Zaparcia u jaszczurek: które podłoża niosą ze sobą ryzyko i jak rozpoznać niedrożność

Szybka odpowiedź

Zaparcia u jaszczurek: które podłoża niosą ze sobą ryzyko i jak rozpoznać niedrożność

Zaparcia to blokada przewodu pokarmowego przez materiał, którego jaszczurka nie jest w stanie wydalić. Podłoże jest materiałem, o którym właściciele słyszą najczęściej, i stanowi ono realne ryzyko, jednak rzadko jest jedyną przyczyną problemu.

Zdrowe, odpowiednio nawodnione jaszczurki, utrzymywane w prawidłowych temperaturach, regularnie wydalają niewielkie ilości przypadkowo połkniętego podłoża. Jaszczurki, które są wyziębione, odwodnione, mają niedobory wapnia, są zarobaczone lub zjadają pokarm o twardych pancerzach, są najbardziej narażone na blokadę. Podłoże jest zazwyczaj ostatnim elementem układanki, którą stworzyły błędy w hodowli.

• Dowiedz się, jak często Twój Zwierzak normalnie oddaje kał. Bez tego punktu odniesienia nie rozpoznasz pierwszego objawu.
• Parcie bez efektu, twardy lub wzdęty brzuch oraz osłabienie tylnych kończyn to objawy, które mają znaczenie.
• Luźny piasek wapienny jest podłożem najczęściej kojarzonym ze szkodliwością, ponieważ zachęca do celowego zjadania.
• Nigdy nie podawaj w domu olejów, środków przeczyszczających ani lewatywy, i nigdy nie masuj brzucha przy podejrzeniu blokady.
• Całkowita niedrożność jest nagłym przypadkiem wymagającym operacji, a czas, w którym można ją naprawić, jest krótki.

:::danger
Nigdy nie wlewaj do pyska jaszczurki oleju, oleju mineralnego, oliwy z oliwek ani środka przeczyszczającego w celu usunięcia blokady.

Gady posiadają głośnię, którą zamykają celowo, a zestresowany lub słaby Zwierzak łatwo zachłystuje się płynem. Olej w płucach wywołuje zapalenie płuc, które jest znacznie trudniejsze w Leczeniu niż pierwotna niedrożność i zabija jaszczurki, które w innym przypadku przeżyłyby operację. Nie masuj ani nie uciskaj brzucha. Wzdęte, uszkodzone jelito może pęknąć.
:::

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego jaszczurki się blokują

Temperatura jest najważniejsza.

Jaszczurka jest ektotermą. Każdy enzym w jej przewodzie pokarmowym pracuje w tempie ustalonym przez temperaturę ciała, a ta zależy od terrarium. Poniżej zakresu gatunkowego ruchy jelit zwalniają i ostatecznie ustają.

Dlatego uszkodzony termostat, wyeksploatowana żarówka grzewcza, sonda w złym miejscu lub wychłodzone pomieszczenie zimą prowadzą do przypadków niedrożności, które wyglądają jak problem z podłożem. Materiał, który przeszedłby przez układ w dwa dni, zalega przez dwa tygodnie i wysycha.

Odwodnienie jest na drugim miejscu.

Treść jelitowa potrzebuje wody, aby pozostać mobilną. Jaszczurka, która nie pije, nie jest zraszana odpowiednio do swojego gatunku lub traci wodę w bardzo suchym terrarium, produkuje twardszy, suchy materiał, który przesuwa się z trudem.

Niedobór wapnia prowadzi do celowego zjadania podłoża.

Jaszczurka z niedoborem wapnia będzie aktywnie szukać i zjadać materiały mineralne. To mechanizm, który sprawia, że piaski z wapniem są tak niebezpieczne: są sprzedawane jako bezpieczne, ponieważ teoretycznie są strawne, a zachęcają do zachowania, które wypełnia jelita piaskiem.

Pasożyty i choroby zwalniają wszystko.

Pasożyty wewnętrzne, zapalenia jelit i choroby ogólnoustrojowe redukują motorykę i apetyt. Jaszczurka z silną inwazją pasożytów jest bardziej narażona na blokadę materiałem, który w normalnych warunkach by wydaliła.

Pokarm może sam w sobie stanowić przeszkodę.

Ofiary, które są za duże dla zwierzęcia lub mają zbyt twarde pancerze, przyczyniają się do problemu bezpośrednio. Dorosłe mączniki i drewnojady zawierają dużo chityny, a dieta oparta na nich u małej lub chorej jaszczurki stanowi uznane ryzyko. Ogólną zasadą, której warto przestrzegać, jest niepodawanie owadów szerszych niż odstęp między oczami jaszczurki.

Dopiero potem podłoże.

Na tym tle, luźne podłoże wypełnia przestrzeń. Jest połykane wraz z ofiarą, która była przez nie goniona, zlizywane podczas eksploracji lub zjadane celowo.

Które podłoża niosą ryzyko

Wysokie ryzyko.

Piasek wapienny i inne piaski mineralne sprzedawane jako strawne. To one najczęściej są powiązane z problemami, ponieważ jaszczurka zjada je celowo, a nie przez przypadek.

Łupiny orzecha włoskiego i mielone kolby kukurydzy. Ostre, niestrawne i trudne do zauważenia na ciele zwierzęcia.

Drobny piasek dla osobników młodych oraz dla gatunków niebędących krezami pustynnymi. Młoda jaszczurka ma małe jelita i niewielki margines bezpieczeństwa.

Żwir, kamyki i każda twarda cząsteczka wystarczająco duża, by utknąć i zbyt ciężka, by się przesunąć.

Wermikulit i perlit, jeśli zwierzę ma do nich bezpośredni dostęp.

Ryzyko sytuacyjne.

Zrębki drzewne, kora i kawałki włókna kokosowego. Kawałkowate, suche, połykane z pokarmem; zazwyczaj większy problem u gatunków naziemnych, które chwytają ofiary na podłożu.

Mech torfowiec. Przydatny dla wilgotności, czasami zjadany w dużych ilościach przez odwodnione zwierzę.

Sztuczna darń (dywanik). Sama w sobie nie jest ryzykiem niedrożności, ale pazury i palce mogą zahaczać o pętelki, materiał gromadzi bakterie i nie może być w pełni zdezynfekowany, a luźne włókna mogą być zjedzone.

Niższe ryzyko.

Ręczniki papierowe, gazety i papier pakowy. Nieatrakcyjne, ale właściwy wybór dla młodych, podczas kwarantanny, dla chorych zwierząt oraz każdej jaszczurki badanej pod kątem problemów jelitowych, ponieważ widać dokładnie, co zostało wydalone.

Płytki ceramiczne i teksturowany łupek. Łatwe do czyszczenia, dobrze trzymają ciepło, ścierają pazury.

Naturalistyczne podłoże odpowiednie dla gatunku, jak np. mieszanka ziemna dla gatunków kopiących przy zachowaniu odpowiedniej wilgotności, dla zdrowych dorosłych osobników przy właściwych temperaturach i suplementacji wapniem.

Szczera prawda nie brzmi: „nigdy nie używaj luźnego podłoża”. Wiele gatunków musi kopać, a kopanie jest realną potrzebą dobrostanową. Stanowisko jest takie: luźne podłoże to przywilej dla zdrowego, prawidłowo utrzymywanego dorosłego osobnika gatunku, który go używa, a wielkość cząstek, wilgotność i kondycja zwierzęcia decydują o tym, czy jest bezpieczne.

Rozpoznawanie blokady

Najcenniejszą rzeczą, jaką może mieć Opiekun, jest Wpis o normie. Częstotliwość wypróżniania różni się ogromnie między gatunkami, osobnikami oraz zależy od wieku, harmonogramu karmienia i temperatury. Nie ma uniwersalnej liczby, a każdy, kto ją podaje, zgaduje.

Zredukowana liczba lub brak odchodów.

Oceniane w odniesieniu do schematu danego zwierzęcia. Gekon lamparci, który niezawodnie wypróżnia się co dwa dni, a przez tydzień nic nie wydalił, jest sygnałem zmiany.

Parcie.

Powtarzające się przyjmowanie postawy toaletowej, pchanie i brak efektu lub tylko niewielka ilość moczanów. To istotne i często pierwszy aktywny Objaw.

Utrata apetytu.

Częsta przy prawie każdej chorobie gadów, ale w połączeniu z którymkolwiek z powyższych objawów jest znacząca.

Twardy lub wzdęty brzuch.

Spójrz na kształt z góry i z boku. Niesymetria, napięty wygląd lub twardy obszar to sygnał do Wizyty tego samego dnia. Patrz, nie uciskaj.

Widoczna ciemna masa.

U gatunków z prześwitującą skórą brzucha, szczególnie u gekonów lamparcich, czasami widać twardy ciemny obszar. Zaparcia i inne masy mogą wyglądać tak samo.

Regurgitacja.

Zwracanie pokarmu wskazuje, że coś nie przesuwa się dalej.

Osłabienie lub powlekanie tylnych nóg.

Wzdęte jelito zajmuje miejsce w jamie ciała, która nie ma wolnej przestrzeni, co może wpływać na funkcje nerwów i przepływ krwi do tylnych nóg. To zmienia sytuację z pilnej na nagłą.

Utrata wagi i ogona.

Gekony lamparcie i inne gatunki magazynujące tłuszcz tracą objętość ogona, gdy nie przyswajają składników odżywczych. To wolniejszy sygnał i często ten, który ostatecznie doprowadza zwierzę do Weterynarza.

Wypadnięcie (prolaps).

Tkanka wystająca z kloaki po parciu. Utrzymuj ją w wilgoci przy użyciu czystej wody lub sterylnej soli fizjologicznej, nie dopuść do uszkodzenia i udaj się natychmiast do kliniki. Nigdy nie wpychaj jej z powrotem.

Podobne objawy wymagające rozróżnienia

Zatrzymane jaja.

Samica w wieku rozrodczym, nawet bez obecności samca, może mieć zatrzymane jaja. Parcie, wzdęty brzuch, utrata apetytu i apatia to te same objawy. To jeden z najważniejszych powodów, by nie stosować domowych metod: wymuszanie pracy jelit w przypadku, gdy problemem jest układ rozrodczy, wyrządza prawdziwą szkodę.

Zwykłe zaparcie z odwodnienia lub chłodu.

Łagodniejsze, rozwiązuje się po skorygowaniu gradientu temperatur i nawodnienia, nie powoduje wyczuwalnej twardej masy. Weterynarz mimo wszystko musi to zdiagnozować, ponieważ z zewnątrz nie można tego ocenić.

Metaboliczna choroba kości (MBD).

Osłabienie, drżenia, miękka żuchwa i niechęć do ruchu. Czasami występuje obok niedrożności, ponieważ ten sam niedobór wapnia prowadzi do zjadania podłoża.

Dna moczanowa, powiększenie organów, otyłość i masy w jamie ciała.

Wszystkie mogą zmienić kształt brzucha. Wszystkie wymagają diagnostyki obrazowej.

Zarodźcowanie (pasożyty).

Utrata wagi, słabe odchody i wzdęty brzuch, szczególnie u zwierząt z odłowu lub niedawno nabytych. Analiza kału jest tania i szybko odpowiada na pytanie.

Co robić podczas organizowania wizyty

Przenieś zwierzę na ręcznik papierowy.

Natychmiast. Powstrzyma to dalsze połykanie podłoża i pozwoli zobaczyć oraz zabezpieczyć wszystko, co zostanie wydalone, co jest bardzo użyteczną informacją.

Zweryfikuj gradient temperatury termometrem z sondą.

Nie naklejanym wskaźnikiem. Potwierdź temperaturę powierzchni grzewczej i strefy chłodnej z publikowanymi zakresami dla Twojego gatunku. Jeśli strefa ciepła jest zbyt chłodna, skorygowanie tego jest najważniejszą rzeczą, jaką możesz zrobić.

Zaoferuj wodę i krótką, nadzorowaną kąpiel.

Letnia woda nie głębsza niż taka, w której zwierzę może stać z głową nad powierzchnią, na krótki czas, nigdy bez opieki. Wspiera nawodnienie i czasem skłania do wypróżnienia. Nie usunie utrwalonej niedrożności, a powtarzanie tego godzinami jest stresujące, a nie terapeutyczne.

Przestań karmić do czasu oceny przez Weterynarza.

Dodawanie materiału do układu, który się nie porusza, nie pomaga. Skonsultuj się z Weterynarzem w kwestii powrotu do karmienia.

Zbierz dowody.

Sfotografuj brzuch z góry i z boku, zachowaj wszelkie odchody, zanotuj daty ostatnich wypróżnień oraz zapisz rodzaj podłoża, rodzaj i rozmiar pokarmu, harmonogram suplementacji i odczyty temperatury.

Zarezerwuj wizytę u Weterynarza od gadów.

Spodziewaj się zdjęć RTG, być może z badaniem kontrastowym oraz potencjalnie USG. Leczenie waha się od płynoterapii, ciepła i postępowania medycznego po endoskopowe wydobycie lub operację, a wybór zależy od miejsca blokady i czasu jej trwania.

Procedura zapobiegawcza

Czego nigdy nie robić

Nie podawaj oleju, oleju mineralnego, wazeliny ani żadnych środków przeczyszczających doustnie. Zachłystowe zapalenie płuc jest realnym i często śmiertelnym skutkiem.

Nie wykonuj lewatywy w domu. Kloaka gada i dolny odcinek układu są łatwo uszkadzalne, a nie widzisz, co robisz.

Nie masuj, nie ściskaj ani nie manipuluj przy brzuchu. Uszkodzone jelito może pęknąć, a zatrzymane jajo może uszkodzić się wewnątrz.

Nie mocz zwierzęcia przez godziny i nie zostawiaj go bez opieki. Jaszczurki toną w płytkiej wodzie, gdy są zbyt słabe, by utrzymać głowę nad powierzchnią.

Nie podnoś temperatury powyżej zakresu gatunkowego w nadziei na przyspieszenie trawienia. Przegrzanie jest osobnym stanem nagłym, a osłabione zwierzę może nie zdążyć się odsunąć.

Nie kontynuuj karmienia jaszczurki, która przestała się wypróżniać.

Nie wpychaj wypadniętej tkanki z powrotem i nie pozwól jej wyschnąć.

Nie przechodź na stałe do pustego pojemnika jako jedynego rozwiązania. Redukuje to jedno ryzyko, ale tworzy problemy dobrostanowe u gatunków potrzebujących kopać i chować się. Rozwiąż również kwestie temperatury, nawodnienia, wapnia i metody karmienia.

Kiedy szukać pomocy

Udaj się natychmiast w przypadku osłabienia tylnych kończyn, tkanki wystającej z kloaki, zapaści lub gdy jaszczurka nieustannie prze.

Udaj się tego samego dnia w przypadku twardego lub wzdętego brzucha, regurgitacji, widocznej ciemnej masy przez powłoki brzuszne lub parcia, które nie daje efektów.

Zarezerwuj termin, jeśli jaszczurka przestała wypróżniać się zgodnie ze swoim wzorcem, straciła apetyt lub traci na wadze.

Przynieś swój dziennik karmienia i wypróżnień, rodzaj podłoża i czas jego używania, rodzaj i rozmiar pokarmu, harmonogram suplementacji, odczyty temperatury z obu końców wykonane sondą, rodzaj i wiek lampy UVB, historię wagi oraz zdjęcia brzucha z góry i z boku.

Weterynarze od gadów zazwyczaj chcą najpierw te dane hodowlane, ponieważ zaparcie jest niemal zawsze problemem wynikającym z terrarium i rutyny, objawiającym się przez jelita.