Huisdier met overgewicht: leververvetting, drijfvermogen en veilig afvallen

Snel antwoord

Vissen worden dik, en het vet blijft niet zitten op een plek waar je het kunt zien. Het hoopt zich op rond de interne organen en in de lever, en de lever is vaak het eerste orgaan dat het begeeft.

De reden dat dit bij vissen belangrijker is dan bij de meeste huisdieren, is hun anatomie. De lichaamsholte van een vis is klein en vol. Vet dat zich daar ophoopt, drukt op de darmen, de gonaden en de zwemblaas. Dat is de reden waarom een te dikke sluierstaartgoudvis zo vaak gaat drijven of zinken, en waarom het probleem met het drijfvermogen op een mechanisch defect lijkt, terwijl het in werkelijkheid een voedingsfout is.

Een vis in een goede conditie loopt soepel toe van achter de kieuwen naar de staart, met een buiklijn die zachtjes buigt in plaats van uitpuilt.

• Beoordeel de conditie van bovenaf en vanaf de zijkant. Vet wordt het eerst zichtbaar in de breedte achter de kieuwen.
• De meest voorkomende oorzaak is niet de hoeveelheid per maaltijd. Het is het aantal maaltijden en het aantal mensen dat voert.
• Vetrijk voer, zoals rode muggenlarven en runderhart, zijn traktaties en geen basisvoeding.
• Zet een dikke vis nooit op een crashdieet. Het in één keer mobiliseren van veel vet legt meer druk op een lever die al vet is.
• Oud voer is onderdeel van het probleem. Vetten in een geopende verpakking oxideren en ranzig vet beschadigt de lever direct.

Beslis in 60 seconden

Waarom vet erger is in een vis

Vissen slaan overtollige energie op drie plaatsen op: onder de huid, in het mesenterium rond de darmen en in de lever zelf.

De afzettingen in de lever zijn het gevaarlijkst. Levercellen raken gevuld met vetdruppels, het orgaan vergroot en wordt bleek, en het vermogen om voedingsstoffen te verwerken, afvalstoffen te verwijderen en eiwitten te produceren neemt af. Dit is hetzelfde proces dat leverfalen veroorzaakt bij te veel gevoerde vogels en bij katten die stoppen met eten, en het werkt hetzelfde bij vissen. Zodra de lever aanzienlijk is aangetast, kan een vis die er perfect gezond uitzag snel verslechteren bij enige extra stress, wat de reden is dat baasjes de dood vaak als plotseling omschrijven.

Het vet rond de darmen veroorzaakt mechanische problemen. Een lichaamsholte van een vis heeft geen loze ruimte, en vet rond de darmen drukt op de zwemblaas, de darm en de voortplantingsorganen. Samengedrukte darmen betekenen tragere passage en verstopping. Een samengedrukte zwemblaas betekent dat de vis zijn positie in het water niet kan aanpassen.

Sluierstaartgoudvissen zijn het zwaarst getroffen omdat selectieve kweek het lichaam al heeft verkort en afgerond, waardoor de darmen in een kleine ruimte zijn gevouwen en de zwemblaas is vervormd. Het toevoegen van intern vet aan die anatomie zorgt voor de klassieke dikke sluierstaart die met de neus naar beneden drijft, of na elke maaltijd naar boven zweeft.

Ook de voortplanting lijdt eronder. Vissen met veel overgewicht leggen vaak geen eitjes, en bij sommige soorten vervangt het vet functioneel weefsel van de gonaden.

Hoe een goede conditie eruitziet en hoe je dit controleert

Kijk van bovenaf.

Dit is het aanzicht dat vet laat zien en het is het aanzicht dat de meeste baasjes nooit gebruiken. Een vis in goede conditie is op zijn breedst vlak achter de kieuwdeksels en loopt van daaruit geleidelijk toe. Een vis met overgewicht ziet er aan de hele voorste helft breed uit en verliest de toelopende vorm.

Kijk vanaf de zijkant.

De buiklijn moet zacht buigen. Een uitgesproken neerwaartse welving, vooral een die direct achter de borstvinnen begint, wijst op vet in plaats van een volle maag.

Bekijk de beweging van de vis.

Een fitte vis versnelt direct, draait scherp en houdt zijn positie in een stroming. Een zware vis start langzamer, draait trager en drijft af.

Ken de normale vorm van je soort.

Dit is enorm belangrijk. Een gezonde oranda of ranchu is een diepe, ronde vis. Een gezonde zebradanio is een torpedo. Het vergelijken van de een met de ander levert onzin op. Vergelijk je vis met goede foto's van een gezonde volwassene van dezelfde variëteit, niet met een algemeen idee van een vis.

Onderscheid vol van dik.

Een vis die net goed gegeten heeft, heeft tijdelijk een vollere buik die binnen enkele uren weer normaal wordt. Controleer de conditie voor het voeren, op hetzelfde tijdstip van de dag.

Onderscheid vrouwelijk van dik.

Vrouwtjes van veel soorten worden merkbaar dieper als ze eitjes dragen, en bij levendbarenden is een drachtig vrouwtje duidelijk zichtbaar. Die verandering zit laag in het lichaam, is symmetrisch en cyclisch.

Wat de oorzaken zijn

Het aantal voermomenten, niet de grootte ervan.

De meeste overvoeding is cumulatief. Een snufje 's ochtends, een snufje als iemand voorbijloopt, een snufje van een kind, een traktatie 's avonds. Vissen bedelen overtuigend en ze stoppen niet als ze vol zitten, omdat in het wild geen reden bestaat voor dat instinct.

Voeren op basis van gedrag in plaats van een portie.

De gewoonte om te voeren tot de vis geen interesse meer toont, garandeert overvoeding, omdat de meeste vissen door blijven eten nadat ze genoeg hebben.

Rijke voeding gebruikt als basis.

Rode muggenlarven, runderhart, pekelkreeftjes en voervisjes zijn allemaal energierijk en worden vaak dagelijks gevoerd omdat vissen ze enthousiast eten. Vooral rode muggenlarven zijn in de meeste uitgebalanceerde diëten een traktatie en in veel te veel aquaria een hoofdmaaltijd.

Eenzijdig voer bij omnivoren.

Een goudvis of karperachtige die uitsluitend eiwitrijke korrels krijgt, heeft geen plantaardige component en krijgt meer energie per hap binnen dan de soort is gebouwd om te verwerken.

Oud voer.

Een geopend potje vlokken of korrels staat maandenlang in een warme kamer en de vetten erin oxideren. Geoxideerde vetten beschadigen de lever en vernietigen vitamine E die de lever anders zou beschermen. Koop kleine verpakkingen, bewaar ze koel en afgesloten, en gooi wat je niet binnen enkele maanden gebruikt weg.

Niet genoeg ruimte om te zwemmen.

Een vis in een aquarium dat te kort is om te zwemmen, kan niet verbranden wat hij eet. Aquariumlengte is belangrijker dan volume voor actieve soorten, en vijver- of aquariumstroming geeft vissen iets om tegenin te werken.

Wintervoeding van vijvervissen.

Koudwatervissen vertragen hun hele metabolisme naarmate het water afkoelt, en onder een bepaalde temperatuur stopt het spijsverteringssysteem effectief. Voer dat dan wordt gegeten, blijft onverteerd liggen. Dit is een serieuze en veelgemaakte herfstfout.

Het dagelijks afwegen of tellen van de portie, één keer, vervangt een dozijn dagelijkse inschattingen en voorkomt dat het totaal stijgt.

Veilig corrigeren

Ga langzaam.

Dit is de belangrijkste regel en degene die het vaakst wordt overtreden. Een vis met een vette lever die plotseling moet vasten, mobiliseert vet naar een lever die het al moeilijk heeft, wat de situatie eerder verergert dan verbetert. Verminder het dagtotaal in stappen over weken, niet van de ene op de andere dag.

Tel en meet, één keer.

Bepaal de dagelijkse hoeveelheid, meet het af en doe het elke ochtend in een klein bakje. Alles wat de vis die dag krijgt, komt uit dat bakje. Deze ene verandering lost de meeste overvoeding in huis op, omdat het meerdere voerders zichtbaar maakt.

Voer vaker kleine porties in plaats van één grote maaltijd.

Visdarmen zijn kort en werken het beste met kleine, frequente inname. Dezelfde dagelijkse hoeveelheid verdelen over meer voermomenten verbetert de spijsvertering en vermindert de hoeveelheid onverteerd afval in het water.

Verander het voer, niet alleen de hoeveelheid.

Geef rijke traktaties nog maar één of twee keer per week. Voeg voor omnivoren geschikte plantaardige stoffen toe, zoals geblancheerde groenten of een korrel op plantaardige basis. Maak dat voor herbivoren de basis.

Laat ze ervoor werken.

Verspreid het voer in plaats van het op één plek te laten vallen. Gebruik alleen een voerring waar dat echt nodig is, aangezien dit voer concentreert en beweging vermindert. Zinkend voer voor bodembewoners stimuleert foerageren door het hele aquarium.

Verhoog de zwemactiviteit.

Meer lengte, betere stroming en minder obstakels in het vrije water. Voor vijvervissen gebeurt dit op natuurlijke wijze in de warmere maanden.

Gebruik vastendagen op de juiste manier.

Een wekelijkse dag zonder voer is redelijk voor gezonde volwassen vissen van veel soorten en geeft de darmen de tijd om te reinigen. Het is niet geschikt voor jonge visjes, voor zeer kleine soorten met een hoge stofwisseling, voor een vis die al ongezond is, of als het hele plan voor gewichtsverlies.

Meet de voortgang goed.

Fotografeer de vis elke veertien dagen recht van boven en van opzij, op dezelfde plek met dezelfde belichting. Verandering over weken is dagelijks onzichtbaar, maar duidelijk in een serie foto's.

Wanneer het verder gaat dan dieet

Sommige signalen betekenen dat het probleem niet langer iets is dat voedingsaanpassingen alleen kunnen oplossen.

Verlies van eetlust bij een dikke vis.

Zorgwekkender dan geruststellend. Het suggereert dat de lever faalt en niet dat de vis eindelijk genoeg heeft gehad.

Aanhoudende problemen met het drijfvermogen.

Blijven drijven, zinken of een onvermogen om de positie te behouden dat aanhoudt nadat de voeding is gecorrigeerd. Een deel hiervan is in de beginfase omkeerbaar en een deel niet, vooral bij zwaar gemodificeerde sluierstaartgoudvissen.

Bleke kieuwen.

Kieuwen moeten rijk rood zijn. Bleke of vale kieuwen wijzen op bloedarmoede of een slechte circulatie en rechtvaardigen advies.

Snelle zwelling van de buik.

Vooral met uitstaande schubben. Dat is vocht, geen vet, en het is een ander en ernstiger probleem.

Plotselinge dood van een ogenschijnlijk gezonde dikke vis.

Helaas gebruikelijk bij gevorderde leververvetting, en een reden om op de vorm van een vis te reageren voordat er iets anders verandert.

Dierenartsen die met vissen werken, kunnen een casus goed beoordelen, en bij waardevolle individuen zoals koi zullen ze de vis onderzoeken, bemonsteren en in beeld brengen. Dat is de moeite waard om te weten voordat een vis op het punt van instorten staat.

Wat je nooit moet doen

Laat een dikke vis niet verhongeren om hem snel te corrigeren.

Voer geen rode muggenlarven, runderhart of ander rijk voer als dagelijkse hoofdmaaltijd.

Voer vijvervissen niet in koud water.

Gebruik geen voerpotje dat al vele maanden open is, hoeveel er ook in zit.

Beoordeel een sluierstaartgoudvis niet op basis van de omtrek van een gewone goudvis, of welke vis dan ook ten opzichte van een soort met een ander lichaamsplan.

Behandel een gezwollen buik niet met vasten als de schubben uitstaan. Dat is vocht en vereist dringend advies.

Laat bezoekers en kinderen de tank niet voeren zonder portiesysteem. Dit is de meest voorkomende reden dat een zorgvuldig beheerd aquarium overvoerd raakt.

Ga er niet vanuit dat een vis die gretig eet honger heeft. Vissen zijn opportunistische eters en enthousiasme bevat geen informatie over behoefte.

Wanneer je hulp moet zoeken

Zoek snel advies voor een dikke vis die is gestopt met eten, voor aanhoudende problemen met het drijfvermogen, voor bleke kieuwen of voor een buik die snel is opgezwollen.

Zoek dringend advies voor uitstaande schubben met een dennenappelvorm, voor een vis die zichzelf niet kan rechthouden, of voor meerdere vissen die tegelijkertijd achteruitgaan, aangezien dat wijst op het systeem in plaats van op het dieet.

Het doel is een vis die een afgemeten portie eet, deze snel opruimt en terugkeert naar zwemmen in plaats van zoeken.

Breng foto's van boven en vanaf de zijkant mee die in de loop van de tijd zijn genomen, de soort en variëteit, het exacte voer inclusief hoe lang het potje open is, de dagelijkse hoeveelheid en hoeveel mensen voeren, de afmetingen van het aquarium of de vijver, de temperatuur en je watertestresultaten. De voergeschiedenis is in de meeste van deze gevallen de diagnose, en het detail dat uiteindelijk belangrijk blijkt te zijn, is meestal datgene wat een baasje te klein vond om te vermelden.