Terugval in zindelijkheid bij de hond: de medische oorzaken die u eerst moet uitsluiten

Snel antwoord

Een hond die voorheen zindelijk was en nu binnenshuis ongelukjes heeft, heeft een medisch probleem totdat het tegendeel is bewezen. Deze terugval is geen onwil, geen schuldgevoel en slechts zelden een falen van de training. Het gedrag is het laatste dat verandert en het eerste wat het baasje opmerkt.

Werk in deze volgorde: sluit ziekte uit, kijk vervolgens wat er in de omgeving is veranderd en bouw daarna de routine opnieuw op. Andersom werken betekent wekenlang een hond hertrainen die in feite een blaasontsteking heeft.

Hertraining werkt, maar pas nadat de reden waarom de hond het niet meer kon ophouden is aangepakt.

• Plassen op de plek waar de hond lag of sliep, is lekken, geen ongehoorzaamheid.
• Meer drinken dan normaal in combinatie met ongelukjes binnenshuis wijst op een systemische aandoening en vereist bloedonderzoek.
• Een reu die perst om te plassen en niets produceert, is binnen enkele uren een spoedgeval.
• De "schuldige blik" is een reactie op uw lichaamstaal, geen bekentenis. Door straf gaan honden zich verstoppen om hun behoefte te doen.
• Verzamel een urinemonster vóór het bezoek. Dit verkort de diagnose aanzienlijk.

:::danger
Een hond die perst om te plassen zonder dat er urine komt, is een chirurgisch spoedgeval.

Een geblokkeerde urinebuis, meestal door een steentje bij een reu, voorkomt dat urine de blaas kan verlaten. De druk loopt op naar de nieren, het kaliumgehalte in het bloed stijgt en het hart wordt binnen een dag aangetast. Baasjes interpreteren het persen vaak als verstopping en wachten af. Als uw hond herhaaldelijk dezelfde houding aanneemt, perst, jankt en niets of slechts druppels produceert, ga dan nu naar een spoeddierenarts.
:::

Beslis in 60 seconden

Waarvan continentie afhangt

Het begrijpen van het mechanisme verklaart waarom zoveel verschillende problemen hetzelfde plasje veroorzaken.

Opslag. De blaaswandspier ontspant om vulling toe te laten. Als de wand ontstoken is, zoals bij cystitis, wordt deze prikkelbaar en trekt deze al samen bij kleine volumes. De hond kan het dan simpelweg niet ophouden en de ongelukjes zijn klein en frequent.

Sluiting. Een sluitspier bij de blaashals houdt de urine vast. Bij gesteriliseerde teven is de spanning van dat mechanisme deels afhankelijk van hormonen en kan deze maanden of jaren na de sterilisatie verzwakken. Het resultaat is passief lekken, wat het ergst is als de hond ontspannen ligt. Daarom is de mand nat in plaats van de vloer.

Zenuwtoevoer. Ruggengraataandoeningen, hernia's en zenuwschade na een trauma onderbreken zowel het gevoel van een volle blaas als het vermogen om deze te legen. Deze honden druppelen vaak constant en hebben een blaas die groot blijft.

Volume. Als de nieren veel meer urine produceren dan normaal, kan geen enkele hoeveelheid continentie dit tegenhouden. Diabetes mellitus, chronische nierziekte, hyperadrenocorticisme, een hoog calciumgehalte en een baarmoederontsteking bij een niet-gesteriliseerd teefje veroorzaken dit. Dat geldt ook voor sommige medicatie, met name steroïden en diuretica.

Toegang en leerproces. Zelfs een gezonde hond heeft een route naar buiten nodig, een ondergrond die het accepteert en voldoende kansen. Verander een van deze factoren en een zindelijke hond zal falen.

Pijn. Een hond met artrose kan mogelijk niet comfortabel staan, kan niet tegen trappen lopen of is te langzaam om de tuin op tijd te bereiken. Dit is een van de meest onderkende oorzaken bij oudere honden.

Een afgebakende rustruimte maakt lekken duidelijk. Een hond wiens mand herhaaldelijk vochtig is, lekt, maar is niet ondeugend.

De medische oorzaken en hoe u ze onderscheidt

Urineweginfectie en cystitis.

Vaak kleine volumes, persen, aandrang, soms bloed aan het einde van de straal en overmatig likken. De hond vraagt vaak herhaaldelijk om naar buiten te gaan en produceert bijna niets. Komt vaak voor bij teefjes en bij honden met een andere onderliggende aandoening. Diagnose op basis van een urinemonster, niet alleen op basis van symptomen.

Blaasstenen en kristallen.

Het zelfde beeld als cystitis maar vaak terugkerend of niet reagerend op een eerste behandelingskuur. Verschillende rassen zijn vatbaar: Dalmatiërs voor uraatstenen, Dwergschnauzers, Bichons, Shih Tzu's en Yorkshire Terriers voor andere soorten. Bij reuen vernauwt de urinebuis waar deze over het penisbot loopt en een vastzittende steen is de obstructieve noodsituatie die hierboven is beschreven.

Incontinentie door sluitspierzwakte.

Het klassieke patroon is een gesteriliseerd teefje, vaak een middelgroot of groot ras, dat lekt tijdens het slapen of liggen en zich daar niet van bewust is. De hond is verder volledig gezond en continent wanneer ze wakker is en beweegt. Dit reageert goed op medicatie en het is een diagnose waar u specifiek naar kunt vragen, omdat baasjes het vaak als een gedragsprobleem presenteren.

Ectopische ureter.

Een jonge hond, meestal een teefje, die vanaf puppy-leeftijd druppelt en nooit volledig zindelijk is geworden. De urineleider omzeilt de blaashals, waardoor urine continu ontsnapt. Dit behoeft beeldvorming en is vaak corrigeerbaar.

Alles wat meer drinken veroorzaakt.

Diabetes mellitus, chronische nierziekte, hyperadrenocorticisme, leverziekte, een hoog calciumgehalte en baarmoederontsteking verhogen allemaal de urineproductie. De meest nuttige thuistest is het meten van het water: vul de kom met een gemeten hoeveelheid, vul aan met gemeten hoeveelheden en noteer het totaal over vierentwintig uur, terwijl u de hond uit de buurt van andere waterbronnen houdt. Neem dat getal mee.

Baarmoederontsteking (pyometra).

Een niet-gesteriliseerd teefje, meestal enkele weken na een loopsheid, drinkt meer, eet slechter, soms met vaginale uitvloeiing, soms niet. Het is een levensbedreigende infectie van de baarmoeder en vereist aandacht op dezelfde dag. Elk niet-gesteriliseerd teefje met nieuw plassen in huis en verhoogde dorst moet dringend worden gezien.

Prostaataandoening.

Niet-gecastreerde reuen kunnen persen, bloed in de urine of uit de voorhuid hebben en moeite hebben met ontlasting omdat een vergrote prostaat tegen het rectum drukt.

Gastro-intestinale aandoening.

Voor ongelukjes met ontlasting zijn de vragen: consistentie, aandrang en frequentie. Colitis produceert kleine, frequente, dringende ontlasting, vaak met slijm of vers bloed, en een hond met colitis kan oprecht niet wachten. Parasieten, een recente dieetverandering en het eten van verboden dingen horen hierbij.

Cognitieve disfunctie.

Bij honden ouder dan ongeveer zeven jaar, en toenemend met de leeftijd, vormen veranderingen in het slaap-waakritme, staren naar muren, vast komen te zitten achter meubels, naar de scharnierkant van een deur lopen, verminderde interactie en verlies van zindelijkheid een herkenbaar syndroom. Het is niet simpelweg ouderdom en er zijn dingen die helpen, dus het is de moeite waard dit aan te kaarten.

Pijn en mobiliteit.

Let op hoe de hond opstaat, of hij aarzelt bij trappen, of hij stopt met volledig hurken. Een hond met artrose die stopte met naar het einde van een koude natte tuin te lopen in de winter, lost een probleem op, in plaats van er een te creëren.

Een urinemonster correct verzamelen

Deze ene actie verkort het meeste onderzoek.

Gebruik een schoon, droog bakje met een deksel. Een ondiepe bak, een soeplepel of een speciaal daarvoor gemaakte opvangset werkt goed; een steelpan waar eten in heeft gezeten niet.

Neem indien mogelijk het eerste monster van de ochtend, omdat dit het meest geconcentreerd is en de meeste informatie geeft.

Probeer indien mogelijk mid-stream op te vangen en houd de houder uit de buurt van de vacht.

Breng het zo snel mogelijk naar de praktijk. Als er een vertraging van meer dan even is, koel het dan en meld dat u dit heeft gedaan.

Als uw hond niet plast terwijl u erbij staat, loop dan naar de gebruikelijke plek, sta stil, kijk weg en schuif het bakje eronder zodra de straal is begonnen. Oefenen met een leeg bakje tijdens normale wandelingen maakt de echte poging veel makkelijker.

Leeg de blaas niet in een monsterpotje na een lange autorit en een stressvolle wachtkamer als u dat kunt vermijden. Thuis genomen monsters zijn meestal nuttiger.

Een ontspannen hond bij begroeting. Hurken, staart tussen de benen en een plasje bij de deur is een verzoenend gebaar; de hond straffen maakt het erger.

De routine opnieuw opbouwen zodra ziekte is uitgesloten

Behandel het vanaf het begin als zindelijkheidstraining, zonder het gevoel dat de hond het al zou moeten weten.

Neem de gelegenheid weg. Ga terug naar actief toezicht. Dat betekent dat de hond bij u in de kamer is, aan een lijn of achter een hekje, niet los in huis. Elk ongelukje zonder toezicht is een herhaling.

Verhoog de frequentie. Laat de hond op schema uit in plaats van te wachten op een signaal. Als eerste 's ochtends, na elke maaltijd, na elk slaapje, na elke speelsessie en als laatste 's avonds. Rek de intervallen daarna langzaam op.

Beloon het correct, buiten, direct. De beloning moet binnen een paar seconden na het eindigen, buiten, aankomen, anders heeft de hond het nergens mee verbonden. Binnen geprezen worden leert de hond dat binnenkomen beloond wordt.

Wacht lang genoeg. Veel terugvallen worden veroorzaakt doordat baasjes de hond direct naar binnen halen zodra hij plast, waardoor hij nooit volledig leegt en nooit ontlasting produceert. Blijf een paar extra minuten buiten.

Reinig correct. Alleen enzymatische reiniger. Dep eerst, week het gebied in plaats van het af te vegen en laat het drogen zonder af te spoelen. Producten op basis van ammoniak ruiken voor een hond naar urine.

Beperk de toegang tot vervuilde gebieden. Als er een favoriete hoek is, blokkeer deze dan of voer de hond daar. Honden vermijden hun behoefte te doen waar ze eten.

Kijk naar de ondergrond. Nieuw tapijt, nieuw laminaat, grind in plaats van gras of een natte tuin in de winter kunnen allemaal een aangeleerde ondergrondvoorkeur verbreken. Een stukje van de oude ondergrond of een overdekte buitenruimte lost het vaak op.

Houd een logboek bij. Tijd, plaats, urine of ontlasting, volume en wat er voorafging. Patronen worden op papier zichtbaar die in het geheugen onzichtbaar zijn.

Advies dat het erger maakt

De neus van de hond erin wrijven. Dit leert de hond dat uw ontdekking van de troep gevaarlijk is, dus de hond plast waar u het niet ziet of eet het op. Het leert niet waar hij wel moet gaan.

Straffen achteraf. Honden verbinden een uitbrander niet met iets wat ze eerder deden. Wat u in plaats daarvan krijgt, is een hond die verzoenend gedrag vertoont wanneer u een ongelukje benadert, wat baasjes interpreteren als schuldgevoel en zien als bewijs dat de hond het wist.

Uitgaan van onwil. Honden plassen niet binnenshuis om een punt te maken. Er is geen bewijs voor en dit geloof voorkomt dat mensen zoeken naar de werkelijke oorzaak.

Puppypads bij een zindelijke volwassene. Het opnieuw introduceren van een acceptabel binnenoppervlak leert de hond dat binnenshuis soms oké is, wat precies het onderscheid is dat u probeert te herstellen.

Water onthouden. Beperk nooit water om ongelukjes te verminderen. Als de hond meer drinkt, is dat de diagnostische aanwijzing en het weghalen is gevaarlijk.

Ervan uitgaan dat een oude hond gewoon oud is. Zowel cognitieve disfunctie als artrose zijn behandelbaar en beide zien eruit als een oude hond die achteruitgaat.

Wat u nooit moet doen

Straf, scheld niet, wrijf niet met de neus in de troep en gebruik geen rammelaar of spuithalsband voor onzindelijkheid.

Beperk geen water.

Leg geen puppypads neer voor een volwassen hond die voorheen zindelijk was.

Start geen kuur met overgebleven antibiotica van een eerdere episode. Terugkerende urinewegsymptomen hebben een vers monster en vaak een kweek nodig.

Ga er niet van uit dat het probleem gedragsmatig is omdat de hond gezond lijkt. Honden met beginnende nierziekte, beginnende diabetes en sluitspierincontinentie zien er meestal volkomen normaal uit.

Reinig niet met producten op basis van ammoniak.

Wacht niet bij een persende reu die niets produceert.

Wanneer hulp zoeken

Ga direct voor een hond die perst zonder urine te produceren, bij instorting of zwakte naast urinewegsymptomen en voor elk niet-gesteriliseerd teefje dat meer drinkt en lusteloos is na een loopsheid.

Ga binnen een dag voor bloed in de urine, frequente pijnlijke pogingen, ontlasting met vers bloed of een hond die plotseling merkbaar meer is gaan drinken.

Boek een routineafspraak voor lekken tijdens het slapen, voor een geleidelijk verlies van zindelijkheid bij een oudere hond, voor een hond die niet meer goed trappen kan lopen of volledig hurken en voor elke terugval die niet binnen een week na een verstandige routine is opgelost.

Zodra de oorzaak is behandeld, is de hertraining meestal snel, omdat de hond het de hele tijd al goed wilde doen.

Breng het urinemonster, de gemeten waterinname, het logboek van ongelukjes, een video van eventueel persen, de medicatielijst, de castratiestatus en -datum van de hond en een duidelijke notitie van wat er in huis is veranderd en wanneer. Bij dit probleem doet de voorgeschiedenis het meeste diagnostische werk.