Thermische brandwonden bij reptielen: veilige oppervlaktetemperaturen in warmte en kou

Snel antwoord

Thermische brandwonden bij reptielen: veilige oppervlaktetemperaturen in warmte en kou

Reptielen hebben geen voetzooltjes. Hagedissen hebben tenen met schubben en klauwen, slangen hebben buikschubben en schildpadden hebben schubachtige ledematen. Geen van hen wordt beschermd zoals de voetzool van een zoogdier en geen van hen wordt verzorgd met balsems of zalfjes.

Het echte risico wat betreft warmte en kou voor een reptiel is het oppervlak waar het op zit. Thermische brandwonden door warmtematten, verwarmde stenen en ongereguleerde lampen zijn een van de meest voorkomende te voorkomen verwondingen bij reptielen in gevangenschap, en koude oppervlakken veroorzaken een trager soort schade doordat ze de spijsvertering en immuunfunctie stopzetten.

• Meet het oppervlak dat een reptiel aanraakt, niet de luchttemperatuur erboven.
• Elke warmtebron heeft zonder uitzondering een thermostaat nodig.
• Verwarmde stenen zijn een brandgevaar omdat ze de hitte concentreren op een klein contactoppervlak.
• Reptielen gaan niet betrouwbaar weg van een oppervlak dat hen verbrandt.
• Brandwonden zien er dagenlang mild uit en onthullen pas later hun werkelijke diepte, dus vroege zorg door de Dierenarts is belangrijk.

:::danger
Een ongereguleerde warmtemat of verwarmde steen kan door de buikschubben van een reptiel branden terwijl het dier erop blijft zitten.

Reptielen voelen warmte voornamelijk via de huid van de rug en het hoofd, niet via de onderkant, en ze zoeken instinctief naar buikwarmte. Die combinatie betekent dat een defect oppervlak een diepe, volledige brandwond kan veroorzaken voordat het dier zich verplaatst.
:::

Beslis binnen 60 seconden

Waarom de oppervlaktetemperatuur het nummer is dat ertoe doet

Reptielen warmen zichzelf niet op. Ze verzamelen warmte uit hun omgeving, hetzij van boven zoals een zonnende hagedis onder de zon, of van onderen zoals een slang op warme grond.

Dat is waarom metingen van de luchttemperatuur misleidend zijn. Een lamp kan de lucht een redelijke temperatuur geven terwijl de steen er direct onder veel heter is, en een warmtemat kan de lucht koel houden terwijl het glas erboven gevaarlijk is.

Het dier raakt het oppervlak aan, dus dat oppervlak is wat u moet meten. Een infraroodthermometer gericht op de zonneplaats en op de vloer boven een mat geeft de twee getallen die het dier daadwerkelijk beschermen.

Het verbrandingsmechanisme is specifiek voor reptielen. Warmtereceptoren zijn geconcentreerd op de huid van de rug, dus een slang die op een oververhitte mat ligt, kan comfort voelen vanaf de bovenkant terwijl de onderkant beschadigd raakt.

Er is geen reflex die het dier betrouwbaar van het oppervlak trekt. Daarom worden brandwonden bij reptielen vaak pas lang na het voorval ontdekt.

Kou werkt anders en langzamer. Onder het bereik van de soort daalt de darmmotiliteit, kan reeds gegeten voedsel gaan gisten en verzwakt de immuunrespons, dus een chronisch koud verblijf leidt eerder tot braken, slechte vervellingen en infecties dan tot een duidelijke verwonding.

Hoe gezonde huid en schubben eruitzien

Kijk naar de onderkant en naar de rug. Buikschubben moeten egaal van kleur, glad en intact zijn, zonder donkere vlekken of opstaande randen.

Tenen en klauwen aan een hagedis moeten volledig en symmetrisch zijn, zonder gezwollen tenen en zonder ringen van oude vervelling die eromheen zitten.

Oude vervelling aan tenen en staartpunten is de moeite waard om bij elke vervelling te controleren, omdat een afknellende band de bloedsomloop kan afsluiten en het dier een teen kan kosten.

Schubben op een plek waar het dier zont, zouden er niet anders uit moeten zien dan de schubben eromheen. Een plek die donkerder, bleker, gerimpeld of glanzend is in vergelijking met de omgeving verdient aandacht.

Inspecteer bij schildpadden het buikschild, aangezien dat het oppervlak is dat op het zonneplateau rust.

Veranderingen die actie vereisen

Verkleurde of geblisterde schubben.

Brandwonden bij reptielen beginnen vaak als een subtiele kleurverandering en onthullen hun diepte pas in de daaropvolgende dagen. Vroege Analyse geeft het beste resultaat.

Met vloeistof gevulde blaren op de onderkant.

Deze kunnen komen door brandwonden of door een constant vochtige, vuile bodem. Beide vereisen de aandacht van de Dierenarts in plaats van een behandeling thuis.

Elke huilende of korstige plek op een contactpunt met warmte.

Beschadigde huid van een reptiel raakt snel geïnfecteerd en infectie kan zich verspreiden naar dieper weefsel.

Gezwollen, donkere of afgeknelde tenen en staartpunt.

Dit betekent meestal achtergebleven vervelling en verlies van bloedtoevoer, wat binnen enkele dagen urgent wordt.

Braken na het voeden.

Dit is het klassieke symptoom van een verblijf dat te koel is voor de spijsvertering en het is op zichzelf een noodgeval in de verzorging.

De routine die problemen vroeg opvangt

Apparatuur faalt stilletjes. Een maandelijkse lezing is wat een toekomstig noodgeval verandert in een routinevervanging.

Wat u nooit moet doen

Gebruik geen brandwondencrèmes voor mensen, vaseline, antiseptische zalven of aloë-producten op de huid van een reptiel. Verschillende zijn giftig en vettige lagen houden hitte en bacteriën vast op een wond.

Gebruik geen verwarmde steen. Het contactoppervlak is klein, de oppervlaktetemperatuur is ongelijkmatig en de foutmodus is een diepe brandwond.

Gebruik geen enkele warmtebron zonder thermostaat, inclusief producten die worden verkocht als zijnde met een laag wattage of veilig.

Haal geen blaar open, verwijder geen korst en pluk niet aan beschadigde schubben. Dat verandert een gesloten letsel in een open letsel.

Probeer niet om strakke, achtergebleven vervelling van tenen te verwijderen door eraan te trekken. Verhoog de luchtvochtigheid, bied een ondiep bad aan en zoek hulp als het niet loskomt.

Ga er niet vanuit dat een brandwond geneest omdat het dier nog steeds eet. Reptielen blijven eten tot ver in een ernstige ziekte.

Wanneer hulp inschakelen

Neem dezelfde dag nog contact op met een Dierenarts met ervaring met reptielen bij elke vermoedelijke brandwond, blaar, open huid of verkleurde plek.

Zoek binnen de week advies bij herhaaldelijke slechte vervellingen, achtergebleven vervelling aan tenen of braken na het voeden.

Breng de metingen van de oppervlaktetemperatuur mee, het type en de leeftijd van elke warmtebron, of er een thermostaat is aangebracht, de bodembedekking, de soort en leeftijd, en foto's van het getroffen gebied die zijn genomen voordat u iets hebt aangebracht.

Brandwonden worden geclassificeerd op diepte en de diepte is in het begin vaak onduidelijk. Vroege betrokkenheid van de Dierenarts verkort meestal een herstelproces dat anders maanden duurt.