Kontaktowanie się papugi, gdy wychodzisz z pokoju, oraz kiedy przeradza się to w krzyk

Krótka odpowiedź

Papuga, która głośno nawołuje po wyjściu z pokoju, zachowuje się w najbardziej naturalny dla swojego gatunku sposób. Dzikie stada utrzymują kontakt, nawołując się na odległość, a ptak, który nie widzi swojego stada, wzywa je, dopóki nie otrzyma odpowiedzi.

Nie jest to psie schorzenie w postaci lęku separacyjnego ani wada dziedziczna. Jest to komunikacja typowa dla gatunku, która staje się problemem domowym, gdy nikt nie odpowiada, gdy wołanie przeradza się w krzyk lub gdy ptak jest autentycznie niedostatecznie zajęty i zbyt długo pozostaje sam.

Ptak wzywający stado nie zachowuje się źle. Zadaje pytanie, na które istnieje łatwa odpowiedź.

• Nawoływanie kontaktowe jest normalne, a poprawną reakcją jest odpowiedź, a nie ignorowanie.
• Krzyk różni się od nawoływania kontaktowego i obie te formy wymagają innego podejścia.
• Głośność jest cechą gatunkową, a nie Objaw. Kakadu, ary i konury to głośne ptaki.
• Ignorowanie ptaka do momentu, aż ucichnie, a następnie powrót do niego uczy go, że tylko najgłośniejsze wołanie przynosi efekt.
• Nagły, nowy krzyk u ptaka, który wcześniej był cichy, może być spowodowany bólem, chorobą lub strachem i powinien zostać sprawdzony.

:::info
Ten artykuł dotyczy nawoływania po wyjściu z pokoju lub gdy ptak traci cię z oczu.

Jeśli problemem ptaka jest pobudzenie i hałas podczas wizyt gości, jest to inny wzorzec z innym rozwiązaniem, który został omówiony oddzielnie w przewodniku na temat nawoływania kontaktowego i pobudzenia przy wizytach gości.
:::

Decyzja w 60 sekund

Czym jest nawoływanie kontaktowe

Na wolności członkowie stada żerują rozproszeni w roślinności, gdzie nie widzą się nawzajem. Nawoływanie i odpowiadanie to sposób, w jaki potwierdzają, że wszyscy nadal są w pobliżu i są bezpieczni.

To zachowanie jest zakodowane i nie wyłącza się w salonie. Gdy wchodzisz do kuchni, opuszczasz pole widzenia stada, a ptak nawołuje, aby Cię zlokalizować.

Wołanie jest zazwyczaj krótkie, powtarzane w odstępach czasu i ustaje, gdy otrzyma odpowiedź. Ta ostatnia część jest cechą diagnostyczną. Ptak, który cichnie, gdy odgwiżdżesz odpowiedź, stosuje nawoływanie kontaktowe.

Różnice gatunkowe są tutaj duże i nie są zaburzeniami. Kakadu moluckie, ary, konury i amazonki to głośne ptaki, ponieważ ewolucyjnie przystosowały się do bycia słyszanymi na odległość. Kupno jednego z nich, a następnie traktowanie jego głosu jako problemu z zachowaniem, jest niedopasowaniem oczekiwań, a nie stanem do wyleczenia.

Dlaczego to nie jest lęk separacyjny

Lęk separacyjny u psów to zdefiniowany zespół kliniczny: cierpienie z powodu bycia pozostawionym w samotności, niszczenie przedmiotów, wokalizacja, brudzenie i samookaleczenia, występujące konkretnie pod nieobecność Opiekun i ustępujące po powrocie.

Papugi doświadczają cierpienia w izolacji, ale wokalizacja, o której mówią Właściciel, jest zazwyczaj przeciwieństwem zaburzenia. Jest to normalna komunikacja odbywająca się z głośnością i w budynku, które nie zostały do tego zaprojektowane.

Traktowanie tego jako zaburzenia lękowego prowadzi do ignorowania ptaka, co jest właśnie reakcją pogarszającą sytuację. Traktowanie tego jako komunikacji prowadzi do odpowiadania, co faktycznie działa.

Istnieje prawdziwy stan cierpienia u papug i wygląda on inaczej: zachowania niszczące pióra, samookaleczenia, stereotypowe chodzenie tam i z powrotem, odmawianie jedzenia i krzyk, który trwa bez względu na Twoje działania. To wymaga pomocy weterynaryjnej i behawioralnej.

Odpowiedz na wołanie

Najskuteczniejsza pojedyncza interwencja jest jednocześnie nieintuicyjna. Odpowiedz.

Wybierz jeden konkretny dźwięk: dwunutowy gwizd, krótką frazę, cokolwiek, co możesz konsekwentnie wyprodukować z innego pomieszczenia. Używaj tego za każdym razem, gdy ptak nawołuje, gdy jesteś poza zasięgiem jego wzroku.

Mówisz ptakowi, że nadal jesteś obecny i nie musi nasilać wołania. Ptak, który otrzymuje niezawodną odpowiedź na ciche wołanie, nie ma powodu, by wydawać głośne.

Odpowiadaj szybko i krótko. Nie musisz wracać do pokoju. Odpowiedź jest najważniejsza.

Odpowiadaj nawet wtedy, gdy w pierwszym tygodniu wydaje Ci się to nadmierne. Częstotliwość nawoływania zazwyczaj spada, gdy ptak dowie się, że odpowiedź jest pewna.

Żerowanie, które zajmuje realny czas, wypełnia lukę, gdy stado znajduje się poza pokojem.

Kiedy nawoływanie przeradza się w krzyk

Krzyk jest zachowaniem wyuczonym, a uczymy go my sami.

Wzorzec jest prawie zawsze taki sam. Ptak nawołuje, nikt nie odpowiada. Nawołuje głośniej. Nadal nic. Krzyczy, a ktoś wchodzi, krzyczy na niego lub przykrywa klatkę. Z punktu widzenia ptaka, krzyk zadziałał, a wołanie nie.

Okrzykiwanie to uwaga. Wbieganie do pokoju to uwaga. Przykrycie klatki to dramatyczna reakcja na hałas. Wszystkie one nagradzają najgłośniejszą wersję zachowania.

Oduczenie tego wymaga trzech działań jednocześnie.

Odpowiadaj na ciche wołania niezawodnie, aby opcja o niskim natężeniu dźwięku zaczęła znów działać.

Nie reaguj na krzyk uwagą. Nie wchodź, nie krzycz, nie przykrywaj. Poczekaj na przerwę, jakkolwiek krótką, i odpowiedz na nią.

Aktywnie nagradzaj ciszę. Wchodź i poświęcaj uwagę lub dawaj przysmak, gdy ptak jest spokojny, a nie tylko gdy jest głośny. Większość Właściciel wchodzi w interakcje z ptakiem tylko wtedy, gdy ten hałasuje, co jest całym problemem ujętym w jednym zdaniu.

Spodziewaj się wygaszania. Kiedy krzyk przestaje działać, większość ptaków przez pewien czas krzyczy głośniej, zanim zacznie być ciszej. Uleganie w tej fazie uczy ptaka, że musi tylko bardziej się postarać, co sprawia, że kolejna próba jest znacznie trudniejsza.

Napraw warunki podstawowe

Praca nad zachowaniem zawodzi, gdy dzień ptaka jest pusty.

Czas poza klatką w towarzystwie. Papuga potrzebuje znacznej ilości codziennego czasu ze swoim stadem. To najczęstszy brak.

Żerowanie. Jedzenie, na które trzeba zapracować, w wielu lokalizacjach, zmienia sposób, w jaki ptak spędza poranek. Miska z luźnym ziarnem jest zjadana w kilka minut i zostawia resztę dnia pustą.

Materiał do niszczenia. Żucie to potrzeba. Miękkie drewno, papier, tektura, liście palmowe.

Sen. Długa, ciemna, cicha noc. Krótki sen produkuje rozdrażnione, hałaśliwe, hormonalne ptaki, a klatka w salonie z włączonym do późna telewizorem jest częstą przyczyną.

Położenie klatki. Klatka, w której ptak widzi główny ruch w domu, jest spokojniejsza niż w izolowanym pokoju. Klatka przy ścianie, zamiast wystawionej na wszystkie strony, daje ptakowi miejsce, w którym może czuć się bezpiecznie.

Przewidywalność. Karmienie, czas poza klatką i gaszenie świateł w w miarę stałych porach zmniejszają lękliwe oczekiwanie, które napędza nawoływanie.

Dźwięki w tle. Ciche radio lub audycje mówione podczas Twojej nieobecności dają niektórym ptakom poczucie obecności stada. To niewielki efekt, nie zastępuje towarzystwa.

Gładkie pióra, luźna postawa i ciche zgrzytanie dziobem to to, co nagradzasz. Naucz się dostrzegać i nagradzać ten moment.

Nawoływanie o świcie i zmierzchu

Wiele papug wokalizuje głośno około wschodu i zachodu słońca. Jest to zachowanie stadne związane z cyklem dnia i w zasadzie niepodlegające modyfikacji.

Można zarządzać tym, kiedy to się dzieje. Konsekwentna zasłona lub ciemne miejsce do spania, a także kontrolowany czas odsłonięcia, przenoszą poranny chór na godzinę, która odpowiada domownikom.

Oddzielna klatka do spania w cichym, ciemnym pokoju sprawdza się dobrze w domach, gdzie główna klatka znajduje się w ruchliwym miejscu.

Nigdy nie reaguj na nawoływanie o świcie wstawaniem i wchodzeniem w interakcje, inaczej na stałe ustawisz budzik ptaka.

Czego nigdy nie robić

Nie stosuj kar. Krzyczenie, pryskanie wodą, uderzanie w klatkę i przykrywanie jako kara zwiększają pobudzenie, niszczą zaufanie i często zwiększają hałas.

Nie ignoruj ptaka całkowicie. Wygaszanie wszelkich reakcji uczy ptaka, że tylko skrajna wersja działa.

Nie podcinaj skrzydeł ani nie ograniczaj ptaka jako środka do uciszenia go. Nie rozwiązuje to problemu wokalizacji i tworzy nowe problemy.

Nie rozważaj rozwiązań chirurgicznych ani farmakologicznych dla normalnej wokalizacji. Leki mają swoje miejsce w leczeniu prawdziwych zaburzeń lękowych, przepisane i monitorowane przez weterynarza specjalizującego się w ptakach, a nie jako regulator głośności.

Nie kupuj głośnego gatunku i nie oczekuj, że szkolenie uczyni go cichym. Głośności nie da się wyuczyć.

Kiedy szukać pomocy

Umów się do weterynarza specjalizującego się w ptakach, jeśli wokalizacja zmieniła się nagle u dotychczas spokojnego ptaka, jeśli sam głos zmienił jakość lub jeśli towarzyszą temu zmiany w oddychaniu, spadek Waga, uszkodzenia piór lub zmienione odchody.

Zmiana jakości głosu w szczególności zasługuje na uwagę, ponieważ może wskazywać na chorobę krtani lub dróg oddechowych, a nie na problem z zachowaniem.

Uzyskaj pomoc wykwalifikowanego specjalisty ds. zachowania papug, jeśli krzyk jest ciągły, jeśli poważnie wpływa na Twój dom lub sąsiadów, albo jeśli po kilku tygodniach konsekwentnej pracy nie ma poprawy.

Ustatkowana papuga nadal nawołuje. Realnym celem jest normalne nawoływanie kontaktowe o zarządzalnej głośności, a nie cisza.

Przynieś dziennik hałasu, codzienny harmonogram, rutynę światła i snu oraz nagranie dźwięku. Odróżnienie nawoływania kontaktowego od krzyku jest znacznie łatwiejsze na podstawie dźwięku niż z opisu.