Wapń u szynszyli, zdrowie kości i zębów: co musi zapewniać dieta

Szybka odpowiedź

To, co szynszyla je każdego dnia, ma większe znaczenie niż cokolwiek, co możesz dodać do jej diety.

U szynszyli wapń jest głównie problemem zębowym, który przy okazji dotyczy również kości. Wszystkie dwadzieścia zębów rośnie nieprzerwanie przez całe życie, a szczęka musi stale przebudowywać się wokół nich. Stanowi to ogromne, stałe zapotrzebowanie na podaż minerałów oraz na ścieranie mechaniczne, które utrzymuje wzrost i długość zębów w równowadze.

Dieta, która to zapewnia, jest prosta i stała: nieograniczona ilość siana z traw, odmierzona porcja zwykłego granulatu dla szynszyli, woda i prawie nic więcej. Prawie każdy problem z wapniem obserwowany u szynszyli domowych wynika z odejścia od tych zasad, a nie z braku suplementów.

• Siano z traw jest najważniejszym elementem diety. Dostarcza szorstkiego materiału do żucia, który ściera zęby w tempie, w jakim one rosną.
• Odmierzony granulat to źródło zbilansowanych minerałów i wzbogaconych witamin. Podawaj go w konkretnej ilości, nie uzupełniaj miski na bieżąco.
• Mieszanki typu muesli pozwalają szynszyli zjadać smaczne kąski i zostawiać granulat, przez co "kompletna" karma staje się niezbilansowana.
• Dodawanie proszku wapniowego, krążków mineralnych lub lizawek solnych do pełnowartościowego granulatu niczego nie poprawia i może prowadzić do nieprawidłowej podaży składników.
• Niechęć do skakania, ślinienie się, łzawiące oko lub guzek wzdłuż linii szczęki to objawy wymagające konsultacji z weterynarzem, który pracuje z szynszylami.

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego zęby to najważniejszy temat

Wzór zębowy szynszyli obejmuje parę siekaczy i cztery zęby policzkowe w każdej ćwiartce, łącznie dwadzieścia zębów, z których każdy jest bezkorzeniowy i stale rosnący przez całe życie zwierzęcia.

Ten mechanizm działa tylko wtedy, gdy ścieranie dorównuje wzrostowi. W naturze dieta składa się z szorstkiego, suchego i ściernego materiału roślinnego, żutego długimi, kolistymi ruchami szczęki. To właśnie te ruchy szlifują zęby policzkowe na płasko.

Granulat nie wywołuje takiego ruchu. Jest kruszony pionowo w kilku kęsach. Szynszyla karmiona głównie granulatem i przysmakami może być najedzona, ale mimo to żuć za mało, a jej zęby policzkowe rosną nadal.

Kiedy korona nie jest ścierana, ząb nie tylko staje się dłuższy ponad dziąsłem. Wypycha się również w drugą stronę. Korzeń zęba, część zagłębiona w szczęce, wydłuża się do żuchwy poniżej i do szczęki powyżej.

To dlatego najwcześniejsze objawy są strukturalne i niewidoczne w jamie ustnej. Dolne korzenie naciskają w dół i tworzą wyczuwalne guzki wzdłuż dolnej krawędzi szczęki. Górne korzenie naciskają w górę w stronę oczodołu i kanalika nosowo-łzowego, a pierwszą rzeczą, którą zauważa Opiekun, jest jedno oko, które ciągle łzawi.

Tymczasem odsłonięte korony rozwijają ostre punkty, zazwyczaj po stronie języka na dole i po stronie policzka na górze, które ranią tkanki miękkie przy każdym ruchu żucia. Wtedy zaczyna się ślinienie.

Więc wapń u szynszyli to nie kwestia jednorazowego zbudowania szkieletu. To kwestia ciągłego zaopatrywania szczęki, która przebudowuje się wokół zębów, które nigdy nie przestają się przesuwać.

Co musi zawierać dieta, aby wapń był przyswajalny

Trzy warunki muszą być spełnione, aby wapń z diety stał się zdrową kością i zębem.

Wapń musi w ogóle znajdować się w pożywieniu.

Siano z traw dostarcza jego część. Formułowany granulat dla szynszyli dostarcza resztę. Przysmaki, ziarna, orzechy i suszone owoce nie dostarczają praktycznie niczego, rozcieńczając jednocześnie pozostałe składniki.

Fosfor musi być w odpowiedniej proporcji.

Wapń i fosfor rywalizują ze sobą, a dieta bogata w fosfor względem wapnia wypłukuje wapń z kości nawet wtedy, gdy całkowity poziom wapnia wydaje się odpowiedni. Zboża, nasiona i orzechy są bogate w fosfor, a ubogie w wapń, co jest przyczyną problemów u szynszyli żywionych wybiórczo. Uzyskanie właściwej proporcji to zadanie producenta granulatu, a nie Twoje, i jest to jeden z najsilniejszych argumentów za stosowaniem zwykłego granulatu zamiast układania diety samemu.

Witamina D musi być dostępna.

Bez witaminy D wapń w jelitach nie jest wchłaniany, bez względu na to, ile go tam jest. Szynszyla domowa za szybą nie otrzymuje żadnego użytecznego światła ultrafioletowego, więc jej witamina D pochodzi z wzbogaconego granulatu, przy niewielkim wkładzie siana suszonego na słońcu. To cichy powód, by nie kupować granulatu na cały rok z góry: witaminy rozpuszczalne w tłuszczach degradują się w trakcie przechowywania, a stary worek może być uboższy pod względem odżywczym niż podaje etykieta.

Kiedy podaż wapnia zawodzi w którymkolwiek z tych punktów, organizm chroni poziom wapnia we krwi kosztem szkieletu. Poziom hormonu przytarczyc wzrasta i wyciąga minerały z kości, aby utrzymać prawidłowe krążenie. Badania krwi mogą wyglądać przyzwoicie, podczas gdy szczęka powoli mięknie. To żywieniowa wtórna nadczynność przytarczyc, a u szynszyli objawia się to właśnie w szczęce i kościach długich.

Zielone, pachnące siano z długimi łodygami. Krótkie, zakurzone, pożółkłe siano jest wyjadane wybiórczo, a nie żute.

Jak wygląda dobra dieta na co dzień

Siano z traw, nieograniczone, wymieniane codziennie.

Tymotka, sadziec, łąkowe lub podobne siano z traw. Powinno pachnieć słodko, być zielone, a nie żółte i mieć długie łodygi. Kurz i pleśń to problemy dla gatunku o delikatnym układzie oddechowym, a szynszyla po prostu odmówi jedzenia siana, którego nie lubi, co po cichu eliminuje ścierny element diety.

Zmieniaj je codziennie, nawet jeśli wczorajsze wygląda na nietknięte. Szynszyle jedzą znacznie mniej starego, sprasowanego siana, a wiedza o tym, ile znika każdego dnia, jest Twoim najlepszym wczesnym sygnałem ostrzegawczym.

Odmierzony granulat, raz dziennie.

Zwykły, jednolity, ekstrudowany granulat dla szynszyli bez ziaren, kolorowych kawałków i suszonych owoców. Podawaj stałą, odmierzoną ilość, zamiast uzupełniać miskę na życzenie, ponieważ swobodny dostęp do granulatu wypiera siano i prowadzi zarówno do otyłości, jak i niedostatecznego żucia.

Woda, zawsze.

Szynszyla, która nie może pić, przestaje jeść siano w pierwszej kolejności, ponieważ sucha pasza potrzebuje śliny i wody do połknięcia.

Lucerna to narzędzie, a nie podstawa.

Lucerna to roślina strączkowa, a nie trawa. Jest znacznie bogatsza w wapń, białko i energię niż siano z traw. Sprawia to, że jest odpowiednia dla dorastających młodych oraz ciężarnych lub karmiących samic, ale stanowi kiepską codzienną bazę dla zdrowego dorosłego osobnika, któremu dostarcza wapnia i kalorii, których nie potrzebuje.

Przysmaki są malutkie i rzadkie.

Bardzo mały kawałek suszonego zioła lub pojedynczy owies to wystarczający smakołyk. Orzechy, nasiona, rodzynki, krople jogurtowe i komercyjne "przysmaki dla szynszyli" to tłuszcz i cukier, które wypierają siano, a u gatunku z fermentującym jelitem tylnym stanowią realne ryzyko trawienne oraz żywieniowe.

Odmierzanie porcji granulatu to sposób na to, by siano pozostało największą częścią diety.

Gdzie zawodzi typowa porada

"Daj kostkę mineralną, lizawkę solną lub sepię."

Są agresywnie promowane i rozwiązują problem, którego szynszyla na pełnowartościowym granulacie nie ma. W najlepszym razie są obojętne. W najgorszym dodają niekontrolowaną ilość wapnia u gatunku, który radzi sobie z jego nadmiarem, wydalając go z moczem, a wiadomo, że szynszyle tworzą kamienie moczowe z węglanu wapnia. Samiec szynszyli z kamieniem w cewce moczowej to stan nagły wymagający operacji.

"Posypuj proszkiem wapniowym ze względu na problemy z zębami."

To najczęstsza i najmniej przydatna interwencja. Nabyta choroba zębów u szynszyli jest wieloczynnikowa: niewystarczające żucie, brak równowagi minerałów i witamin oraz odziedziczona budowa szczęki w niektórych liniach, wszystko to ma swój udział. Proszek rozwiązuje co najwyżej jeden z tych problemów i nie wpływa na ścieranie zębów. Jeśli zwierzę już przestało jeść siano, dodanie wapnia nic nie zmienia, podczas gdy rzeczywista przyczyna postępuje.

"Na opakowaniu napisano, że karma jest kompletna, więc jest kompletna."

Tylko jeśli zostanie zjedzona w całości. Mieszanki typu muesli z widocznymi ziarnami, płatkami i kolorowymi kawałkami zachęcają do wybiórczego jedzenia: szynszyla zjada tłuste, cukrowe i bogate w fosfor składniki, zostawiając granulat na dnie miski. Worek jest zbilansowany. To, co zjadło zwierzę, już nie. Jednolity granulat, w którym każdy kawałek jest identyczny, całkowicie eliminuje wybór.

"Siano jest dostępne, więc siano jest jedzone."

Dostępność to nie spożycie. Paśnik uzupełniany raz w tygodniu, siano, które jest zakurzone, lub szynszyla, która po cichu przestała żuć z powodu bolesnego ostrogi, wyglądają tak samo z drugiego końca pokoju. Śledź, ile faktycznie znika.

"Wygląda dobrze, więc dieta jest dobra."

Szynszyle to zwierzęta ofiarne z bardzo gęstym futrem. Oba te fakty ukrywają chorobę. Utrata wagi jest niewidoczna pod futrem, a zmiany w zachowaniu są subtelne, dlatego cotygodniowe ważenie na wadze gramowej jest warte więcej niż jakakolwiek ocena wzrokowa.

Objawy, które wymagają działania dzisiaj

Ślinienie, mokra broda, wilgotne przednie łapki.

Nazywane "slobbers". Oznacza to, że zwierzę nie radzi sobie ze śliną, zazwyczaj dlatego, że ostre punkty zębów policzkowych ranią język lub policzek. Jest to bolesne i nie mija samoistnie.

Jedzenie wybiórcze, które zmierza w stronę miękkiego pokarmu.

Najpierw siano, potem granulat, potem tylko miękkie smakołyki. Każdy krok to unikanie twardszego żucia. Do czasu, gdy akceptowane są tylko przysmaki, problem zębowy jest już dobrze rozwinięty.

Jedno łzawiące oko lub wypływ po jednej stronie twarzy.

Podejrzewaj wydłużony korzeń górnego zęba policzkowego uciskający kanalik łzowy. Inne możliwe przyczyny: kurz z kąpieli w oczach, zadrapanie łodygą siana, wrzód rogówki, przeciąg lub zapalenie spojówek. Kurz i zadrapania zazwyczaj wpływają na oko nagle i mijają; przyczyna zębowa jest uporczywa, jednostronna i powraca po każdym leczeniu skierowanym tylko na oko.

Guzek lub nierówność, którą czujesz wzdłuż dolnej szczęki.

Przesuń palcem wzdłuż dolnej krawędzi żuchwy po obu stronach. Powinna być gładka i symetryczna. Guzki oznaczają dolne korzenie zębów wychodzące na zewnątrz.

Niechęć do skakania lub niepewne lądowanie.

Nie zakładaj od razu, że to kości. Rozważ otyłość, ból stóp i pododermatitis, wcześniejszy upadek lub kończynę przytrzaśniętą w klatce, zapalenie stawów u starszego zwierzęcia, ból brzucha z powodu zastoju jelitowego oraz stres cieplny, który sprawia, że szynszyla staje się płaska i niechętna do ruchu. Osłabione kości to tylko jeden z elementów listy, a nie domyślna przyczyna.

Drżenie, osłabienie lub drgawki u samicy wychowującej młode.

Szynszyle mają wyjątkowo długą ciążę jak na gryzonia i rodzą w pełni futrzaste, aktywne młode, które intensywnie ssą. Laktacja to zdecydowanie największy drenaż wapnia, jakiego kiedykolwiek doświadcza szynszyla, a ostry spadek wapnia we krwi u karmiącej samicy to prawdziwa sytuacja awaryjna. Nie próbuj korygować tego w domu suplementem.

Rutyna, która wcześnie wykrywa problemy

Czego nigdy nie robić

Nie dodawaj na własną rękę proszku wapniowego, płynnego wapnia ani suplementu kupionego dla innego gatunku. Kierunek korekty ma znaczenie, a u gatunku, który wydala nadmiar wapnia z moczem, zwiększanie podaży niesie ze sobą ryzyko.

Nie traktuj odmowy jedzenia siana jako wybredności i nie przechodź na coś miękkiego. To eliminuje ścierne żucie, od którego zależą zęby, i przyspiesza dokładnie ten problem, który próbujesz ominąć.

Nie próbuj samodzielnie piłować, przycinać ani skracać zębów szynszyli w domu. Przycinanie powoduje pęknięcia zębów wzdłuż i otwiera miazgę, co jest bolesne i może prowadzić do zakażenia szczęki.

Nie podawaj lucerny jako codziennego siana dla zdrowego dorosłego osobnika z założeniem, że więcej wapnia jest bezpieczniejsze.

Nie podawaj mieszanek z widocznymi ziarnami, płatkami lub suszonymi owocami, zakładając, że wzbogacenie dotrze do zwierzęcia.

Nie polegaj na patrzeniu do pyska z przodu. Siekacze to jedyne zęby widoczne w ten sposób i często są normalne, podczas gdy zęby policzkowe za nimi nie. Rzeczywista ocena wymaga właściwego badania stomatologicznego i zazwyczaj radiogramów czaszki.

Kiedy szukać pomocy

Umów wizytę tego samego dnia dla szynszyli, która w ogóle nie je, produkuje mało lub zero odchodów, lub jest karmiącą samicą z drżeniem, osłabieniem lub drgawkami.

Umów się w ciągu kilku dni w przypadku ślinienia, mokrej brody, utrzymującego się jednostronnego łzawienia oka, wypadającego lub rozrzuconego pokarmu, guzka na szczęce lub szynszyli, która po cichu przestała jeść siano.

Umów się na rutynową kontrolę dla każdej szynszyli, która stale traci na wadze na wadze, nawet jeśli wygląda i zachowuje się normalnie, ponieważ futro całkowicie ukrywa kondycję ciała.

Szynszyla, która zjada swoje siano każdego dnia, wykonuje pracę, która utrzymuje jej zęby w odpowiedniej długości.

Przynieś na wizytę pełną dietę, w szczegółach: dokładną markę granulatu i datę otwarcia worka, rodzaj siana, uczciwą listę przysmaków, w tym wszystko podawane przez innych domowników, wszelkie suplementy, dziennik wagi, wiek zwierzęcia oraz informację, czy samica kiedykolwiek była rozmnażana.

Spodziewaj się, że weterynarz będzie chciał przeprowadzić właściwe badanie jamy ustnej przy użyciu wziernika i światła, a w większości przypadków radiogramy czaszki, ponieważ część zęba, która powoduje problemy, to część wewnątrz szczęki, gdzie nikt nie może jej zobaczyć.