Gehooropeningen bij vogels: waar u op moet letten, wat afscheiding betekent en waarom u ze nooit moet schoonmaken

Snel antwoord

De gehooropening van een vogel bevindt zich achter en iets onder het oog, verborgen onder losse dekveren. Deze opzij duwen om te kijken is een goede controle. Er mag niets naar binnen.

Vogels hebben oren, maar ze hebben niets dat schoongemaakt kan worden. Er is geen uitwendige oorschelp, geen lang gehoorkanaal en geen oorsmeer. De opening is een korte, brede doorgang die bijna direct naar het trommelvlies leidt, dat zeer dicht bij het oppervlak zit.

Vanwege deze anatomie is elk product of elke techniek voor het reinigen van oren die ontworpen is voor een hond of een kat gevaarlijk voor een vogel. Een wattenstaafje bereikt het trommelvlies. Een druppelaar met vloeistof komt terecht in het middenoor.

• Stop nooit een wattenstaafje, een swab, een oorreiniger, water, olie of andere druppels in het oor van een vogel.
• De dekveren van het oor houden zichzelf schoon. Door het poetsen blijven ze in model en het oor van een gezond Huisdier heeft niets van u nodig.
• Afscheiding, korstvorming of een zwelling bij het oor is bijna nooit een lokaal oorprobleem. Het is meestal een bijholteziekte die naar buiten komt.
• Een scheve kop, rondjes draaien of evenwichtsverlies duidt op een probleem met het middenoor, binnenoor of de hersenen, en vereist een Bezoek aan de Dierenarts op dezelfde dag.
• Bij een dieet op basis van zaden is de onderliggende oorzaak van de meeste gezichts- en bijholteziekten een vitamine A-tekort.

:::danger
Stop niets in het gehoorkanaal van een vogel.

Het gehoorkanaal van een vogel is kort en het trommelvlies ligt dicht bij de ingang, niet diep vanbinnen zoals bij zoogdieren. Een wattenstaafje dat bij een hond slechts onverstandig zou zijn, raakt bij een papegaai het trommelvlies.

Vogels hebben bovendien slechts één middenoorbeentje in plaats van de keten van drie bij zoogdieren, dus er is veel minder structuur tussen het trommelvlies en het binnenoor. Het perforeren van het membraan of het forceren van vloeistof hier voorbij kan leiden tot doofheid, Ernstig pijn en evenwichtsverlies dat niet meer herstelt.

Vloeibare oorreinigers die verkocht worden voor honden en katten zijn geformuleerd voor een volledig andere anatomie, en sommige bevatten ingrediënten die nooit in contact mogen komen met vogelweefsel.
:::

Beslis binnen 60 seconden

Waar het oor zit en waarom het zo gebouwd is

Zoek de opening door de veren achter en iets onder het oog opzij te duwen, ongeveer ter hoogte van de hoek van de snavel. Bij de meeste gezelschapspapegaaien is de ingang een net, rond of ovaal gaatje, roze tot grijs van kleur, met een schone rand.

Die dekveren zijn geen gewone contourveren. Het zijn auricularia (oorveren), met wijd uit elkaar staande baarden zonder in elkaar grijpende structuur, zodat ze zich akoestisch gedragen als een gaasje. Geluid gaat er doorheen met zeer weinig verlies, terwijl luchtstroom op snelheid, water en stof dat niet doen. Een vogel in de vlucht zou anders luchtstroom rechtstreeks in een open kanaal krijgen.

Het kanaal zelf is kort en trechtert snel naar het trommelvlies. Bij een jonge vogel of een soort met weinig veren kunt u het membraan soms van buitenaf zien. Dat zou u alles moeten vertellen over hoe ver een wattenstaafje naar binnen gaat.

Achter het membraan zit één botje, de columella, dat trillingen doorgeeft aan het binnenoor. Zoogdieren hebben er drie. Het praktische gevolg is dat er minder structuur is om een mechanische beschadiging op te vangen en minder foutmarge.

Het middenoor is ook geen afgesloten doos. Het staat in verbinding met de keel en via de luchtruimten in het hoofd is het functioneel verbonden met de infraorbitale bijholte, die bij vogels geen kleine holte is, maar een grote ruimte die rondom het oog loopt en door het gezicht heen gaat. Deze verbinding is de reden waarom veel "oorproblemen" bij vogels eigenlijk bijholteproblemen zijn, en waarom het behandelen van alleen het oor de ziekte mist.

Hoe een gezond oor eruitziet

Symmetrie.
De twee kanten moeten er hetzelfde uitzien. Asymmetrie is vaak het eerste dat u opvalt, zelfs voordat u kunt zeggen wat er veranderd is.

Droge, nette dekveren.
Geen verwarring, geen vlekken, geen klontering en geen kale plek. Veren moeten soepel over de opening liggen en netjes uiteen wijken.

Een schone rand zonder korst.
De huid bij de ingang moet eruitzien als de omringende huid, niet verdikt, met korstjes of rood.

Geen geur.
De kop van een gezonde vogel heeft geen geur. Een zoete of nare geur rond het gezicht is een belangrijk Symptoom.

Geen gedrag gericht op de kop.
Af en toe krabben is Normaal en neemt toe tijdens de rui wanneer de nieuwe kopveren doorkomen. Aanhoudend krabben aan één kant, met de kop langs een zitstok wrijven of herhaaldelijk met de kop schudden is dat niet.

Een kop die recht gehouden wordt.
Kleine kantelingen terwijl de vogel iets onderzoekt zijn Normaal. Een aanhoudende kanteling in rust is dat niet.

Niets hiervan hoort in de buurt van het oor van een vogel. Er bestaat geen oorreiniger voor vogels, geen wattenstaafje dat klein genoeg is om veilig te zijn en geen reden om de dekveren te kammen.

De signalen lezen en de aandoeningen erachter

Korstvorming en verdikte huid rond het gezicht.
Vooral bij grasparkieten wijzen korstige gezwellen op de snavelhuid, in de hoeken van de snavel, op de oogleden en soms uitlopend naar het oor op mijten. De korst heeft een kenmerkend honingraatachtig, poreus uiterlijk. Het is te behandelen, maar vereist een voorgeschreven antiparasitair middel en het treedt vaak op wanneer de weerstand van de vogel afneemt. Onbehandeld vervormt het de snavel permanent.

Afscheiding of verwarring bij één oor.
Kijk onmiddellijk naar de neusgaten en ogen. Eenzijdige oorafscheiding met niezen, neusafscheiding, oogafscheiding of een natte vlek op de veren onder het neusgat is een bijholte- en bovenste luchtwegprobleem dat naar buiten draineert. De primaire ziekte is meestal bacterieel, soms chlamydia of schimmel, en de onderliggende reden is vaak het dieet.

Zwelling onder of achter het oog.
De infraorbitale bijholte is groot en wanneer deze zich vult, produceert het een zichtbare bult op het gezicht in plaats van een loopneus, omdat de bijholte van een vogel niet op dezelfde manier draineert als die van een zoogdier. Een stevige zwelling kan ingedikte pus zijn die gespoeld of chirurgisch gedraineerd moet worden. Dit lost niet vanzelf op met de tijd.

Een sluitende of vernauwende gehooropening.
Chronische ontsteking kan ervoor zorgen dat de ingang vernauwt of dat er granulatieweefsel ontstaat, dat vervolgens de infectie vasthoudt. Dit is een van de redenen waarom vroegtijdig presenteren belangrijk is.

Scheve kop, rondjes draaien, vallen of onvermogen om op een stok te zitten.
Dit is vestibulaire ziekte en het is geen verzorgingsprobleem. De differentiaaldiagnoses zijn een midden- en binnenoorinfectie die naar binnen uitbreidt, hoofdtrauma door een botsing tegen een raam of een nachtelijke schrik, zware metalenvergiftiging door zink of lood in kooi-onderdelen en speelgoed, Ernstig hypocalciëmie en ziekte van het centrale zenuwstelsel. Alles is urgent en verschillende zaken zijn omkeerbaar als ze vroeg worden ontdekt.

Met de kop schudden en eenzijdig krabben zonder afscheiding.
Denk aan droge binnenlucht in de winter, irritatie door de rui van kopveren, mijten of vroege bijholtedruk waar nog niets zichtbaar is.

Bloed op de kopveren.
Denk bij een individuele vogel aan een nachtelijke schrik of een botsing. Denk bij een groep aan een kooigenoot. Controleer op een gebroken bloedpen op de kop, die indrukwekkend bloedt.

De dieetverbinding die de meeste baasjes missen

Vitamine A onderhoudt de vochtige bekleding van de bijholten, keel en luchtwegen. Dieeten op basis van zaden zijn consistent tekortschietend in bruikbare vitamine A-voorlopers, en mengsels met veel zonnebloempitten zijn de grootste boosdoeners.

Wanneer vitamine A tekortschiet, wordt die gespecialiseerde bekleding geleidelijk vervangen door een afgeplatte keratine-laag die geen slijm produceert en geen vuil afvoert. Kleine klieren raken verstopt en vormen witte pluggen. De vogel verliest zijn eerste verdedigingslinie in precies het gebied dat naar het oor draineert.

Het zichtbare resultaat is een vogel met terugkerende bijholteinfecties, een afgestompt uiterlijk van de kleine papillen in het gehemelte en gezichtszwellingen die telkens terugkeren na elke kuur met antibiotica.

Dit is waarom het duurzame antwoord op terugkerende gezichts- en oorproblemen bij een vogel die zaden eet, een dieetomschakeling is, ondersteund door een Dierenarts, niet een sterkere antibioticum. Correctie kost maanden en wordt geleidelijk gedaan, omdat een vogel die stopt met eten binnen een dag in gevaar is.

Hoe te kijken, veilig

Een vogel die al contact met de kop accepteert, kan in seconden worden gecontroleerd. Duw de dekveren opzij met een vingertop; niets stevigers dan dat hoort op de kop van een vogel thuis.

Doe het tijdens een normale interactie.
Een tamme vogel die op een hand zit, zal meestal tolereren dat de kopveren met een vingertop opzij worden geduwd, zeker als krabben aan de kop al deel uitmaakt van uw routine. Dat is veruit de minst stressvolle methode.

Gebruik goed licht en geen gereedschap.
Een helder indirect licht en uw vingers. Niets anders hoeft de vogel aan te raken.

Als fixatie nodig is, druk de borstkas nooit samen.
、「Vogels hebben geen middenrif en ademen door het borstbeen en de ribbenkast te bewegen. Een hand of handdoek die strak om het lichaam gewikkeld is, verhindert het ademen volledig. Elke fixatie moet het borstbeen vrij laten om te bewegen, en elke gefixeerde vogel moet direct worden losgelaten zodra deze met open snavel ademt of distress vertoont.

Houd het kort.
，「Tien tot vijftien seconden per kant. Een gestreste vogel is een slecht diagnostisch subject en een gestreste zieke vogel kan snel decompenseren.

Fotografeer in plaats van door te gaan.
Een duidelijke foto gemaakt in een paar seconden is bruikbaarder voor een Dierenarts dan drie minuten aan een steeds banger wordende vogel.

Wat verandert per soort, Leeftijd en seizoen

Grasparkieten.
De grootste kans onder veelvoorkomende Huisdieren om zich te presenteren met korstvorming in het gezicht door mijten, en worden snel slechter zodra ze systemisch onwel zijn vanwege hun grootte.

Valkparkieten.
，「Gevoelig voor chronische bijholteproblemen, vooral bij zaaddieeten, en vertonen vaak een aanhoudende eenzijdige afscheiding uit oog of neus voordat er iets aan het oor te zien is.

Grijze roodstaarten en andere grote papegaaien.
，「Leven lang en verdragen veel. Ze compenseren veel voordat ze signalen vertonen, dus subtiele asymmetrie verdient meer aandacht bij een grote papegaai dan bij een grasparkiet.

Jonge vogels.
，「De dekveren van het oor kunnen dun zijn, waardoor de opening er blootliggender uitziet. Dat is ontwikkeling in plaats van een kale plek.

Ruiende vogels van elke soort.
，「Het krabben aan de kop neemt toe omdat de nieuwe kopveren jeuken en de vogel er zelf niet bij kan. Dit is de enige keer dat toegenomen krabben wordt verwacht.

Winter.
，「Verwarmde binnenlucht is droog en droge slijmvliezen zijn kwetsbaarder. Gezichts- en bijholteproblemen clusteren in het stookseizoen, naast meer verlies van veerstof in het algemeen.

Wat u nooit moet doen

Stop geen wattenstaafje, swab, spuitpunt, druppelaar of enige vloeistof in het oor van een vogel.

Gebruik geen oorreiniger, oordruppels, mijtendruppels of antiseptica geformuleerd voor honden, katten of mensen.

Pluk, trim of kam de auriculaire dekveren niet.

Probeer geen korst of schilfer rond het oor of de snavelhuid te verwijderen door te pulken. Mijtenkorsten zitten vast aan levend weefsel en bloeden.

Behandel een vermoedelijke mijtenbesmetting niet met een product van onbekende concentratie uit de winkel. Kleine vogels krijgen snel een overdosis antiparasitaire middelen.

Wikkel het lichaam van een vogel niet in om hem te fixeren voor een koponderzoek.

Behandel een scheve kop niet thuis en wacht niet af of het verbetert.

Reageer niet op terugkerende gezichtsinfecties door antibiotica te herhalen zonder het dieet aan te pakken.

Een gezonde vogel onderhoudt zijn eigen oordekveren. Uw taak is kijken, registreren en verandering opmerken.

Wanneer hulp zoeken

Neem dezelfde dag nog contact op met een vogelarts bij een scheve kop, rondjes draaien, vallen, afscheiding of een nare geur uit een oor, plotselinge gezichtszwelling, bloed bij het oor, of een combinatie hiervan met een dikker gemaakte houding, verminderde eetlust of moeizame ademhaling.

Boek binnen de week een afspraak voor eenzijdige verwarring of vlekken, aanhoudend met de kop schudden of krabben, korstvorming op de snavelhuid, snavel of oogleden, of een vernauwde gehooropening.

Neem het dieetoverzicht per aandeel mee, het verloop van het Gewicht, de datum waarop een nieuwe vogel arriveerde, of er iets geparfumeerds of gesproeids in de kamer wordt gebruikt en een duidelijke foto van beide gehooropeningen die thuis is gemaakt. Vogeloren zijn klein en het onderzoek dat daadwerkelijk het antwoord vindt, heeft vergroting nodig, wat de reden is dat een goed voorbereide Afspraak de vogel een tweede bespaart.