Jak nauczyć ptaka czekania: trening stanowiskowy, wymiana i delikatne obchodzenie się z dziobem

Szybka odpowiedź

Kontrola impulsów to koncepcja szkoleniowa wywodząca się z pracy z psami, a ptaki nie zawodzą w niej z tych samych powodów, co psy. Papuga, która wyrywa jedzenie, rzuca się na rękę lub odmawia oddania nakrętki, nie ma problemów z silną wolą. Robi coś, co wcześniej zadziałało, jest sfrustrowana lub przechodzi przez fazę hormonalną.

To dobra wiadomość, ponieważ żadna z tych cech nie jest stała. Każda ma konkretne zachowanie zastępcze, którego możesz nauczyć: przejście na żerdź na sygnał, czekanie kilku sekund na nagrodę, delikatne branie pokarmu oraz wymiana przedmiotu zamiast jego zabierania.

Delikatne branie pokarmu to wyuczone zachowanie, a nie cecha osobowości. Buduje się je poprzez powtarzanie.

• Naucz zwierzaka, co ma robić w zamian. Mówienie ptakowi „nie” nie daje mu żadnej alternatywy.
• Papuga, która nie ma jak żerować, znajdzie inne zajęcie dla swojego dzioba, a Twoja ręka jest dostępna.
• Chwytanie i rzucanie się, które pojawiają się nagle wiosną, są zazwyczaj wynikiem hormonów, a żadna ilość treningu nie naprawi problemu środowiskowego.
• Nigdy nie odbieraj skradzionego przedmiotu siłą. Za każdym razem wymieniaj go na coś lepszego.
• Nagła agresja u ptaka, który był wcześniej łagodny, to w pierwszej kolejności kwestia medyczna, a dopiero potem szkoleniowa.

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego dziób sięga po wszystko

Dziób papugi to ręka, narzędzie do wspinaczki, organ smaku i przyrząd testowy. Sięganie i wywieranie nacisku to sposób, w jaki ptak dowiaduje się, czym jest dany przedmiot i czy żerdź utrzyma jego wagę.

W naturze to zachowanie jest wykorzystywane do żerowania. Ptaki spędzają znaczną część czasu na podróżowaniu, szukaniu, rozrywaniu łusek, łupaniu skorup i porzucaniu niedojedzonego pokarmu. W klatce z pełną miską cała ta praca jest już wykonana, a potrzeba jej wykonania nie znika.

Miejsce, w którym dziób może pracować, jest warunkiem wstępnym treningu, a nie opcjonalnym dodatkiem.

Drugim czynnikiem są konsekwencje. Jeśli atak kończy się cofnięciem ręki, atak staje się skuteczną strategią. Jeśli krzyk kończy się przyjściem człowieka do pokoju, krzyk został nagrodzony. Ptaki szybko się tego uczą i nie są przy tym manipulacyjne.

Trzecim czynnikiem są hormony. W kondycji lęgowej tolerancja ptaka spada, terytorium wokół klatki się powiększa, a ulubiona osoba staje się partnerem do obrony. Ptak, który był bezproblemowy w styczniu, a w kwietniu jest nie do zniesienia, nie zapomniał swojego treningu.

Cztery zachowania, których warto nauczyć

Stanowisko: idź na tę żerdź i zostań tam.

Wybierz jedną żerdź lub stojak. Nagradzaj ptaka za przebywanie na nim, początkowo za samo przybycie, potem za pozostanie przez dwie sekundy, następnie pięć, a potem dłużej. Buduj to tak długo, aż będziesz mógł wysłać ptaka na miejsce podczas otwierania klatki, podawania jedzenia czy witania gości.

Stanowisko rozwiązuje więcej problemów niż jakiekolwiek inne zachowanie, ponieważ daje ptakowi konkretne zadanie w momentach, w których w innym przypadku przeszkadzałby.

Czekanie: krótka, opłacona pauza.

Pokaż przysmak, poproś ptaka o utrzymanie pozycji przez sekundę, a potem nagrodź. Dodawaj po sekundzie, a jeśli ptak przerwie dwa razy z rzędu, cofnij się o krok.

Skracaj czas oczekiwania. To nie jest test wytrzymałości, a ptak regularnie doprowadzany do frustracji uczy się, że czekanie jest nieprzyjemne.

Delikatne branie: miękki nacisk dzioba się opłaca.

Podawaj jedzenie trzymane między palcem a kciukiem tak, by wystawał tylko mały kawałek. Delikatne wzięcie oznacza otrzymanie jedzenia i cichą pochwałę. Mocne chwycenie oznacza spokojne wycofanie przysmaku, pauzę kilku sekund i kolejną próbę.

Nie szarp ręką. Gwałtowny ruch jest przerażający i sprawia, że kolejne branie będzie szybsze i mocniejsze.

Wymiana: wszystko jest wymienialne.

Zawsze miej pod ręką coś wyjątkowo wartościowego, np. kawałek orzecha. Gdy ptak ma coś, co chcesz odzyskać, zaproponuj wymianę, pozwól mu upuścić przedmiot i zapłać. Podnieś przedmiot dopiero po wszystkim.

Ptak, który nauczył się, że przedmioty są odbierane siłą, będzie pilnował kolejnego, połknie go lub odleci, a przedmiot, którego postanowi bronić, może być tym niebezpiecznym.

Frustracja i dlaczego najpierw jest gorzej

Kiedy zachowanie, które kiedyś działało, przestaje działać, ptak próbuje mocniej, zanim się podda. Krzyki stają się głośniejsze, ataki szybsze, a ptak wygląda tak, jakby plan zawiódł.

Ten przypływ intensywności jest normalną częścią nauki i mija, pod warunkiem, że jesteś konsekwentny i ptak ma alternatywę, która się opłaca. Jeśli ulegniesz w połowie, nauczysz ptaka, że głośniejsza wersja jest tą skuteczną.

Rozwiązaniem jest łączenie każdego odebrania z zastąpieniem. Nie przestawaj po prostu reagować na krzyki. Nagradzaj ciche momenty, daj ptakowi zadanie żerowania przed wyjściem z pokoju i spraw, by alternatywa była łatwa do znalezienia.

Rozluźnione pióra, łagodne spojrzenie i stabilna postawa świadczą o tym, że ptak jest poniżej progu stresu i jest w stanie się uczyć.

Napraw środowisko, zanim zaczniesz trenować

Podawaj jedzenie, które wymaga pracy. Zawijaj porcje w papier, nawlekaj granulat na szpikulec, ukrywaj porcje w kilku miejscach i używaj zabawek do żerowania dostosowanych do gatunku. Ptak, który poświęca dwadzieścia minut na śniadanie, to inne zwierzę niż to, które czyści miskę w dziewięćdziesiąt sekund.

Zapewnij długą, prawdziwie ciemną noc. Krótki sen wywołuje rozdrażnienie u ptaków, podobnie jak u ludzi, a długie dni stymulują zachowania hormonalne.

Głaskanie ogranicz do głowy i szyi. Głaskanie po plecach, pod skrzydłami i w okolicach kloaki jest dla papugi kontaktem seksualnym i napędza dokładnie to zachowanie, które później wygląda jak brak samokontroli.

Usuń przestrzenie przypominające gniazda. Budki, namioty, pudełka kartonowe, przestrzeń za sofą i ciemne zakamarki szafek zachęcają ptaka do zachowań lęgowych i obrony terytorialnej.

Serwuj wysokokaloryczne, miękkie pokarmy z umiarem. Stały dostęp do ciepłego, miękkiego i energetycznego jedzenia jest sygnałem dobrego sezonu lęgowego.

Czego nigdy nie robić

Nigdy nie chwytaj, nie trzymaj ani nie pstrykaj w dziób.

Nigdy nie goń ptaka, który coś zabrał. Zamiast tego wymieniaj.

Nigdy nie zmniejszaj codziennej dawki jedzenia, aby ptak był bardziej chętny do treningu. Ptaki mają wysokie tempo metabolizmu i szybko tracą kondycję, a trening oparty na głodzie jest niebezpieczny u małych ptaków.

Nigdy nie powtarzaj sygnału, jeśli ptak go ignoruje. Zamiast tego ułatw zadanie.

Nigdy nie trenuj ptaka, który jest napuszony, cichy, odmawia jedzenia lub jest „nie w sosie”. Najpierw sprawdź jego stan.

Nigdy nie pozwalaj młodemu ptakowi gryźć palców, bo to słodkie. Ptak, który nauczy się w wieku dwunastu tygodni, że ręce są do gryzienia, to ptak, który rozerwie skórę w wieku dwóch lat.

Kiedy szukać pomocy

Skontaktuj się z weterynarzem specjalizującym się w ptakach, jeśli agresja, niepokój lub krzyk pojawiają się nagle u ptaka, który wcześniej był spokojny, a zwłaszcza jeśli towarzyszą temu zmiany wagi, zmienione odchody, uszkodzenia piór, zmiana głosu lub ptak, który siedzi niżej w klatce.

Ptak, który samookalecza się, wyrywa pióra z jednego obszaru lub atakuje własne stopy, potrzebuje najpierw diagnostyki medycznej. To nie są problemy behawioralne, które można rozwiązać samym treningiem.

Zrównoważony ptak, który może sam zdecydować, czy zostać blisko Ciebie, to cel końcowy, który buduje się na przewidywalności, a nie posłuszeństwie.

Jeśli ptak jest zdrowy, a zachowanie nie zmienia się po kilku tygodniach konsekwentnej pracy, zwróć się do wykwalifikowanego behawiorysty ptaków pracującego metodami pozytywnymi. Pokaż nagranie momentów, w których sprawy idą źle, ponieważ wyzwalacz znajduje się zazwyczaj w dwóch sekundach przed ugryzieniem, a nie w samym gryzieniu.