Czy powinieneś rozmnażać swojego psa: uczciwy przewodnik decyzyjny

Szybka odpowiedź

Rozmnażanie psa to nie ta sama decyzja, co chęć posiadania szczeniąt. To decyzja o wzięciu odpowiedzialności za zdrowie suki w trakcie ciąży i porodu, za przetrwanie noworodków, które nie potrafią regulować własnej temperatury ciała ani poziomu cukru we krwi, oraz za każdego wyhodowanego psa przez kolejną dekadę i dłużej.

Uczciwa wersja tego pytania nie brzmi „czy mój pies dałby śliczne szczenięta”. Brzmi ona: „co się stanie, jeśli coś pójdzie nie tak o trzeciej nad ranem, jeśli połowa miotu się nie sprzeda, jeśli szczenię urodzi się z wadą, którą mogłem wykryć podczas badań, i jeśli kupujący zechce zwrócić dwuletniego psa”. Jeśli którakolwiek z tych odpowiedzi jest niekomfortowa, to jest to odpowiedź na pierwotne pytanie.

Kochanie psa jest powodem, by chcieć kolejnego takiego jak on. Nie jest to jednak samo w sobie powodem do rozmnażania go.

• Badania zdrowia oznaczają specyficzne programy skriningowe dla danej rasy, wykonane i zarejestrowane przed kryciem, a nie ogólne stwierdzenie „ona nigdy nie chorowała”.
• Temperament jest dziedziczny. Rozmnażanie psa lękliwego, reaktywnego lub agresywnego wiąże się z realnym ryzykiem, niezależnie od tego, co mówi rodowód.
• Poród to autentyczne zdarzenie medyczne. Dystocja, cesarskie cięcie, eklampsja i śmierć matki to możliwe konsekwencje.
• „Jeden miot jest dla niej dobry” to nieprawda. Rozmnażanie nie przynosi suce żadnych korzyści zdrowotnych.
• Zaplanuj sytuację, w której miot się nie sprzeda, oraz możliwość przyjęcia psa z powrotem na każdym etapie jego życia.

Decyzja w 60 sekund

Kwestia badań zdrowotnych

Badania istnieją, ponieważ warunki, które mają największe znaczenie dla psów, są zazwyczaj niewidoczne u zdrowego dorosłego osobnika. Pies z umiarkowaną dysplazją stawów biodrowych może biegać, skakać i nie wykazywać kulawizny przez lata. Pies będący nosicielem recesywnej mutacji dziedzicznej choroby oczu jest całkowicie normalny. Cały sens polega na znalezieniu tego, czego nie widać.

To, co jest odpowiednie, zależy całkowicie od rasy, a autorytatywną listą jest ta opublikowana przez krajowy związek kynologiczny i klub rasy w Twoim kraju. Ogólnie dzieli się na cztery grupy.

Ocena radiograficzna. Ocena stawów biodrowych i łokciowych w standaryzowanym ułożeniu, odczytana przez zatwierdzony panel i oceniona punktami lub stopniami. Nie jest to to samo, co weterynarz patrzący na zdjęcie rentgenowskie i mówiący, że wygląda dobrze.

Badanie oczu. Kliniczne badanie przeprowadzone przez zatwierdzonego okulistę, powtarzane w odstępach czasu, ponieważ niektóre schorzenia pojawiają się później w życiu.

Testy DNA. Dostępne dla konkretnych mutacji u konkretnych ras. Pies może być czysty, nosicielem lub chorym, a nosiciele niekoniecznie są wykluczeni z hodowli, ale nigdy nie wolno łączyć dwóch nosicieli.

Dodatki specyficzne dla rasy. Osłuchiwanie serca lub echokardiografia u ras podatnych na choroby serca, ocena funkcji oddechowych u ras płaskopyskich i wiele innych.

Często zdarzają się dwie rzeczy. Pierwszą jest traktowanie ogólnego przeglądu zdrowia lub wizyty szczepiennej jako skriningu; tak nie jest, i żaden weterynarz badający zdrowego psa nie może podać jego wyniku badania stawów biodrowych. Drugą jest badanie tylko jednego rodzica. Genetyka działa tylko wtedy, gdy oboje zostaną przebadani, a wyniki są czytane razem.

Poproś o certyfikaty od właściciela drugiego psa i sprawdź, czy tożsamość na nich zgadza się z czipem psa.

Temperament to nie problem szkoleniowy, który naprawisz później

Lękliwość, wrażliwość na hałas, reaktywność na obcych i niska odporność na stres mają podłoże dziedziczne. Szczenię dziedziczy punkt startowy, a potem socjalizacja hodowcy decyduje o tym, w jakim stopniu ten punkt się ujawni.

Oznacza to, że nerwowa suka produkuje szczenięta z podwyższonym ryzykiem lęku nawet w dobrych domach, a szczenięta te stają się psami, które zmagają się z trudnościami w codziennym życiu. Historia ugryzień u któregokolwiek z rodziców powinna zakończyć dyskusję.

Oceniaj uczciwie, a nie protekcjonalnie. Istotne pytanie nie brzmi, czy Twój pies jest uroczy dla Ciebie. Chodzi o to, jak zachowuje się wobec nieznajomej osoby w nieznanym miejscu, z psem obcego, podczas obsługi przez weterynarza oraz w gospodarstwie domowym, które jest głośniejsze i mniej przewidywalne niż Twoje.

Dodatkowy czynnik nakłada się na to wszystko. Zachowanie suki podczas ciąży i laktacji również kształtuje szczenięta, zarówno poprzez wczesne środowisko miotu, jak i poprzez jej opiekę nad nimi. Lękliwa matka wychowująca miot w stresującym otoczeniu produkuje szczenięta, które są mierzalnie trudniejsze do wydania w dobre ręce.

Miejsce do porodu to sprzęt, przestrzeń i czas. Sprzęt jest najtańszą częścią.

Co może stać się z suką

Ciąża i poród niosą ze sobą realne ryzyko, a powodem, by zapisać to wyraźnie, jest to, że większość osób rozmnażających miot nigdy tego nie widziała.

Dystocja. Poród, który nie postępuje. Może to wynikać z nieprawidłowego ułożenia szczenięcia lub jego zbyt dużego rozmiaru, albo z powodu słabych skurczy macicy lub ich ustania, co jest częstszą przyczyną. Okno czasowe, w którym interwencja wciąż ratuje szczenięta, nie jest długie.

Cesarskie cięcie. Często potrzebne w godzinach nocnych, co wiąże się z kosztami. U niektórych ras jest to bliskie rutynie, a nie nagłemu wypadkowi.

Eklampsja. Spadek wapnia we krwi u suki produkującej duże ilości mleka. Zazwyczaj pojawia się w pierwszych tygodniach po porodzie, zaczynając się od niepokoju i dyszenia, przechodząc w sztywność, drżenia, zapaść i drgawki. Jest śmiertelna, jeśli nie jest leczona, i uleczalna, jeśli zostanie wykryta.

Zapalenie gruczołu mlekowego i zapalenie macicy. Infekcja tkanki mlecznej lub macicy po porodzie, co sprawia, że suka czuje się ogólnie źle.

Zatrzymanie łożyska lub szczenięcia. Objawia się utrzymującą się wydzieliną, złym samopoczuciem suki lub gorączką po porodzie.

Krwotok i pęknięcie macicy. Niespotykane, ale katastrofalne.

Śmierć. To rzadkie, ale się zdarza.

Z drugiej strony, sterylizacja całkowicie eliminuje ryzyko ropomacicza, a wczesna sterylizacja zmniejsza ryzyko nowotworów sutka. Przekonanie, że miot poprawia zdrowie suki, nie jest poparte faktami.

Co może stać się ze szczeniętami

Nowo narodzone szczenięta rodzą się niemal bez zdolności regulacji temperatury ciała, bez odruchu drżenia i z bardzo ograniczonymi rezerwami energii. Szczenię, które zmarznie, przestaje ssać, a szczenię, które przestaje ssać, marznie jeszcze bardziej i obniża poziom glukozy we krwi. Ta spirala to najczęstszy sposób utraty szczeniąt i jest to proces cichy.

Implikacje praktyczne są stałe. Obszar porodu musi być utrzymywany w cieple bez przegrzewania matki, każde szczenię musi być codziennie ważone na wadze gramowej, a wyniki muszą być zapisywane. Szczenię, które nie przybrało na wadze, wymaga uwagi tej nocy, a nie rano.

Dodaj do tego choroby zakaźne w pierwszych tygodniach, wady wrodzone, które ujawniają się dopiero wraz z rozwojem szczeniąt, oraz możliwość odrzucenia szczenięcia przez matkę lub jego przygniecenia. Karmienie ręczne odrzuconego miotu oznacza karmienie przez całą dobę przez wiele tygodni i dbanie o potrzeby fizjologiczne każdego szczenięcia po każdym karmieniu.

Obowiązki wykraczające poza miot

Umieszczanie szczeniąt. Znalezienie dobrego domu dla miotu zajmuje tygodnie pracy, a kupujący, którzy biorą ostatnie dwa szczenięta, zazwyczaj nie są tymi kupującymi, których chciałeś. Zaplanuj sytuację, w której szczenię się nie sprzeda, ponieważ to szczenię należy do Ciebie.

Odpowiedzialność na całe życie. Odpowiedzialny hodowca przyjmuje psa z powrotem w każdym wieku, z dowolnego powodu, na zawsze. To nie slogan; to mechanizm, który zapobiega trafianiu psów z miotu do schronisk. Jeśli nie możesz się na to zdecydować, prosisz kogoś innego o poniesienie konsekwencji.

Dokumentacja i formalności. Czipowanie przed sprzedażą, rejestracja, umowy, a w wielu krajach licencja hodowlana po przekroczeniu określonej liczby miotów. Zasady bardzo się różnią w zależności od kraju, więc sprawdź własne.

Zasady rejestracji. Związki kynologiczne zazwyczaj odmawiają rejestracji miotów od matki, która jest za młoda lub za stara, która miała już określoną liczbę miotów lub miała powtarzane cesarskie cięcia. Poznaj zasady w swoim kraju przed planowaniem, nie po fakcie.

Matka musi tolerować bliski kontakt z obcymi w trudnym czasie. Jeśli rutynowa obsługa jest już zmaganiem, to jest to informacja.

Test uczciwości

Odpowiedz na te pytania na głos i potraktuj każde „nie” jako zatrzymanie, a nie jako przeszkodę.

Czy wiesz z klubu rasy dokładnie, jakie programy badań dotyczą Twojej rasy, i czy oboje rodzice ukończyli je wszystkie z zarejestrowanymi wynikami?

Czy widziałeś certyfikaty drugiego psa i czy dane tożsamości się zgadzają?

Czy suka jest dojrzała fizycznie, w dobrej kondycji ciała, na bieżąco z profilaktyką i wolna od wszelkich schorzeń, które ciąża mogłaby pogorszyć?

Czy jest pewna w obecności obcych, przy obsłudze i w nieznanych miejscach?

Czy masz pieniądze dostępne teraz, nie na kredyt, na cesarskie cięcie w trybie nagłym i na opiekę weterynaryjną nad chorym szczenięciem?

Czy możesz być obecny nieprzerwanie przez cały czas porodu i w tygodniach, które po nim następują, włączając w to noce?

Czy uzgodniłeś z weterynarzem, jaki jest plan w przypadku zahamowania porodu, i czy wiesz, gdzie jest najbliższy serwis całodobowy i ile kosztuje?

Czy masz przygotowane domy i czy jesteś gotowy zatrzymać każde szczenię, którego nie możesz wydać?

Czy przyjmiesz każdego psa z tego miotu z powrotem w dowolnym momencie jego życia?

Jeśli Twoja suka umrze, czy będziesz w stanie ręcznie wykarmić miot lub czy masz kogoś, kto to zrobi?

Czy jest coś w tym miocie, co poprawia rasę, a nie tylko produkuje więcej psów?

Czego nigdy nie robić

Nie rozmnażaj psa, który nie ukończył programów badań dla swojej rasy, bez względu na to, jak wygląda rodowód.

Nie łącz dwóch nosicieli tej samej recesywnej choroby.

Nie rozmnażaj psa z historią ugryzień, silnym lękiem lub schorzeniem znanym jako dziedziczne w rasie.

Nie rozmnażaj suki podczas jej pierwszej cieczki lub takiej, która jest za młoda lub niedojrzała fizycznie.

Nie powtarzaj krycia suki, która wymagała cesarskiego cięcia, bez konkretnej porady weterynaryjnej.

Nie traktuj ogólnej kontroli weterynaryjnej, szczepienia lub stwierdzenia „wydaje się, że czuje się dobrze” jako badania zdrowotnego.

Nie używaj reproduktora bez sprawdzenia jego wyników zdrowotnych oraz, jeśli jest to istotne w Twoim kraju, badań w kierunku brucelozy.

Nie planuj porodu, nie wiedząc, gdzie jest całodobowy serwis weterynaryjny i ile będzie kosztowało cesarskie cięcie.

Nie sprzedawaj szczeniąt, zanim nie będą wystarczająco dojrzałe, zanim nie zostaną zaczipowane lub bez umowy i zobowiązania do zwrotu na całe życie.

Kiedy szukać pomocy

Skontaktuj się z weterynarzem natychmiast podczas porodu, jeśli suka prze silnie przez długi czas bez wydania na świat szczenięcia, jeśli występuje długa przerwa między szczeniętami bez parcia, jeśli występuje świeże krwawienie lub zielona lub czarna wydzielina przed narodzinami pierwszego szczenięcia, lub jeśli staje się słaba lub zestresowana.

Skontaktuj się z weterynarzem natychmiast po porodzie, jeśli jest niespokojna, dyszy, jest sztywna, drży lub jest niestabilna, jeśli ma gorączkę, brzydką wydzielinę lub gorący, bolesny gruczoł mlekowy, albo jeśli przestaje opiekować się miotem.

Decyzja o nie rozmnażaniu jest uzasadnionym i powszechnym wnioskiem i jest właściwa częściej niż nie.

Skontaktuj się z weterynarzem tego samego dnia, jeśli jakiekolwiek szczenię jest zimne w dotyku, nie przybiera na wadze, płacze w sposób uporczywy lub zostało odrzucone od miotu.

Przynieś certyfikaty badań obu rodziców, daty krycia, wyniki badania USG ciąży, codzienne wagi szczeniąt i harmonogram porodu, w tym czas, kiedy zaczęło się parcie i kiedy przybyło ostatnie szczenię. Zaplanuj badanie przedhodowlane wystarczająco wcześnie, aby problem wykryty podczas niego mógł jeszcze zmienić plan, co oznacza miesiące przed planowaną cieczką, a nie dni przed kryciem.