Schildpadvellen: Normale rui van schubben en huid versus schildrot

Snel antwoord

Schildpadvellen: Normale rui van schubben en huid versus schildrot

Schildpadden krijgen geen roos. Ze ruien, en dat doen ze op twee verschillende manieren: dunne keratineplaten laten los van het schild en kleine bleke schilfers laten los van de huid van de nek en poten.

Beide zijn normaal. Wat niet normaal is, is een schild dat zacht blijft, putjes vertoont, ruikt, vocht afscheidt of witte plekken ontwikkelt die direct terugkomen na het schoonmaken. Dat is schildziekte, en het is eerder een probleem met het water en de zonneplaats dan een infectieprobleem.

• Losgelaten schilden zijn dun, doorschijnend en komen in hun geheel los, waardoor een glad schild eronder zichtbaar wordt.
• Huidschilfers op de nek en poten zijn normaal en drijven vaak in het water.
• Een zacht, putterig, stinkend of vocht afscheidend schild is nooit normaal.
• De meest voorkomende oorzaak van schildziekte is een schildpad die nooit volledig opdroogt.
• Trek nooit aan een schild dat nog niet klaar is om los te laten.

:::danger
Trek of peuter nooit schilden van het schild van een schildpad.

Het schild is verbonden met levend bot eronder. Het verwijderen van een schild voordat de nieuwe laag is gevormd, legt bot bloot, veroorzaakt bloedingen en creëert precies de wond die schildinfecties nodig hebben om zich te vestigen.
:::

Beslis in 60 seconden

Waarom schild en huid zich verschillend gedragen

Het schild is geen pantser dat de schildpad draagt. Het is een onderdeel van het skelet, bestaande uit vergroeide botplaten bedekt met keratineschilden, met bloedvaten en zenuwen die erdoorheen lopen.

Naarmate het bot eronder groeit, moet de keratinebedekking worden vervangen. Watersoorten doen dit door een nieuw schild onder het oude te vormen en het oude laagje los te laten. Het losgelaten stukje is dun en doorschijnend omdat het slechts de buitenste laag is.

Veel landschildpadden ruien hun schilden helemaal niet op deze manier. Ze voegen in plaats daarvan groeiringen toe aan de randen, en daarom vertoont een landschildpaddenschild groeilijnen en een waterschildpaddenschild niet.

Huid ruit apart, in lappen, net als bij elke andere reptiel. In water drijven die lappen vrij rond, wat de reden is dat baasjes ze vaak in de filter opmerken in plaats van op het dier.

De kwetsbaarheid ligt bij de overgang tussen dit alles en constant vocht. Keratine die nooit opdroogt blijft zacht en doorlaatbaar, en zachte doorlaatbare keratine laat bacteriën en schimmels het bot bereiken.

Dat is het mechanisme achter bijna alle schildziekten, en daarom is een goed droge zonneplaats belangrijker dan welk product dan ook.

Hoe normale rui eruitziet

Schilden tillen op vanaf één rand en komen los als een enkel dun vel. Houd er een omhoog en u moet erdoorheen kunnen kijken.

Het schild dat eronder onthuld wordt is glad, gelijkmatig gekleurd en hard. Er is geen putje, geen zachte plek en geen geur.

Huidschilfers zijn klein, witachtig en laten los zonder rauw weefsel achter te laten. Sommige schildpadden zien er een paar dagen wat slordig uit rond de nek en zien er daarna weer normaal uit.

Rui is geleidelijk. Het in één keer verliezen van het hele schild is niet hoe gezonde schildpadden het doen, en een plotselinge massale rui betekent meestal dat de waterkwaliteit of temperatuur is veranderd.

De schildpad blijft gedurende het hele proces normaal eten, zonnen en zwemmen.

Veranderingen die actie vereisen

Een schild dat meegeeft onder zachte druk.

Bij een groeiende schildpad suggereert dit onvoldoende calcium, onvoldoende UVB of een dieet dat botvorming niet ondersteunt. Het is een metabool probleem en verergert als er niets aan wordt gedaan.

Vlekken die terugkomen na het schoonmaken.

Oppervlakkige schimmel- of bacteriegroei keert terug omdat de omstandigheden die dit toestonden nog steeds aanwezig zijn. Kijk naar de droogheid van de zonneplaats en de waterkwaliteit voordat u naar behandelingen kijkt.

Putjes, kraters of schilden die loskomen met materiaal eronder.

Dit is zweervormende schildziekte die de lagen onder de keratine bereikt. Dit vereist professionele reiniging door een dierenarts, geen thuisreiniging.

Een geur.

Een gezond schild ruikt niet. Een nare geur duidt op weefselafbraak.

Opgestapelde schilden die niet loslaten.

Oude schilden die niet loslaten houden vocht en vuil vast tegen het schild, wat een directe route is naar schildziekte. Het gaat vaak gepaard met slechte waterkwaliteit of een ontoereikende zonneplaats.

De routine die het schild gezond houdt

Wat u nooit moet doen

Borstel of schrob een schildpad niet als routineverzorging. Er is geen reden voor, en schuring beschadigt het keratineoppervlak.

Pel, til of trim geen schilden.

Gebruik geen huishoudelijke desinfectiemiddelen, bleekmiddel, waterstofperoxide of antischimmelcrèmes voor mensen. Verschillende hiervan zijn direct schadelijk, en het bedekken van een schildletsel met een zalf houdt de infectie eronder vast.

Behandel een zacht schild niet met een schildconditioner. Zachtheid is een botprobleem en geen enkel oppervlakteproduct lost dit op.

Ga er niet vanuit dat vaker water verversen alleen de schildziekte zal verhelpen. Zonder een droge zonneplaats blijft het schild permanent nat, ongeacht hoe schoon het water is.

Schuur, vijl of verf een schild niet. Het verven van een schild blokkeert UVB en gaswisseling en is schadelijk.

Wanneer hulp zoeken

Bezoek deze week een Dierenarts met reptielervaring voor een zacht of flexibel schild, vlekken die blijven terugkeren, vastzittende schilden of putvorming.

Ga dezelfde dag voor een nare geur, vochtverliezende of bloedende wonden, blootliggend bot, zwelling of een schildpad die is gestopt met eten of zonnen.

Neem uw watertestresultaten mee, de water- en zonnetemperaturen, het type UVB-lamp en de leeftijd, het dieet, de afmetingen van de tank of het verblijf, en duidelijke foto's van het droge schild van boven en onderen.

Schildziekte geneest langzaam omdat bot langzaam geneest. Het in een vroeg stadium opvangen terwijl het nog een oppervlakkig probleem is, maakt het verschil tussen een correctie in de verzorging en maandenlange diergeneeskundige Behandeling.