Trening z transporterem: oswajanie zwierzaka z transporterem, zanim będzie potrzebny

Krótka odpowiedź

Zwierzak zrelaksowany w swoim terytorium może stać się innym stworzeniem w chwili pojawienia się transportera.

Zwierzaki nie nienawidzą transporterów. Nienawidzą tego, co one zapowiadają.

Pudełko, które pojawia się dwa razy w roku, bezpośrednio przed jedynym naprawdę przerażającym doświadczeniem w życiu zwierzaka, staje się sygnałem ostrzegawczym. Rozwiązaniem nie jest mocniejszy chwyt w dniu wizyty. Rozwiązaniem jest usunięcie tej zapowiedzi poprzez uczynienie z transportera stałego, nudnego, a czasem nagradzanego elementu wyposażenia.

• Pozostaw transporter na wierzchu przez cały rok, w miejscu, które zwierzak już wybrał na odpoczynek.
• Wybierz transporter, w którym można zdjąć górną część. To zmienia wszystko podczas wizyty u weterynarza.
• Nigdy nie wyciągaj zwierzaka z transportera na siłę, na żadnym etapie podróży.
• Zwierzak, który nagle zaczyna walczyć z transporterem po latach akceptacji, może odczuwać ból.
• Zabierz wszystkie zwierzaki z domu wielozwierzęcego lub zaplanuj ponowne zapoznanie, ponieważ powracający zwierzak pachnie inaczej.

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego transporter oznacza to, co oznacza

Zapowiedź, nie przedmiot.

Zwierzak, który widzi pojawiający się transporter, zostaje złapany, a następnie doświadcza podróży samochodem i bycia obsługiwanym przez obcą osobę, nauczył się niezwykle wiarygodnego ciągu zdarzeń. Zwierzaki świetnie radzą sobie z tego typu nauką. Sam transporter nie jest przerażający i można to udowodnić, obserwując zwierzaki śpiące w takim, który stoi na wierzchu od sześciu miesięcy.

Utrata terytorium jest prawdziwym stresorem.

Zwierzaki zarządzają światem, znając swoją przestrzeń i dbając o to, by pachniała nimi. Zabranie zwierzaka z tego otoczenia jest dla niego znacznie większym wydarzeniem niż dla psa, dlatego ta sama podróż, którą pies traktuje jak wycieczkę, jest dla zwierzaka naprawdę stresująca.

Strach ma wymierne konsekwencje podczas wizyty.

Bardzo przestraszony zwierzak ma podwyższony poziom glukozy i ciśnienie krwi. Ma to znaczenie medyczne: może to prowadzić do odczytu glukozy sugerującego cukrzycę u zwierzaka, który jej nie ma, oraz ciśnienia krwi sugerującego nadciśnienie u zwierzaka, który jest po prostu przerażony. Spokojniejszy zwierzak dostarcza lepszych informacji, co jest medycznym powodem do treningu z transporterem, a nie tylko kwestią komfortu.

Jedna zła wizyta psuje kolejną.

Skojarzenie uogólnia się na szafkę, w której mieszka transporter, na dźwięk jego wyciągania i na sposób, w jaki poruszasz się po domu w dniu wizyty.

Wybór transportera, który pomaga

Transporter powinien na stałe znajdować się w pokoju, z którego zwierzak już korzysta, obok legowiska i misek.

Góra musi być zdejmowana lub otwierać się całkowicie.

To najbardziej przydatna funkcja. Zwierzak, który nie chce wyjść, może być zbadany siedząc w dolnej części własnego transportera, otoczony własną pościelą i zapachem, bez konieczności wyjmowania. Większość weterynarzy zdecydowanie to preferuje. Transporter otwierany tylko od przodu oznacza, że zwierzak zapiera się łapami o ramę i musi być wyciągany, a to stąd biorą się zadrapania, ugryzienia i trwały strach.

Twarda obudowa z bezpiecznym zamknięciem góry, do samochodu.

Miękkie transportery są wygodne, ale zapadają się podczas kolizji, a wiele z nich może zostać otwartych przez zdeterminowanego zwierzaka.

Odpowiedni rozmiar.

Wystarczająco duży, aby stanąć, obrócić się i położyć płasko. Znacznie większy sprawi, że zwierzak będzie obijał się podczas hamowania.

Drzwiczki, które można całkowicie zdjąć.

Na fazę treningu, aby zwierzak mógł wchodzić i wychodzić bez ryzyka uwięzienia.

Możliwość prania, ale nie za często.

Własny zapach zwierzaka wewnątrz transportera jest atutem. Pierz pościel, gdy jest to potrzebne, a nie rutynowo.

Drabina treningowa

Każdy krok odbywa się podczas kilku krótkich sesji, a przechodzisz dalej tylko wtedy, gdy zwierzak jest zrelaksowany na obecnym etapie. Jeśli zwierzak się waha, wróć krok wcześniej.

Krok pierwszy: transporter mieszka w domu.

Na stałe na wierzchu, bez drzwiczek, w pokoju, w którym zwierzak lubi odpoczywać, ze znaną pościelą w środku. Nie w przedpokoju, nie przy drzwiach wejściowych i nie tam, gdzie śpi pies.

Krok drugi: dobre rzeczy dzieją się obok.

Posiłki i przysmaki podawane blisko transportera, jeszcze nie w środku. Zwierzak nie powinien musieć decydować się na wejście, by je dostać.

Krok trzeci: dobre rzeczy dzieją się w środku.

Przenieś jedzenie do otworu, potem do środka, a w kolejnych sesjach do tylnej części. Pozwól zwierzakowi zjeść i wyjść swobodnie. Nigdy nic nie zamykaj.

Krok czwarty: transporter staje się miejscem odpoczynku.

Wiele zwierzaków zaczyna w nim spać na tym etapie. To jest cel, warto na to poczekać.

Krok piąty: powrót drzwiczek, otwarcie.

Zamontuj drzwiczki, ale zostaw je otwarte, aby zwierzak przyzwyczaił się do kształtu i dźwięku ich ruchu.

Krok szósty: drzwiczki zamykają się na chwilę.

Zamknięte i natychmiast otwarte, z jedzeniem. Potem dwie sekundy, potem pięć. Jeśli zwierzak drapie lub wokalizuje, pospieszyłeś się.

Krok siódmy: podnoszenie.

Podnieś kilka centymetrów, odstaw, otwórz, nakarm. Potem podnieś i przytrzymaj. Następnie przenieś do innego pokoju i wróć.

Krok ósmy: samochód, postój.

Transporter do samochodu, zabezpieczony, silnik wyłączony, minuta, powrót do domu. Następnie z włączonym silnikiem.

Krok dziewiąty: krótka przejażdżka kończąca się w domu.

Około bloku i z powrotem. To krok, który ludzie pomijają najczęściej, a to on oddziela transporter od weterynarza.

Krok dziesiąty: wizyta w klinice bez żadnego zabiegu.

Wiele klinik chętnie pozwoli ci wejść, zważyć zwierzaka, dać mu smakołyk i wyjść. Zapytaj. To jedna z najskuteczniejszych rzeczy, jakie możesz zrobić.

Gdy brakuje czasu na trening

Zwierzak, który odmawia jedzenia, które zwykle lubi, mówi ci, że jest przestraszony, a nie że potrzebuje lepszego smakołyku.

Zamknij noc wcześniej.

Zamknij zwierzaka w jednym pokoju, z kuwetą, zanim zacznie podejrzewać, co się święci. Szukanie pod łóżkiem w czasie wizyty to najgorszy możliwy start.

Przygotuj wszystko, zanim dotkniesz zwierzaka.

Transporter złożony, góra założona, drzwi otwarte, w pokoju, z gotowym ręcznikiem.

Użyj ręcznika, spokojnie.

Narzuc go na zwierzaka, obejmij go całego wraz z łapami i podnieś jako jedną całość. Zapobiega to drapaniu i daje zwierzakowi coś, czego może się chwycić, co nie jest tobą.

Włóż do transportera otwieranego od góry, tyłem.

Najpierw tył, potem puść. Zwierzaki opierają się wchodzeniu przodem w małą przestrzeń, a znacznie chętniej akceptują wkładanie od góry.

Nigdy nie wrzucaj zwierzaka i nigdy nie wyciągaj go na siłę.

Przykryj transporter.

Ręcznik na górze znacznie zmniejsza stymulację wzrokową, a przykryty transporter jest spokojniejszy przez całą podróż.

Używaj feromonów prawidłowo.

Jeśli używasz syntetycznego sprayu feromonowego, należy go nanieść na posłanie z dużym wyprzedzeniem i pozwolić mu wyschnąć. Spryskiwanie bezpośrednio zwierzaka lub wnętrza transportera tuż przed użyciem nie działa, a mokry produkt pachnie nieprzyjemnie.

Nie używaj jedzenia jako przynęty w dniu wizyty.

Przestraszony zwierzak nie będzie jadł, a potrząsanie opakowaniem tylko wydłuża stresującą część.

Podróż i powrót

Zabezpiecz transporter w samochodzie.

W miejscu na nogi za przednim fotelem lub na siedzeniu z pasem przełożonym przez rączkę lub punkty mocowania. Nigdy w bagażniku typu hatchback, nigdy luzem, nigdy na kolanach.

Utrzymuj chłód w aucie i prowadź płynnie.

Zwierzaki szybko się przegrzewają w przykrytym transporterze w ciepłym aucie, a siły odśrodkowe są znacznie gorsze dla zwierzęcia, które nie może się zaprzeć.

Odróżniaj chorobę lokomocyjną od strachu.

Ślinienie, wokalizowanie, wymioty, oddawanie moczu lub kału mogą być objawem obu. Choroba lokomocyjna zazwyczaj zmniejsza się podczas krótkich podróży i przy zasłonięciu widoku horyzontu. Strach zmniejsza się dzięki przykryciu, znajomości otoczenia i powtarzalności. Uporczywą chorobę lokomocyjną warto omówić z weterynarzem, ponieważ istnieją rozwiązania.

Po przybyciu trzymaj transporter z dala od podłogi.

Poziom podłogi w poczekalni to wysokość psa. Poproś o miejsce na półce, krześle lub w poczekalni tylko dla zwierzaków i nie zdejmuj przykrycia.

Po powrocie do domu postaw transporter i otwórz go.

Pozwól zwierzakowi wyjść w swoim czasie. Nie wyciągaj go i nie próbuj natychmiast pocieszać.

Zaplanuj agresję wywołaną brakiem rozpoznania.

Zwierzak wracający z kliniki pachnie środkiem dezynfekującym, innymi zwierzętami i stresem. Domownicy mogą potraktować go jak obcego i zaatakować. Najbezpieczniej jest zabierać wszystkie zwierzaki razem, jeśli to praktyczne. Jeśli idzie tylko jeden, trzymaj wracającego zwierzaka początkowo osobno, pozwól mu się umyć i odzyskać swój zapach, wymieniaj pościel między nimi i ponownie zapoznawaj przez godziny lub dni. Nie pozwól im "dogadać się" samodzielnie, ponieważ poważna walka może trwale zniszczyć relację między zwierzakami, które mieszkały razem od lat.

Co zmienia się wraz z wiekiem, rasą i zdrowiem

Kocięta.

Zdecydowanie najłatwiejsze. Kociak, który uczy się, że transporter jest elementem umeblowania w pierwszych miesiącach, zazwyczaj nigdy nie ma problemów. Włącz transporter w pierwsze tygodnie w domu.

Starsze zwierzaki.

Artretyzm jest powszechny u starszych zwierzaków i często pomijany, ponieważ zwierzaki nie kuleją w oczywisty sposób. Zwierzak, który wcześniej akceptował transporter, a teraz ma trudności, może odczuwać ból podczas podnoszenia, przechodzenia przez próg lub bycia wpychanym w małą przestrzeń. Wybierz transporter z niskim lub wyjmowanym przodem, dobrze wyściel dno i zleć ocenę bólu, zamiast zakładać zmiany behawioralne.

Rasy brachycefaliczne.

Persy i podobne rasy o płaskich pyszczkach mają upośledzone drogi oddechowe i słabo oddają ciepło. Przestraszony zwierzak w przykrytym transporterze w ciepłym aucie jest w realnym niebezpieczeństwie. Utrzymuj chłód, dbaj o krótkie podróże i traktuj każde oddychanie otwartym pyszczkiem jako alarm.

Zwierzaki z chorobami serca lub układu oddechowego.

Stres i ograniczenie ruchów są naprawdę niebezpieczne. Poinformuj klinikę z wyprzedzeniem, zapytaj o sedację lub leki podawane w domu przed wizytą i zapytaj, czy badanie można skrócić lub podzielić.

Chore, słabe lub bardzo przestraszone zwierzaki.

Zapytaj o leki przedwizytowe. Jest to obecnie rutynowa część praktyki, nie jest przyznaniem się do porażki i sprawia, że wizyta jest bezpieczniejsza i bardziej pouczająca.

Zwierzaki niewychodzące.

Mają mniej doświadczenia z czymkolwiek poza domem, więc każdy etap drabiny treningowej ma większe znaczenie.

Co będzie przydatne dla weterynarza

Czego nigdy nie robić

Nie trzymaj transportera w szafie i nie wyciągaj go w dniu wizyty.

Nie goń zwierzaka po domu, żeby go złapać.

Nie wysypuj zwierzaka z transportera i nie wyciągaj go za przednie łapy.

Nie chwytaj zwierzaka za kark jako rutynowej metody obsługi. Jest to niepotrzebne w prawie każdej sytuacji i zwiększa strach.

Nie zostawiaj zwierzaka w transporterze w zaparkowanym samochodzie, nawet na chwilę, nawet z otwartymi oknami.

Nie karz ani nie krzycz na zwierzaka za opór. Strach nie reaguje na korektę, a skojarzenie przeniesie się na ciebie.

Nie myj wracającego zwierzaka ani nie przecieraj go, aby usunąć zapach kliniki. Pozwól mu umyć się samemu i zajmij się pozostałymi zwierzakami.

Kiedy szukać pomocy

Zwierzak, który samodzielnie wchodzi i wychodzi z transportera, to cel, który jest osiągalny dla większości zwierzaków.

Skontaktuj się z kliniką przed wizytą, jeśli twój zwierzak jest tak przestraszony, że schwytanie jest niebezpieczne, jeśli ma chorobę serca lub układu oddechowego, jeśli jest w podeszłym wieku lub osłabiony, lub jeśli poprzednia wizyta przebiegła źle. Leki przed wizytą i spokojniejszy termin wizyty to normalne prośby.

Potraktuj jako stan nagły sytuację, w której zwierzak w transporterze oddycha z otwartym pyszczkiem, dyszy lub oddycha z wyraźnym wysiłkiem. Dyszenie nie jest normalne u zwierzaków, a u zestresowanego zwierzaka z chorobą serca lub dróg oddechowych może poprzedzać zapaść.

Zarezerwuj ocenę, jeśli zwierzak, który wcześniej akceptował obsługę, teraz opiera się podnoszeniu lub wchodzeniu do transportera. Zachowanie, które zmienia się bez wyraźnego powodu, jest jednym z bardziej wiarygodnych sygnałów bólu u gatunku, który nie pokazuje prawie niczego innego.