Socjalizacja kociąt: co kształtuje wczesny okres i co można zbudować później

Szybka odpowiedź

To, jak swobodnie kot czuje się w towarzystwie ludzi, zostało częściowo ustalone w ciągu kilku tygodni kocięctwa, których większość opiekunów nigdy nie widzi. Reszta budowana jest później, wolniej.

Kocięta mają krótki okres rozwojowy, mniej więcej od drugiego do siódmego tygodnia życia, podczas którego kontakt z ludźmi jest klasyfikowany jako zwyczajny, a nie zagrażający. Większość kociąt przez cały ten czas przebywa jeszcze u hodowcy lub w domu tymczasowym.

Nie oznacza to, że wszystko jest przesądzone i zakończone. Oznacza to, że praca się zmienia. Podczas trwania tego okna budujesz postawę domyślną. Po nim budujesz konkretną, wyuczoną tolerancję na określone rzeczy, jedną po drugiej, i praca ta jest wolniejsza, ale nigdy nie przestaje być możliwa.

• Okres wrażliwości to mniej więcej od drugiego do siódmego tygodnia. Różne źródła wskazują koniec tego etapu między siódmym a dziewiątym tygodniem i zanika on stopniowo, zamiast się nagle zamykać.
• Wewnątrz tego okna najważniejsza jest liczba różnych, delikatnych opiekunów, a nie całkowita liczba minut.
• Kocię, które pozna cztery lub pięć osób, transporter, samochód, suszarkę do włosów i obcinaczki do pazurów przed ukończeniem dziewiątego tygodnia życia, ma dużą przewagę nad tym wychowanym w cichym pomieszczeniu gospodarczym.
• Po zamknięciu okna sama ekspozycja przestaje działać. Zmianę zachowania przynosi powtarzanie czynności z czymś, co kot lubi, wykonywane poniżej poziomu, który go przeraża.
• Kot, który przegapił to okno, może stać się pewny siebie wobec własnego domownika, ale nigdy nie zostać kotem witającym gości. Jest to prawidłowy wynik, a nie porażka szkoleniowa.

Decyzja w 60 sekund

Czym naprawdę jest okno

Nowo narodzone kocię nie widzi ani nie słyszy. W ciągu pierwszych dwóch tygodni oczy się otwierają, kanały słuchowe stają się funkcjonalne, a kocię jest w stanie w ogóle rejestrować świat. Wtedy właśnie okno się otwiera.

Przez kolejne kilka tygodni mózg kocięcia traktuje to, z czym się spotyka, jako definicję normy. Ludzkie dłonie, głosy, powierzchnie podłogi, dzwonki do drzwi i inne zwierzęta są katalogowane bez dołączonej reakcji strachu, ponieważ sama reakcja strachu nie jest jeszcze w pełni rozwinięta.

Pod koniec tego okresu system unikania dojrzewa. Kocię zaczyna zauważać, że niektóre rzeczy są nieznane i zaczyna się od nich wycofywać. To jest właśnie zamykanie się okna i jest to normalny, przydatny element rozwoju, a nie problem. Dzikie kocię, które nigdy nie stałoby się ostrożne wobec nowych rzeczy, nie przeżyłoby długo.

Ma to dwie praktyczne konsekwencje.

Zanim okno się zamknie, ekspozycja jest prawie darmowa. Kocię, które spotka odkurzacz w wieku pięciu tygodni, zaklasyfikuje go jako mebel.

Po jego zamknięciu ekspozycja ma koszt. Ten sam odkurzacz spotkany w wieku szesnastu tygodni jest czymś nowym i potencjalnie zagrażającym, a kocię utworzy teraz opinię na jego temat na podstawie tego, jak przebiegnie spotkanie. Złe pierwsze spotkanie tworzy trwałe skojarzenie.

Dlatego praca zmienia kształt, a nie ustaje. Wcześniej prezentujesz świat. Później zarządzasz intensywnością każdej rzeczy, tak aby odpowiedź kota była zawsze łagodna.

Harmonogram, etap po etapie

O co zapytać przed wzięciem kocięcia

To, gdzie kocię spędziło od drugiego do siódmego tygodnia, mówi o jego dorosłym temperamencie więcej niż cokolwiek, co zobaczysz podczas dziesięciominutowej wizyty.

Gdzie wychowywał się miot?

Kocię wychowane w kuchni lub salonie, wśród zwykłego domowego hałasu, jest przyzwyczajone do znacznie więcej niż to wychowane w budynku gospodarczym lub cichym pokoju gościnnym. Poproś o pokazanie faktycznego miejsca.

Ile różnych osób je dotykało?

Liczba opiekunów znaczy więcej niż liczba godzin. Kocię dotykane tylko przez jedną osobę może być bardzo czułe wobec tej osoby i przerażone wszystkimi innymi, ponieważ nauczyło się tej konkretnej osoby, a nie ludzi w ogóle.

Ile będą miały tygodni przy adopcji?

Dwanaście do trzynastu tygodni to częsta i rozsądna odpowiedź, która pozwala zarówno na odsadzenie, jak i pełną naukę społeczną z rodzeństwem. Cokolwiek poniżej ośmiu tygodni jest znakiem ostrzegawczym dotyczącym całego przedsięwzięcia.

Co miot już poznał?

Odkurzacz, pralkę, dzwonek do drzwi, telewizor, gości, transporter, samochód, psa. Hodowca, który potrafi to wymienić, wykonał swoją pracę.

Jaka jest matka?

Lękliwa matka uczy strachu bezpośrednio poprzez przykład, a jej zachowanie podczas Twojej wizyty jest danymi. Ojcowie są zazwyczaj niewidoczni, ale przyjazny, pewny siebie ojciec przyczynia się wymiernie do przyjaznych kociąt, nawet jeśli nigdy ich nie spotyka.

W przypadku kocięcia z adopcji zadaj te same pytania opiekunowi tymczasowemu. Domy tymczasowe z dziećmi, psami i normalnym domowym chaosem rutynowo produkują bardziej elastyczne koty niż ciche domy osób samotnych.

Dotyk: jak faktycznie wygląda sesja

Dotyk pielęgnacyjny to część, która procentuje przez resztę życia kota. Łapy, uszy, pysk, szczotka i transporter, nauczone w krótkich sesjach, są warte więcej niż godzina ogólnego przytulania.

Krótkie, częste i przyjemne sesje wygrywają z długimi i dokładnymi w każdym wieku.

Początkowo trzymaj sesję poniżej minuty.

Tolerancja kocięcia jest krótka. Zakończenie, gdy czuje się jeszcze komfortowo, czyni następną sesję łatwiejszą. Zakończenie, gdy walczy, uczy je, że walka działa.

Dotykaj części, które będą miały znaczenie później.

Łapy i poszczególne palce, uszy, skóra na łopatkach, okolice pyska i dziąseł, nasada ogona. To obszary, do których dostęp będzie potrzebny weterynarzowi, groomerowi i Tobie, a kot, któremu nigdy nie trzymano łap, będzie walczył przy pierwszym przycinaniu pazurów.

Łącz, nie odwracaj uwagi.

Podawaj jedzenie podczas dotykania, a nie po fakcie jako nagrodę za przetrwanie. Chcesz uzyskać skojarzenie, że dotyk przewiduje coś dobrego, co działa tylko wtedy, gdy dotyk następuje pierwszy.

Puść, zanim o to poprosi.

Kocię, które uczy się, że zostanie wypuszczone w momencie, gdy się napnie, przestaje potrzebować eskalowania do gryzienia lub drapania.

Ćwicz na powierzchni, która będzie używana.

Blat kuchenny, stół, mata antypoślizgowa. Kot, który był dotykany tylko na kolanach, uzna stół u weterynarza za zupełnie nowe doświadczenie.

Przytulanie się, oczy przymrużone, ogon rozluźniony. Tak powinna wyglądać sesja. Kładzenie uszu po sobie, machanie ogonem lub nieruchoma, niska postawa oznaczają przerwanie sesji i skrócenie jej następnym razem.

Kiedy okno zostało przegapione

Większość opiekunów poznaje swojego kota po zamknięciu okna, a całkiem spora liczba adoptuje koty, które spędziły je na zewnątrz bez kontaktu z ludźmi. To wykonalna pozycja startowa, pod warunkiem, że cele są uczciwe.

Co niezawodnie się poprawia.

Pewność siebie w domu, zaufanie do osób, które go karmią, korzystanie z otwartej przestrzeni zamiast ciągłego chowania się, tolerancja rutyny, chęć przebywania w tym samym pomieszczeniu. Większość niedostatecznie zsocjalizowanych dorosłych kotów robi tu znaczne postępy na przestrzeni miesięcy.

Co poprawia się wolniej.

Bycie branym na ręce, bycie dotykanym w celach pielęgnacyjnych, akceptowanie transportera, tolerowanie badania weterynaryjnego. Wszystkiego tego można nauczyć się specjalnie, używając jedzenia i bardzo małych kroków, ale każda z tych umiejętności musi zostać zbudowana oddzielnie.

Co często się nie zmienia.

Komfort w towarzystwie obcych, tolerancja na bycie przytrzymywanym, relaks w ruchliwym lub hałaśliwym domu. Kot, który przegapił okno, często staje się oddany dwóm osobom i permanentnie niezainteresowany nikim innym. Planowanie pod tym kątem jest bardziej życzliwe niż praca przeciwko temu.

Metoda, która działa po zamknięciu okna.

Najpierw dystans. Znajdź punkt, w którym kot zauważa przedmiot, ale nie reaguje, karm go tam i zmniejszaj dystans tylko wtedy, gdy kot jest rozluźniony i chętnie je. Każda sesja, która kończy się ucieczką kota, cofnęła proces, ponieważ reakcja strachu, której udaje się wywołać ucieczkę, jest wzmacniana przez tę ucieczkę.

Czas jest narzędziem.

Niedostatecznie zsocjalizowane koty poprawiają się w skali miesięcy. Postęp to zazwyczaj skokowa zmiana po długim okresie stagnacji, a nie płynna linia, a najczęstszym błędem opiekuna jest stwierdzenie w trzecim tygodniu, że to nie działa.

Transporter pozostawiony otwarty jako zwykły mebel, wysokie miejsca do wycofania się i brak przymusu bycia towarzyskim. Środowisko wykonuje dużą część pracy, której nie może wykonać samo dotykanie.

Co zmienia odpowiedź

Genetyka.

Przyjazność wobec ludzi jest w znacznej mierze dziedziczna poprzez ojca, więc miot od pewnego siebie ojca, wychowany w tych samych warunkach co miot od nieśmiałego, nie będzie taki sam. Dlatego też jedno kocię w miocie może być śmiałe, a jego rodzeństwo na stałe nieśmiałe.

Rasa.

Niektóre linie rodowodowe są selekcjonowane pod kątem towarzyskości i łatwości obsługi, a inne pod kątem niezależności. Rasy stworzone do wysokiej aktywności i dużej interakcji potrzebują więcej ujścia i bardziej ustrukturyzowanego dotyku, a nie mniej. Rasy płaskopyskie przynoszą oddzielne ograniczenia fizyczne, szczególnie w kwestii przytrzymywania i ciepła, które wpływają na to, jaki dotyk tolerują.

Płeć i kastracja.

Dojrzałość społeczna przynosi zmiany w tolerancji szczególnie wobec innych kotów, a termin kastracji oddziałuje z zachowaniem terytorialnym. Żadne z nich nie zmienia samego okna socjalizacji, które kończy się na długo zanim jakiekolwiek z nich stanie się istotne.

Zdrowie.

Ból jest najczęstszym powodem, dla którego zsocjalizowany kot staje się niesocjalny. Choroby zębów, artretyzm, choroby uszu i ból brzucha zmniejszają tolerancję na dotyk, a kot nie powie Ci, co boli. Nagła lękliwość u wcześniej pewnego siebie kota to najpierw kwestia medyczna, a dopiero potem behawioralna.

Skład gospodarstwa domowego.

Dzieci, psy i części goście są zaletą podczas okna i wadą po nim. Ten sam ruchliwy dom, który produkuje niewzruszone kocię, przytłoczy adoptowanego dorosłego kota dzikiego.

Błędy w zwykłym poradnictwie

Zalewanie, sprzedawane jako socjalizacja.

Przekazywanie przestraszonego kocięcia z rąk do rąk w pokoju pełnym gości lub przytrzymywanie kota, gdy obcy go głaszcze, to nie jest ekspozycja. Zwierzę nie może uciec, uczy się, że pojawienie się ludzi oznacza bycie uwięzionym, a uformowane skojarzenie jest odwrotnością zamierzonego.

Liczenie ekspozycji zamiast obserwacji zwierzęcia.

Lista rzeczy poznanych nic nie znaczy, jeśli kocię bało się podczas każdej z nich. Jedno spokojne spotkanie jest warte więcej niż pięć napiętych, a napięte spotkanie jest gorsze niż brak spotkania.

Czekanie ze wszystkim na szczepienia.

Koty nie są rutynowo zabierane na zajęcia typu psiego, więc kalkulacja ryzyka jest inna niż u psów, ale okno nadal zamyka się zgodnie z harmonogramem. Prawie wszystko, co ważne dla kota, można wykonać w domu: dźwięki, powierzchnie, dotyk, transportery, samochód i goście, którzy przychodzą do Ciebie.

Traktowanie transportera jako wyposażenia podróżnego.

Pudełko, które pojawia się tylko przed wizytą u weterynarza, staje się niezawodnym predyktorem złego dnia. Pozostawione na stałe, z posłaniem i okazjonalnym jedzeniem w środku, staje się meblem, a ta jedna zmiana usuwa większość stresu z opieki weterynaryjnej przez resztę życia kota.

Zakładanie, że mruczący kot to zrelaksowany kot.

Koty mruczą również, gdy odczuwają ból lub stres. Czytaj całe zwierzę: położenie uszu, wielkość źrenic, ruch ogona, napięcie mięśni i to, czy decyduje się pozostać.

Jedno kocię, ludzkie ręce jako rodzeństwo.

Kocię wychowane samotnie od wczesnego wieku często bawi się zbyt mocno z ludźmi, ponieważ żadne rodzeństwo nigdy nie pisnęło i nie odeszło. Zapasy z dłońmi utrwalają to zachowanie. Przekieruj na zabawki typu wędka i, jeśli to możliwe, adoptuj kocięta w parach.

Czego nigdy nie robić

Nie chwytaj kota za kark, aby utrzymać go w bezruchu do ćwiczeń. Tłumi to ruch zamiast redukować strach i uczy kota, że dłonie w pobliżu szyi oznaczają utratę kontroli.

Nie karz za reakcję strachu. Strach to nie nieposłuszeństwo, a kara dodaje opiekuna do listy rzeczy, których kot się boi.

Nie wyciągaj chowającego się kota spod mebli, aby go zsocjalizować. Kryjówka musi pozostać bezpieczna, inaczej kot nie będzie miał gdzie czuć się pewnie, a następnym miejscem ukrycia będzie coś, do czego nie będziesz mieć dostępu.

Nie forsuj sesji tylko dlatego, że jest prawie skończona. Zakończenie w atmosferze walki to jedyny wynik, który kosztuje Cię rzeczywisty postęp.

Nie akceptuj kocięcia poniżej ósmego tygodnia życia, bez względu na wyjaśnienie, które z tym przychodzi.

Kiedy szukać pomocy

Umów wizytę u weterynarza przed jakąkolwiek pracą behawioralną, jeśli wcześniej pewny siebie kot staje się lękliwy, zaczyna się chować, przestaje korzystać z kuwety lub zaczyna gryźć podczas dotyku, który wcześniej akceptował. Ból i utrata zmysłów to częste przyczyny i obie są uleczalne.

Poproś o skierowanie do wykwalifikowanego behawiorysty kociego, jeśli kot wykazuje trwały strach, który nie poprawia się przez miesiące, jeśli występuje agresja wobec ludzi w domu lub jeśli strach jest na tyle silny, że kota nie można zbadać ani leczyć, gdy jest to potrzebne.

W przypadku kocięcia, które nie je, jest osowiałe lub ma biegunkę, najpierw zajmij się problemem zdrowotnym. Chore kocię nie może się uczyć, a sesje wyrządzą więcej szkody niż pożytku.