Zelfbereide voeding voor hagedissen: calcium, fosfor en oxalaten

Snel antwoord

Reptielen eten geen gekookt voedsel, dus de echte vraag is hoe je thuis een gebalanceerd vers dieet samenstelt. Dat is volledig haalbaar, en voor de meeste hagedissen als huisdier is dit wat ze zouden moeten eten. De moeilijkheid is dat de twee nutriënten die het vaakst misgaan, calcium en fosfor, onzichtbaar zijn op het bord, en de groenten die baasjes het vaakst als voer krijgen aanbevolen, behoren tot de grootste boosdoeners.

Twee mechanismen verklaren bijna elk falen van een thuisdieet bij hagedissen. Het eerste is dat de meeste planten en bijna alle voederinsecten meer fosfor dan calcium bevatten, wat de verkeerde verhouding is, waardoor het lichaam calcium uit het skelet trekt om dit te compenseren. Het tweede is dat sommige planten oxalaten bevatten die calcium binden in een vorm die het dier niet kan opnemen, waardoor een dieet dat op papier rijk aan calcium lijkt, heel weinig oplevert.

Een zelfbereide salade is slechts zo goed als de balans tussen calcium en fosfor en de warmte die het dier heeft om het te verteren.

• Streef naar een dieet dat in totaal meer calcium dan fosfor levert. Het algemeen aanbevolen doel voor reptielen is ongeveer twee delen calcium op één deel fosfor.
• Spinazie, snijbiet, bietenblad en rabarber bevatten veel oxalaten, die calcium blokkeren. Bouw hier geen dieet op.
• Fruit is een traktatie, geen voedingsgroep, voor bijna elke hagedis als huisdier.
• Voer nooit een hagedis die daarna geen goede warmte om te zonnen beschikbaar heeft. Spijsvertering bij een reptiel wordt gestuurd door temperatuur.
• Voer nooit in het wild gevangen insecten en voer nooit vuurvliegjes aan een hagedis.

:::danger
Vuurvliegjes zijn dodelijk voor baardagamen en andere hagedissen.

Vuurvliegjes en hun verwanten bevatten defensieve steroïden genaamd lucibufagines, die cardiotoxisch zijn. Eén vuurvliegje is genoeg geweest om een baardagaam te doden. Dit is de duidelijkste reden om geen insecten te voeren die in een tuin zijn gevangen of op een buitenlamp zijn afgekomen, maar het is niet de enige: wilde insecten dragen ook parasieten en kunnen zijn blootgesteld aan pesticiden. Voederinsecten moeten afkomstig zijn van een in gevangenschap gefokte bron die op een bekend dieet is grootgebracht.
:::

Beslis in 60 seconden

Het calciumprobleem, correct uitgelegd

Bot is een calciumvoorraad evenals een structuur. Wanneer het dieet minder calcium levert dan het lichaam nodig heeft, trekken hormonale signalen calcium uit het skelet om het bloedniveau stabiel te houden, omdat bloedcalcium de zenuw- en spierfunctie aanstuurt en niet mag dalen. Na verloop van maanden wordt het skelet zacht en vervormt het. Dat is metabole botziekte, en het is de meest voorkomende voedingsziekte bij hagedissen als huisdier.

Fosfor is van belang omdat het concurreert. Een dieet met veel fosfor in verhouding tot calcium verhoogt de drang om calcium uit het bot te mobiliseren, zelfs wanneer de totale calciumopname adequaat lijkt. Dit is de reden waarom de verhouding wordt genoemd in plaats van een enkel cijfer, en waarom het algemeen aanbevolen doel in de reptielenhobby in totaal ongeveer twee delen calcium op één deel fosfor is.

De meeste voedingsmiddelen werken tegen u. Krekels, meelwormen, wasmotlarven en soortgelijke voeders hebben meerdere malen meer fosfor dan calcium. Veel populaire bladgroenten zijn bijna neutraal of bevatten meer fosfor. Fruit bevat veel fosfor en suikers.

Twee instrumenten corrigeren dit. Gut-loading betekent dat de insecten een dag of langer voor het voeren een calciumrijk dieet krijgen, zodat het insect zelf een betere balans heeft. Bestuiven betekent het insect of de salade direct voor het voeren bedekken met een calciumsupplement. Beide zijn nodig voor insecteneters.

Niets werkt zonder vitamine D3. Calciumopname uit de darm hangt ervan af, en de meeste hagedissen maken D3 in hun huid onder ultraviolet B-licht in plaats van het uit voedsel te halen. Een hagedis met een perfect dieet en zonder functionele UVB-bron ontwikkelt nog steeds metabole botziekte. UVB-output daalt lang voordat een lamp stopt met zichtbaar licht uitstralen, dus lampen moeten volgens schema worden vervangen, zelfs als ze er prima uitzien.

Oxalaten, goitrogenen en de groenten die toch worden aanbevolen

Oxalaten.

Oxaalzuur bindt calcium in de darmen om calciumoxalaat te vormen, dat niet kan worden opgenomen. Groenten met veel oxalaten leveren daarom veel minder bruikbare calcium dan het calciumgehalte suggereert, en ze verminderen de beschikbaarheid van calcium uit alles wat tegelijkertijd wordt gegeten. Bij sommige dieren draagt oxalaat ook bij aan urinestenen.

De lijst met producten met veel oxalaten die het waard is om te kennen, omvat spinazie, snijbiet, bietenblad, rabarber en in mindere mate peterselie en postelein. Dit zijn geen vergiften en een incidentele kleine hoeveelheid in een gevarieerd dieet is geen crisis, maar ze mogen nooit de basis vormen van het dieet van een herbivore hagedis.

Goitrogenen.

Koolsoorten, de familie van de kruisbloemigen, bevatten stoffen die de jodiumopname en schildklierfunctie kunnen verstoren wanneer ze gedurende een lange periode een groot deel van het dieet uitmaken. Boerenkool, kool, broccoli, bloemkool, paksoi en mosterdblad behoren tot deze groep. Vooral boerenkool wordt algemeen aanbevolen als een calciumrijke groente, wat waar is, en de verstandige oplossing is dat het een goed onderdeel is van een rotatie in plaats van een basisproduct dat elke dag alleen wordt gevoerd.

Lege groenten.

Ijsbergsla is grotendeels water met heel weinig anders. Het is niet giftig en het is niet nuttig. Het voeren ervan vult het dier zonder het te voeden.

Fruit.

Bevat veel suiker, bevat meestal meer fosfor, en bij herbivoren die vezels fermenteren in de dikke darm voedt het de verkeerde microben en veroorzaakt het dunne ontlasting. Behandel het als een incidenteel item, met uitzondering van echte fruitetende soorten waar een correct samengesteld dieet de betere route is.

Wilde planten.

Onkruid zoals paardenbloem, weegbree en klaver zijn uitstekend voor herbivore hagedissen en zijn wat velen van hen in het wild zouden eten, maar alleen als u ze met zekerheid kunt identificeren en alleen van grond die niet is behandeld met herbiciden, besproeid, of door honden is gebruikt.

Variatie is de praktische vervanging voor precisie. Een roterende basis van verschillende geschikte groenten is robuuster dan één groente die gekozen is omdat een tabel zei dat deze rijk was aan calcium.

Voedingstype verandert alles

Verplichte insecteneters.

Luipaardgekko's en soortgelijke soorten eten hele prooien en niets anders. Hun calcium komt van gut-loading en bestuiving, en hun dieet faalt wanneer voerdieren op zemelen worden gehouden en onbestoven worden aangeboden. Variatie in voersoorten is van belang, omdat één voersoort één nutriëntenprofiel oplevert.

Alleseters die veranderen met de leeftijd.

Baardagamen zijn het klassieke geval. Jongere dieren eten een groot deel insecten om de groei te stimuleren, en volwassenen moeten aanzienlijk verschuiven naar planten. Een volwassen baardagaam die nog steeds wordt gevoerd als een jong dier wordt te zwaar, ontwikkelt leververvetting en loopt een hoger risico op jicht. Baasjes maken de overstap zelden omdat het dier de voorkeur geeft aan insecten en daarop wacht.

Herbivoren.

Groene leguanen, doornstaartagamen en soortgelijke soorten hebben plantaardige vezels nodig, en ze fermenteren deze in een grote dikke darm. Ze hebben grove bladeren, grassen, bloemen en onkruid nodig in plaats van alleen zachte sla. Hun specifieke gevaar is dierlijk eiwit: hondenvoer, kattenvoer, apenbrokjes, bonen, tofu en insecten gevoerd aan een herbivore hagedis veroorzaken na verloop van tijd nierschade en jicht.

Fruitetende en nectar-etende soorten.

Wimpergekko's en sommige daggekko's doen het het beste op een compleet samengesteld dieet dat voor hen is ontworpen, met insecten en fruit als extra's in plaats van als basis. Hun dieet opbouwen uit supermarktfruit is een veelgemaakte en vermijdbare fout.

Vleesetende hagedissen.

Leguanen en teju's eten hele gewervelde prooien en ongewervelden. Hele prooien zijn in grote lijnen in balans omdat ze botten bevatten. Spierweefsel alleen is dat niet, en een hagedis die wordt gevoerd met gehakt of kipfilet zal metabole botziekte ontwikkelen.

Soortidentificatie komt daarom vóór elk dieetplan. Als u niet zeker weet tot welke voedingsgroep uw hagedis behoort, is dat de eerste vraag voor een reptielendierenarts, niet de dieettabel.

Warmte is onderdeel van het dieet

Dit is het mechanisme waar de meeste baasjes nog nooit van hebben gehoord. Reptielen zijn ectothermen, en elk enzym in het spijsverteringskanaal werkt op een snelheid die wordt bepaald door de lichaamstemperatuur. Een hagedis die eet en vervolgens zijn favoriete lichaamstemperatuur niet kan bereiken, verteert niet langzaam; het kan zijn dat hij helemaal niet verteert. Voedsel blijft in de darmen liggen, gist en kan ernstige ziekte veroorzaken.

De praktische gevolgen zijn specifiek.

Voer tijdens het deel van de dag waarop de zonneplaats volledig op temperatuur is en het dier nog uren warmte voor de boeg heeft, niet vlak voor het uitgaan van de lichten.

Voer geen hagedis wiens verblijf is afgekoeld, bijvoorbeeld na een defect aan de verwarming of thermostaat, totdat de warmte is hersteld.

Voer geen hagedis die naar de dierenarts moet of verhuist, omdat de reis koel zal zijn.

Voer niet tijdens de winterslaap bij soorten die in winterslaap gaan, en volg soortspecifiek advies over hoe u zich hierop voorbereidt en eruit komt.

Als een hagedis plotseling stopt met eten, controleer dan het temperatuurverloop met een betrouwbare thermometer voordat u het voedsel verandert. Een koel verblijf is een veel vaker voorkomende oorzaak van verminderde eetlust dan kieskeurigheid.

Supplementen zonder gissen

Supplementen zijn waar baasjes ofwel niets doen ofwel te veel doen, en beide veroorzaken ziekte.

Calcium zonder D3 wordt gebruikt wanneer het dier over goede UVB-voorzieningen beschikt, omdat de D3 van het licht komt.

Calcium met D3 wordt gebruikt wanneer UVB ontbreekt of beperkt is, en dit vereist zorgvuldigheid omdat vitamine D3 vetoplosbaar is en zich kan ophopen tot toxische niveaus.

Een multivitamine voor reptielen dekt vitamine A en andere micronutriënten, over het algemeen volgens een veel minder frequent schema dan calcium.

De frequentie hangt af van de soort, de leeftijd, of het dier groeit of zich voortplant, en de UVB-opstelling. Die variabelen betekenen dat elk schema dat in een artikel wordt vermeld, voor een groot deel van de lezers onjuist zal zijn. Vraag een reptielendierenarts om het schema voor uw dier en uw verlichting in te stellen, schrijf het op en houd u eraan.

Twee specifieke waarschuwingen zijn het kennen waard. Vitamine A in de vorm van vooraf gevormd retinol kan overgedoseerd worden, wat leidt tot het loslaten van de huid en andere symptomen, terwijl sommige soorten uit planten afgeleide bèta-caroteen slecht omzetten en een tekort kunnen krijgen op een dieet dat er oranje en gezond uitziet. En een hagedis die bij elke voeding zowel een calciumpoeder met D3 als een multivitamine met D3 krijgt, loopt een reëel risico op over-suppletie.

Weeg het dier op schema en weeg het voedsel. Porties gokken is de manier waarop insecteneters obees worden en herbivoren ondervoed raken.

Praktische voorbereiding

Snijd in een maat die het dier zonder moeite kan doorslikken, meestal niet breder dan de ruimte tussen zijn ogen voor plantaardig materiaal.

Serveerde in een ondiepe schaal in plaats van direct op de bodembedekking, zodat de hagedis geen zand, schors of aarde met elke hap binnenkrijgt.

Bied plantaardig voedsel vroeg op de dag aan, zodat het dier de hele zonneperiode heeft om eraan te werken, en verwijder ongegeten vers voedsel voordat het bederft in een warm verblijf.

Was alle producten grondig. Pesticideresten zijn belangrijker bij een dier dat zo klein is.

Varieer. Een basis van vier of vijf geschikte groenten die gedurende de week worden afgewisseld, is robuuster dan enige enkele groente gekozen uit een tabel.

Weeg de hagedis op schema, op hetzelfde punt in zijn voedingscyclus, en bewaar de cijfers.

Bewaar nooit bestoven insecten, omdat het poeder eraf valt en de deklaag ongelijkmatig is.

Houd een schriftelijk dossier bij van wat er wordt gevoerd, waarmee het is bestoven en wanneer. Dit is het enige wat een reptielendierenarts het vaakst wenst dat een baasje had gedaan.

Wat u nooit moet doen

Voer geen avocado, rabarberbladeren, ui of knoflook.

Voer geen in het wild gevangen insecten, en nooit vuurvliegjes.

Voer geen hondenvoer, kattenvoer, bonen, tofu of andere geconcentreerde eiwitten aan een herbivore hagedis.

Bouw geen dieet op rond spinazie, snijbiet of bietenblad.

Voer geen hagedis die de zonnetemperatuur niet kan bereiken.

Vertrouw niet op een UVB-lamp na de nominale levensduur omdat deze nog steeds licht geeft.

Gebruik geen calciumtabletten of supplementen voor mensen die niet zijn geformuleerd voor reptielen.

Voer geen insecten die groter zijn dan de ruimte tussen de ogen van de hagedis.

Geef niet bij elke maaltijd zowel een calciumpoeder met D3 als een multivitamine met D3.

Ga er niet vanuit dat een hagedis die enthousiast eet, goed gevoed is. Enthousiast eten van het verkeerde voedsel is hoe metabole botziekte en obesitas ontstaan.

Wanneer hulp zoeken

Ga dezelfde dag nog naar de dierenarts bij trillingen, een zachte of gezwollen kaak, een ledemaat die geen gewicht kan dragen, een hagedis die niet uit zichzelf kan omdraaien, persen zonder ontlasting, of een volledige weigering om te eten in een verblijf dat op de juiste temperatuur is.

Plan binnen enkele dagen een afspraak voor gewichtsverlies, aanhoudende dunne ontlasting, gezwollen oogleden of oogafscheiding, weigering om te klimmen, of enige verandering in houding of manier van lopen.

Plan een routinematige afspraak voordat u begint aan een zelfbereid dieet, in het bijzonder voor een herbivore soort, een groeiend dier, of een vrouwtje dat eieren legt, en neem het plan mee.

Een goed gevoede hagedis houdt zijn lichaam van de grond, klimt en zont vlot, en produceert stevige ontlasting met een duidelijk wit uraatgedeelte.

Neem een schriftelijke lijst mee van alles wat de hagedis de afgelopen maand heeft gegeten met ruwe verhoudingen, de supplementen en hoe vaak elk wordt gegeven, het model UVB-lamp en de installatiedatum, gemeten zon- en koelere temperaturen, de gewichtshistorie en een foto van een recente ontlasting. Verwacht dat een reptielendierenarts de kaak en de lange botten wil onderzoeken, en beeldvorming en bloedcalcium wil overwegen als metabole botziekte een mogelijkheid is.