Sürüngenlerde gut ve böbrek hastalığı: beslenme ve suyun etkisi

Kısa cevap

Sürüngenler azot atıklarını, memelilerde olduğu gibi idrarla üre olarak atmazlar. Bunu ürik aside dönüştürür ve yarı katı beyaz bir macun olarak atarlar; bu yöntem çok miktarda su tasarrufu sağlar ve bir kertenkelenin memelilerin yaşayamayacağı yerlerde yaşayabilmesinin nedenidir.

Bu adaptasyonun bedeli, ürik asidin zor çözünmesidir. Eğer hayvan dehidre olmuşsa, diyet türe uygun olandan fazla protein içeriyorsa veya böbrekler iflas ediyorsa, kanda yükselen ürik asit çözeltiden ayrılır ve eklemlerle organlarda kristaller oluşturur. Buna gut denir ve genellikle gözle görülür hale geldiğinde artık kalıcıdır.

Mama kabındakiler ve hayvanın nasıl su içtiği, bu durumun gerçekleşip gerçekleşmeyeceğine karar veren iki temel şeydir.

• Ürik asit zor çözünür. Dehidrasyon ve aşırı protein, onu çözeltiden çıkaran iki temel etkendir.
• Köpek maması, kedi maması veya yüksek proteinli peletlerle beslenen otçul kertenkeleler klasik gut vakalarıdır.
• Çöl türlerinin suya ihtiyacı vardır. Doğada bunu nemli yuvalardan, çiyden ve besinlerden alırlar; sürekli kuru kalarak değil.
• Dışkının beyaz kısmını gözlemleyin. Üratlar, bir sahibin takip edebileceği en yararlı göstergedir.
• Gereğinden fazla D3 vitamini takviyesi böbreklere zarar verir. Daha fazlası daha güvenli değildir.

:::danger
Otçul bir kertenkeleye asla köpek maması, kedi maması, maymun bisküvisi veya yüksek proteinli pelet vermeyin.

Yeşil iguanalar, uromastyx ve diğer bitki yiyen türlerin böbrekleri düşük proteinli bir bitki diyeti için yapılmıştır. Onları hayvansal proteinle yüklemek kanda ürik asidi istikrarlı bir şekilde yükseltir ve hasar, ilk şiş eklem görünene kadar aylar veya yıllar boyunca sessizce birikir. Bu, esaret altındaki sürüngenlerde gut hastalığının en iyi belgelenmiş nedenlerinden biridir ve tamamen önlenebilir.
:::

60 saniyede karar verin

Neden ürik asit tüm hikayeyi oluşturur

Bir memeli, kolayca çözünen üre yapar ve bunu büyük miktarda suyla dışarı atar. Su bol olduğunda bu işe yarar.

Sürüngenler diğer yolu seçti. Azot atığını, atılması için neredeyse hiç suya ihtiyaç duymayan ürik aside dönüştürürler çünkü bu, bir çözelti yerine macun olarak atılır. Bu, kuru bir çevre için zarif bir adaptasyondur ve çöl kertenkelesinin su içmeden uzun süre dayanabilmesinin nedenidir.

Bunun takası kimyasaldır. Ürik asit az çözünür, bu nedenle kan, kristalleşmeye başlamadan önce sadece belirli bir miktar tutabilir. Üç şey onu bu sınırın ötesine iter.

Dehidrasyon, kanı yoğunlaştırır, bu yüzden aynı miktarda ürik asit artık eşiğin üzerindedir.

Aşırı protein, ilk etapta üretilen ürik asit miktarını artırır ve bu etki, böbrekleri bitkisel diyet için evrimleşmiş türlerde en büyüktür.

Azalan böbrek fonksiyonu, temizlenmeyi yavaşlatır, bu nedenle ürik asit normal üretimde bile birikir.

Kristaller bir kez oluştuğunda, kan akışının yavaş ve sıcaklığın daha düşük olduğu yerlere yerleşirler: parmakların küçük eklemleri, dirsekler, dizler ve tendon kılıflarının çevresi. Ayrıca iç organların yüzeyinde, kalbin etrafındaki perikardda, böbreklerin kendisinde ve karaciğerde birikirler.

Bir eklemdeki kristaller kıkırdağı yok eder. Kan kimyası düzeltildiğinde bu hasar geri dönmez, bu nedenle bu bir tedavi konusu değil, bir önleme konusudur.

Nedenler, önem sırasına göre

Kronik dehidrasyon.

En büyük katkı sağlayıcıdır ve hayvan iyi göründüğü için en sık gözden kaçanıdır.

Hata genellikle kavramsal olur. Çöl türlerinin sahiplerine, hayvanın neme ihtiyacı olmadığı söylenir, bu yüzden küçük bir kap ve yüksek güneşlenme sıcaklıkları içeren kuru bir muhafaza sağlarlar. Doğada, aynı tür zamanının çoğunu yüzeyden çok daha yüksek neme sahip bir yuvada geçirir, çiy ve yağmurdan içer, besinlerinden su alır.

Diğer yaygın versiyonlar: yapraklardan hareketli damlaları içtiği için asla kullanmayacağı bir su kabı verilen bir bukalemun; erişilemeyecek kadar küçük veya yüksek bir su kabı; asla temizlenmediği için hayvanın kaçındığı bir kap; sis yalayarak içen ve asla sislendirilmiyen bir tür; ve tüm gün buharlaşma kaybını artıran çok yüksek ayarlanmış bir güneşlenme sıcaklığı.

Yanlış türde diyet proteini.

Köpek veya kedi mamasıyla beslenen yeşil iguanalar, böcek veya yüksek proteinli peletlerle beslenen uromastyx ve temel besin olarak fasulye, bezelye ve diğer baklagiller verilen otçul kertenkeleler. Bu, gut hastalığına giden belgelenmiş ve tekrarlanabilir bir yoldur.

Tersi hata da mevcuttur: neredeyse sadece yüksek yağlı, bağırsak içeriği zayıf böceklerle beslenen böcekçil türler, obezite ve karaciğer hastalığı dahil kendi sorunlarını geliştirir ve obez bir kertenkele böbrek hasarını kötü tolere eder.

D3 vitamini takviyesi aşırılığı.

Metabolik kemik hastalığı hakkında okuduktan sonra içgüdü, daha fazla kalsiyum ve D3 eklemektir. Aşırı D3, kalsiyumun böbrekler ve kan damarları dahil olmak üzere yumuşak dokuda birikmesine neden olur ve bu, kemik gücünden ziyade böbrek yetmezliği için bir mekanizmadır. Takviye, türe, diyete, hayvanın yaşına ve ultraviyole sağlanan miktara uygun olmalıdır ve bu, bir etiketten alınan karardan ziyade bir sürüngen veterineri ile yapılan bir görüşmedir.

Nefrotoksik ilaçlar.

Bazı antibiyotikler ve anti-enflamatuarlar, özellikle dehidre bir hayvanda sürüngen böbreklerine zararlıdır. Bu, başka bir hayvandan kalan ilacı kullanmamanın ve veterinerlerin tedavi öncesinde veya sırasında neden genellikle sıvı vermesinin birkaç nedeninden biridir.

Enfeksiyon, tümörler ve yaş.

Sürüngenlerde böbrek hastalığı ayrıca enfeksiyondan, neoplaziden ve sadece yaşlanmaktan kaynaklanır. Aşağıdaki belirtilerden herhangi birine sahip yaşlı bir kertenkele, basit bir bakım değişikliği yerine kan tahlilini hak eder.

Sunulanı tartmak ve türün ne yemesi gerektiğini bilmek, en büyük etkiye sahip müdahaledir. Çoğu gut vakası bir mama kabında başlar.

Üratları okumak

Kertenkele dışkısının beyaz kısmı, size hidrasyon ve böbrek fonksiyonu hakkında bilgi veren kısımdır ve dışkı kısmından çok daha az sıklıkla kontrol edilir.

Normal.

Beyazdan kirli beyaza veya çok soluk krem rengine kadar. Diş macunu veya yumuşak tebeşir kıvamında, yumuşaktır. Dışkı ile birlikte veya hemen sonrasında atılır. Bazı türler üratları ayrı olarak atar.

Sarı veya turuncu.

Dehidre sürüngenlerde yaygın bir bulgudur ve sadece diyet pigmenti olduğunu varsaymak yerine araştırmaya değerdir.

Sert, kumlu veya tebeşirimsi.

Üratların dehidrasyon veya azalmış renal su yönetimi nedeniyle yoğunlaştığını gösterir.

Çok küçük veya yok.

Endişe verici. Ürat içermeyen veya hiçbir şey çıkarmayan bir sürüngen değerlendirilmelidir.

Yeşilimsi.

Safra pigmenti ürat kısmına ulaşıyor. Rapor etmeye değer.

Onları temizlemeden önce dışkının fotoğrafını açık bir arka planda çekin. Renk ve kıvam hızla değişir ve bir fotoğraf, bir hatırlamadan çok daha faydalıdır.

Böbrek hastalığının belirtileri, ortaya çıkış sırasına göre

Erken ve göz ardı edilmesi kolay.

İştah azalması, kademeli kilo kaybı, güneşlenme veya tırmanmaya ayrılan sürenin azalması, deride hafif mat bir görünüm.

Dehidrasyon belirtileri.

Göz çukurlarına çökmüş görünen gözler, nazikçe kaldırıldıktan sonra kırışık veya çadır gibi kalan deri, yapışkan mukoza zarları ve kötü dökülen kuru, mat deri.

Kabızlık ve zorlanma.

Önemli, türe özgü bir belirti. Birçok kertenkelede böbrekler pelvik kanalın içinde yer alır, bu yüzden büyüdükçe dışkının geçmesi gereken geçidi daraltırlar. Zorlanan, küçük dışkılar üreten veya hiç üretmeyen, kalçaların arkasında şişkin bir görünüme sahip bir kertenkele, bağırsak sorunundan ziyade bir böbrek sorununa sahip olabilir.

Arka bacaklarda güçsüzlük.

Aynı pelvik bölgedeki sinirlere baskıdan kaynaklanan kademeli güçsüzlük veya sürükleme.

Kalçalar ve kuyruk tabanı üzerinde kas kaybı.

Genellikle hayvanın arka kısmında kemikli görünürken orta kısmının dolu kalmasıyla fark edilir.

Eklem şişmesi.

Parmak, dirsek veya dizlerde sert, sıcak, ağrılı şişlikler, bazen deri altında görünen beyaz birikintiler. Kertenkele hareket etmeye isteksizdir, tırmanmaz ve bir uzvunu yerden havada tutabilir.

Ağız değişiklikleri.

Soluk veya kuru zarlar ve ileri evre hastalıkta ağız dokusunun ülserasyonu veya nekrozu.

Ani çöküş.

Visseral gut, kalp etrafındaki veya böbreklerdeki birikintiler yetmezliğe neden olana kadar sessiz kalabilir ve bazı vakalar ancak ölümden sonra teşhis edilir.

Türe göre hidrasyonu doğru sağlamak

Sakal ejderi ve uromastyx gibi çöl türleri.

Ulaşabilecekleri temiz bir su kabı, nemli bir saklanma alanı veya kuru bir yüzeyin altında nemli bir alt tabaka olan bir yuva alanı ve kemik kurusu bir muhafaza yerine uygun bir ortam nemi. Güneşlenme sıcaklıklarını tür aralığının üzerine çıkarmayın, çünkü daha sıcak bir hayvan tüm gün daha fazla su kaybeder.

Bukalemunlar.

Durgun sudan içmezler. Hareketli damlalara ihtiyaçları vardır: bir damlatıcı, düzenli sislendirme veya her ikisi; solunum problemlerini önlemek için muhafazanın seanslar arasında kuruması zamanlanmalıdır.

Geckolar.

Birçoğu alacakaranlıktır ve yoğuşmayı yalar. Nemli bir saklanma yeri sağlayın, türe uygun şekilde sislendirin ve sığ bir kap sunun.

Tropikal ve orman türleri.

Gerçek hava akışına sahip daha yüksek ortam nemi ve sislendirme veya bir damlatıcı.

Tüm türler.

Kabı günlük temizleyin. Sürüngenler kirlenmiş sudan kaçınır. Onu uygun olan yere değil, hayvanın gerçekten gittiği yere yerleştirin. Hayvanın içine girip çıkabildiğinden emin olun.

Islatma.

Sığ ılık ıslatmalar, bazı türlere ve bazı durumlara, özellikle hafif dehidre olmuş veya deri dökme sorunu olan bir hayvana yardımcı olur. Sürekli su erişimi ve doğru nemin yerine geçmezler, solunum güçlüğü çeken bir sürüngen için uygun değildirler ve su, hayvanın tamamen batamayacağı kadar sığ olmalıdır.

Otçul bir hayvan için tüm diyet şöyle görünmelidir: uygun kalsiyum-fosfor dengesine sahip yapraklar ve sebzeler ve hiç hayvansal protein içermez.

Asla yapılmaması gerekenler

Otçul bir kertenkeleye köpek maması, kedi maması, maymun bisküvisi veya herhangi bir yüksek proteinli pelet vermeyin.

Otçullar için temel besin olarak fasulye, bezelye veya mercimek kullanmayın.

Çöl türlerini, çölden geldiği gerekçesiyle tamamen kuru bir muhafazada tutmayın.

Türünüz ve kurulumunuz için üzerinde anlaşılmış bir plan olmadan her beslemede D3 vitamini veya kalsiyum eklemeyin.

Başka bir hayvandan kalan antibiyotikleri veya anti-enflamatuarları vermeyin ve veteriner yönlendirmesi olmadan dehidre bir sürüngene asla ilaç vermeyin.

Şişmiş eklemleri bir yaralanma olarak değerlendirip beklemeyin. Gut, septik artrit ve metabolik kemik hastalığının tümü eklem şişmesine neden olur ve ayrıştırmak için görüntüleme gerekir.

Zaten kilo kaybeden bir hayvanda iştahı teşvik etmek için güneşlenme sıcaklıklarını yükseltmeyin.

Muhafazada bir kap olduğu için kertenkelenin su içtiğini varsaymayın. İçtiğini izleyin veya türünün gerçekten kullandığı yöntemi sağlayın.

Ne zaman yardım alınmalı

Hiç ürat çıkarmayan, dışkı üretmeden zorlanan, arka bacaklarını kullanamayan veya sıcak, şiş ve açıkça ağrılı eklemleri olan herhangi bir kertenkele için aynı gün gidin.

Sert eklem şişlikleri, deri altında beyaz birikintiler, kalçalar üzerinde kas kaybı ile kademeli kilo kaybı, sarı, turuncu, kumlu veya sert üratlar veya hayvansal proteinle beslenen otçul bir kertenkele için derhal bir randevu alın.

Orta yaşın üzerindeki herhangi bir kertenkele için, özellikle hiç uygunsuz şekilde beslenmişse veya kuru bir muhafazada tutulmuşsa, temel kan değerleri ve bakım incelemesi isteyin. Böbrek hastalığı, bir ayak parmağı şişmesiyle bulunduğundan çok daha yönetilebilir olduğunda, bir kan testinde bulunur.

Marka isimleri ile tam diyeti, takviye programını, ultraviyole lamba detaylarını ve kurulum tarihini, ölçülen sıcaklık ve nemi, şimdiki ve önceki kiloyu, üratların fotoğraflarını ve hayvanın en son ne zaman su içtiğinin, yediğinin ve dışkıladığının notunu getirin.

Doğru diyette, iyi hidrasyona sahip bir kertenkele: yumuşak beyaz üratlar, istikrarlı kilo ve güneşlenme alanına kolay hareket.