningsfactor. Eiwit is stikstofrijk, dus dit werkt als een benadering.

Het betekent ook dat de test niet kan vertellen waar de stikstof vandaan kwam. Verenmeel, hoeven, huid en pure plantaardige eiwit-isolaten registreren allemaal. Dat geldt ook voor een niet-eetbare chemische stof, wat precies gebeurde in 2007 toen melamine werd toegevoegd aan tarwegluten in de leveringsketen van huisdiervoer. Het verhoogde het schijnbare eiwitgehalte, slaagde voor de standaardtest en veroorzaakte nierfalen bij grote aantallen honden en katten.

Die episode is de duidelijkst mogelijke illustratie van het principe: ruw eiwit beschrijft een analytisch resultaat, geen nutritioneel resultaat.

Wat een hond werkelijk nodig heeft, is een set essentiële aminozuren in de juiste verhoudingen, geleverd in een vorm die zijn darmen kunnen afbreken en opnemen. Drie dingen bepalen of dat gebeurt.

Verteerbaarheid.

Hoeveel van het eiwit dat erin gaat, wordt daadwerkelijk opgenomen in plaats van uitgepoept. Hoogverteerbare dierlijke eiwitten worden efficiënt opgenomen. Slecht verwerkt, door hitte beschadigd of zwaar plantaardig eiwit is dat niet. Twee soorten voer met identiek ruw eiwit kunnen hier aanzienlijk verschillen, en het verschil landt direct bij de hond.

Aminozuurprofiel.

Eiwit is slechts zo nuttig als zijn meest beperkende essentiële aminozuur. Een voer kan nominaal hoog zijn in eiwit terwijl het tekortschiet in methionine, lysine of tryptofaan, en de hond kan alleen weefsel opbouwen tot het niveau van wat als eerste opraakt. Dierlijke eiwitten neigen nauw aan te sluiten bij de behoeften van een hond. Individuele plantaardige eiwitten meestal niet, hoewel een goed geformuleerde mix dat wel kan.

Verwerking.

Overmatige of herhaalde hitte beschadigt aminozuren, in het bijzonder lysine, door ze te binden aan suikers op een manier die de darmen niet ongedaan kunnen maken. Het eiwit wordt nog steeds geteld door de stikstoftest. Het is niet langer beschikbaar voor de hond.

Geen van deze drie verschijnt op een label. Dat is het eerlijke antwoord op waarom alleen het lezen van labels geen voeding kan rangschikken op kwaliteit, en waarom de vragen die u stelt aan de fabrikant meer wegen dan het paneel dat u leest.

De rekenkunde die twee zakken vergelijkbaar maakt

De gegarandeerde Analyse wordt afgedrukt op basis van 'as-fed', wat betekent dat water is inbegrepen. Natvoer is grotendeels water en droogvoer niet, dus de afgedrukte cijfers direct vergelijken is zinloos.

Het eerlijk vergelijken van twee soorten voer begint met rekenen, niet met de voorkant van de zak. Het wegen van porties is de andere helft van het werk.

Omrekenen naar droge stof.

Trek het vochtpercentage af van 100 om het percentage droge stof te krijgen. Deel het cijfer voor ruw eiwit door dat droge stof-cijfer en vermenigvuldig met 100.

Als uitgewerkt voorbeeld met verzonnen labelwaarden: een droogvoer met 26 procent eiwit en 10 procent vocht heeft 90 procent droge stof, dus 26 gedeeld door 90, maal 100, is ongeveer 29 procent eiwit op basis van droge stof. Een natvoer met 9 procent eiwit en 78 procent vocht heeft 22 procent droge stof, dus 9 gedeeld door 22, maal 100, is ongeveer 41 procent. Het natvoer, dat veel lager leek, is eigenlijk het voer met het hogere eiwitgehalte.

Beter nog, reken om naar eiwit per calorie.

Honden eten om aan een energiebehoefte te voldoen, dus wat een hond per dag werkelijk ontvangt, is eiwit in verhouding tot calorieën. Als de zak metaboliseerbare energie in kcal per kilogram geeft, is gram eiwit per 1000 kcal de eerlijkste vergelijking en is dit de eenheid waar dierenarts voedingsdeskundigen mee werken. Als de zak geen energiecijfer geeft, vraag ernaar. Een fabrikant die het caloriegehalte van zijn eigen voer niet kan vertellen, vertelt u al genoeg.

Controleer dan de verklaring van geschiktheid.

Ergens op de verpakking staat een verklaring dat het voer volledig en gebalanceerd is voor een specifieke levensfase, en in welk regelgevend kader. In Noord-Amerika verwijst dat naar AAFCO-profielen. In Europa verwijst het naar FEDIAF. Andere regio's hebben hun eigen regels, en sommige hebben nauwelijks regelgeving.

Twee versies van die verklaring bestaan en ze zijn niet gelijkwaardig. De ene zegt dat het voer is geformuleerd om aan een nutriëntenprofiel te voldoen, wat een berekening is. De andere zegt dat het voer is getest in een voerproef, wat een werkelijke meting is bij echte honden. Een voerproefverklaring is sterker bewijs, vooral voor verteerbaarheid, wat formulering alleen niet kan aantonen.

Controleer ook de levensfase. "Alle levensfasen" betekent dat het voer voldoet aan de eisen voor groei en voortplanting, wat de hoogste zijn. Dat is niet automatisch een voordeel voor een volwassen of senior hond, omdat het meestal betekent dat er meer energie en meer mineralen in zitten dan die hond nodig heeft.

De ingrediëntenlijst lezen zonder gefopt te worden

Ingrediënten worden vermeld in afnemende volgorde op gewicht op het moment dat ze werden toegevoegd, vóór het koken. Dat ene detail drijft het meeste misleidende gedrag aan.

Vers vlees eerst is een zwakker signaal dan het lijkt.

Vers spiervlees is ongeveer driekwart tot twee derde water. Zodra het voer is gekookt en gedroogd, verdwijnt het meeste van dat gewicht. Een "verse kip" als eerste ingrediënt kan minder bijdragen aan het eindproduct dan het tweede of derde item op de lijst.

Vleesmeel is geen minderwaardig ingrediënt.

Een specifiek vleesmeel, zoals kippenmeel of lamsmeel, heeft al het water en het grootste deel van het vet verwijderd. Per gewichtseenheid levert het aanzienlijk meer eiwit dan vers vlees. Het woord klinkt industrieel, wat precies de reden is waarom marketing het vermijdt, maar op basis van de rekensom is het vaak de geconcentreerdere en consistentere eiwitbron.

Specifiek telt meer dan vers.

"Kippenmeel" vertelt u de soort. "Vleesmeel" of "dierlijke bijproducten" niet, wat betekent dat de samenstelling tussen batches kan variëren afhankelijk van wat beschikbaar was. Voor een hond met een vermoedelijke voerreactie maken onbenoemde bronnen een eliminatieproef onmogelijk.

Bijproducten zijn geen afval.

In nutritionele termen behoren lever, nieren, hart en milt tot de meest nutriëntrijke delen van een dier, en een wilde canide eet deze als eerste. De negatieve connotatie van het woord is een marketinguitvinding. De legitieme zorg is consistentie en specificiteit in plaats van de categorie zelf.

Pas op voor het opsplitsen van ingrediënten.

Als erwten, erwteneiwit, erwtenmeel, erwtenzetmeel en erwtenvezels elk afzonderlijk verschijnen, tel ze dan in gedachten bij elkaar op. Opgesplitst in fragmenten staat elk laag op de lijst. Gecombineerd kunnen ze zwaarder wegen dan het vlees bovenaan. Dezelfde truc wordt gebruikt met rijst, maïs en aardappelfracties.

Plantaardige eiwit-isolaten verhogen het cijfer goedkoop.

Erwteneiwit en aardappeleiwit zijn geconcentreerd, goedkoop en tellen volledig mee voor het ruw eiwit. Ze zijn niet automatisch slecht, en een goed geformuleerd dieet kan ze verstandig gebruiken. Maar een voer dat een eiwitcijfer op de verpakking grotendeels behaalt door isolaten, verkoopt u een getal in plaats van een nutritioneel voordeel.

De woorden zonder definitie

Sommige termen op verpakkingen van huisdiervoer zijn gereguleerd. Velen niet, en in de meeste markten zijn de ongereguleerde termen in de meerderheid.

De graanvrije en hartziekte-kwestie, eerlijk uiteengezet

Sinds 2018 is er een onderzoek, gestart in de Verenigde Staten, naar meldingen van gedilateerde cardiomyopathie bij honden van rassen die daar normaal niet vatbaar voor zijn, in associatie met diëten hoog in erwten, linzen, andere peulvruchten of aardappelen, waarvan er vele als graanvrij op de markt worden gebracht.

Wat redelijkerwijs is vastgesteld, is dat de meldingen bestaan, dat sommige getroffen honden verbeterden toen het dieet werd veranderd en taurine werd aangevuld waar een tekort werd gevonden, en dat bepaalde rassen, waaronder Golden Retrievers, een gedocumenteerde taurine-responsieve vorm van de ziekte hebben.

Wat niet is vastgesteld, is een bewezen causaal mechanisme. De verdachten zijn onder meer taurinemetabolisme, de aminozuurbijdrage van peulvruchtrijke formuleringen en iets in de manier waarop deze diëten de beschikbaarheid van nutriënten beïnvloeden. Het onderzoek heeft geen definitief antwoord opgeleverd.

Het praktische standpunt dat daaruit volgt is niet "graanvrij is gevaarlijk". Het is dat een dieet gebouwd rond grote hoeveelheden peulvruchten, van een fabrikant die zijn formulerings expertise of testen niet kan beschrijven, een niet-gekwantificeerd risico met zich meedraagt zonder aangetoond voordeel. Als uw hond zo'n dieet krijgt zonder medische reden, is dat een gesprek met uw dierenarts waard. Als uw hond het krijgt vanwege een gediagnosticeerd probleem, verander het dan niet eigenhandig.

Granen zijn geen veelvoorkomende oorzaak van voedselallergie bij honden. De meest gerapporteerde voedselallergenen zijn eiwitten die de hond al lang eet, typisch rundvlees, zuivel en kip, en voedselallergie in zijn geheel is een veel minder voorkomende oorzaak van jeuk dan baasjes en winkelpersoneel aannemen.

Levensfase, grootte en werklast

Eiwitbehoeften zijn niet één getal.

Puppy's.

Groeiende honden hebben meer eiwit per calorie nodig dan volwassenen, en ze hebben het nodig in de juiste aminozuurbalans. Voor grote en reuzenrassen is het risico dat ertoe doet tijdens de groei helemaal geen eiwit. Het is totale energie en calcium, omdat te snel groeien en te veel calcium opnemen de zich ontwikkelende gewrichten beschadigt op manieren die niet ongedaan kunnen worden gemaakt. Gebruik voer dat specifiek is geformuleerd voor groei van grote rassen en voeg geen calcium toe.

Volwassenen.

Onderhoudsbehoeften zijn bescheiden en de meeste commerciële voedingen voor volwassenen overschrijden deze ruim. Voor een gezonde volwassen hond is eiwit zelden de beperkende factor. Calorieën meestal wel.

Werk- en sporthonden.

Duurwerk verhoogt zowel de energie- als eiwitbehoefte, en de vet-eiwitverhouding is belangrijk voor duurinspanningen. Dit is een legitiem geval voor een prestatieformulering in plaats van een marketingformulering.

Senior honden.

Het oude advies om eiwit bij oudere honden te verminderen was gebaseerd op een verkeerde interpretatie. Verouderende honden verliezen spiermassa, worden minder efficiënt in het gebruik van dieeteiwit en hebben over het algemeen minstens evenveel eiwit van goede kwaliteit nodig als een jongere volwassene, niet minder. De uitzondering is een hond met gediagnosticeerde nierziekte, waarbij een therapeutisch dieet met gecontroleerd eiwit en, belangrijker nog, gecontroleerd fosfor deel uitmaakt van de Behandeling. Dat is een Recept gebaseerd op testresultaten, geen voorzorgsmaatregel om op elke grijze snuit toe te passen.

Kleine rassen.

Hoger metabolisme per kilogram betekent een hogere behoefte per eenheid lichaamsgewicht, maar de praktische beperking is meestal de nauwkeurigheid van de portie. Een kleine fout in de portie van een kleine hond is proportioneel een grote fout.

Wat te beoordelen in plaats van de zak

Het meest betrouwbare bewijs over een voer is de hond die het eet, beoordeeld over weken in plaats van dagen.

Het beste bewijs voor een voer is het dier dat het eet: lichaamsconditie, spieren over de ruggengraat en heupen, vacht, energie en wat er aan de andere kant uitkomt.

Ontlasting verdient speciale aandacht. Als een hond op het ene voer grote volumes zachte, volumineuze ontlasting produceert en op een ander voer kleinere, vastere, minder frequente, bij dezelfde inname, dan wordt het tweede voer vollediger verteerd. Dat is een echt kwaliteitssignaal dat geen enkel etiket u zal geven, en het is gratis.

Geef elke dieetverandering acht tot twaalf weken voordat u conclusies trekt over vacht en conditie, en schakel gedurende ongeveer een week over om darmklachten te voorkomen die het beeld vertroebelen.

De vragen om aan een fabrikant te stellen

De wereldwijde veterinaire voedingsrichtlijnen suggereren om makers een specifieke set vragen te stellen, en het informatieve deel is meestal of het bedrijf ze überhaupt kan beantwoorden.

• Heeft u een gekwalificeerde dierenarts voedingsdeskundige of een equivalent gekwalificeerde diervoedingsdeskundige in dienst, en zijn zij betrokken bij de formulering?
• Wie formuleert uw diëten en wat zijn hun kwalificaties?
• Bezit en exploiteert u uw eigen productiefaciliteiten, of wordt de productie uitbesteed?
• Welke kwaliteitscontrole past u toe op ingrediënten en op het eindproduct?
• Heeft u voerproeven uitgevoerd en volgens welke standaard?
• Kunt u mij de volledige nutriëntenanalyse van dit product geven, niet alleen de gegarandeerde Analyse?
• Wat is de metaboliseerbare energie per kilogram, of per blik?
• Meet u verteerbaarheid, en wat is deze voor dit product?

Een bedrijf dat deze direct, schriftelijk beantwoordt, toont iets betekenisvols aan. Een bedrijf dat reageert met bijvoeglijke naamwoorden vertelt u ook iets.

De foutmodi van het gebruikelijke advies

"Koop gewoon die met het hoogste eiwit."

Koopt u een stikstofcijfer. Zegt niets over bron, verteerbaarheid of balans, en levert bij sommige honden simpelweg duurdere ontlasting op.

"Eerste ingrediënt moet vlees zijn."

Beloont fabrikanten voor het als eerste vermelden van waterrijk vers vlees, wat de zwakkere formulering kan zijn.

"Vermijd bijproducten en meel."

Verwerpt twee van de meer nutriëntrijke en eiwitrijke ingrediëntencategorieën op basis van hoe de woorden klinken.

"Graanvrij is gezonder."

Niet ondersteund en draagt een onopgeloste vraag met zich mee over peulvruchtrijke formuleringen en hartziekte.

"Senior honden hebben laag eiwit nodig."

Averechts voor een gezonde oudere hond, en een route naar spierverlies bij precies de dieren die zich dat het minst kunnen veroorloven.

"Schakel over naar een nieuwe eiwitbron omdat hij jeukt."

Verwijdert een eiwitbron die u later nodig kunt hebben voor een goede eliminatieproef, en de meeste jeukende honden blijken een omgevingsallergie of parasieten te hebben in plaats van een voedselallergie.

"Voeg een topper toe om het aantrekkelijker te maken."

Voegt ongetelde calorieën toe en brengt een geformuleerd dieet uit balans. Een hond die plotseling overtuigd moet worden om te eten, heeft eerst een medische vraag om te beantwoorden.

Wat u nooit moet doen

Stel geen zelfbereid dieet samen op basis van een online gevonden recept zonder dat een gekwalificeerde voedingsdeskundige het formuleert. Gepubliceerde analyses van internetrecepten voor honden hebben herhaaldelijk uitgewezen dat de meeste onvolledig zijn, en de tekortkomingen die daaruit voortvloeien verschijnen pas na maanden en zijn moeilijk terug te draaien.

Voeg geen calciumsupplementen toe aan een volledig voer, en zeker niet aan het voer van een puppy van een groot ras.

Geef geen therapeutisch dieet, of stop er niet mee, zonder de diagnose waarvoor het was voorgeschreven.

Verander niet abrupt van voer en beoordeel vervolgens de verteerbaarheid vanaf de eerste paar dagen.

Gebruik geen rauwe vleesbotten of rauwe diëten zonder de aparte risico's op hantering, pathogenen en breuken te begrijpen, die hun eigen onderwerp zijn.

Behandel eiwitpercentage niet als een proxy voor vleesgehalte. Dat is het specifieke geloof waar deze hele industrie-praktijk vanaf hangt.

Een hond met goede spieren, een Stabiel gewicht en stevige ontlasting op een voer dat hij gewillig eet, is de uitkomst waar dit allemaal op gericht is.

Wanneer hulp zoeken

Vraag het uw dierenarts, in plaats van een winkel, in deze situaties:

• Elk onverklaarbaar gewichtsverlies, of spierverlies over de ruggengraat, schedel of achterpoten
• Een puppy van een groot of reuzenras, waar groeisnelheid en calcium meer tellen dan eiwit
• Elke hond met gediagnosticeerde nier-, lever-, hart-, alvleesklier- of darmziekte, waarbij dieet deel uitmaakt van de Behandeling
• Vermoeden van voedselallergie, voordat u eiwitbronnen verandert en een latere eliminatieproef onmogelijk maakt
• Elk plan om op lange termijn een zelfbereid dieet te voeren
• Een hond die plotseling kieskeurig wordt, omdat eetlustverandering een medisch teken is voordat het een voorkeur is

Breng de werkelijke verpakking mee, of foto's van het ingrediëntenpaneel, de gegarandeerde Analyse en de verklaring van geschiktheid. Breng een actueel gewicht en de gewichten van de laatste paar maanden mee. Breng een eerlijke lijst mee van alles wat de hond nog meer eet, inclusief traktaties, kauwproducten, trainingsbeloningen en alles wat door andere leden van het huishouden wordt gegeven, omdat daar vaak de ontbrekende calorieën en het uit balans raken verstopt zitten.

Als uw hond een aandoening heeft waarbij voeding centraal staat, vraag dan of een verwijzing naar een 'board certified' dierenarts voedingsdeskundige beschikbaar is in uw regio. Velen werken op afstand samen met uw eigen dierenarts, en voor een complexe casus is dat een betere besteding van geld dan nog een zak van iets dat als premium op de markt wordt gebracht.