Pilnowanie zasobów u psa: sygnały poprzedzające warkot oraz powody do niepokoju

Krótka odpowiedź

Całe rozwiązanie zawarte jest na tym zdjęciu: opiekun przynosi coś dobrego zamiast zabierać. Pilnowanie zasobów naprawia się poprzez zmianę przewidywań psa dotyczących zbliżania się człowieka.

Pilnowanie zasobów to zachowanie, w którym Zwierzak broni cennej dla niego rzeczy przed kimś, kogo uważa za zagrożenie. Jest to normalne zachowanie, a nie nieposłuszeństwo, i prawie każdy pies prezentuje jego pewną formę.

Liczy się nie to, czy Twój pies pilnuje zasobów, ale jak wcześnie potrafisz to zauważyć. Warkot nie jest początkiem. To mniej więcej szósty szczebel drabiny, a pięć niższych jest na tyle cichych, że większość Właścicieli przechodzi obok nich przez miesiące.

• Najwcześniejszym sygnałem jest znieruchomienie. Pies, który przerywa żucie, przestaje się ruszać i zastyga w swojej pozycji, gdy przechodzisz obok, właśnie przekazał Ci ważną informację.
• Szybsze jedzenie podczas zbliżania się do miski to sygnał pilnowania, a nie dobre maniery.
• Wartość ustala sam pies. Skradziona chusteczka może być cenniejsza niż miska pełna jedzenia, dlatego pierwsze ugryzienie tak często zdarza się przy czymś błahym.
• Karanie za warkot nie usuwa pilnowania. Usuwa jedynie warkot i prowadzi do powstania psa, który przechodzi od znieruchomienia do użycia zębów bez żadnego ostrzeżenia pomiędzy.
• Pilnowanie, które nagle pojawia się u dorosłego psa, który wcześniej tego nie robił, jest kwestią medyczną, dopóki nie udowodni się inaczej.

:::danger
Nigdy nie karz za warkot, unoszenie wargi ani twarde wpatrywanie się.

Warkot to system ostrzegawczy, który zapewnia ludziom bezpieczeństwo. Pies skorygowany za warczenie uczy się, że warczenie jest niebezpieczne, a nie że pilnowanie nie ma sensu. Kolejny pies w dokumentacji domowej to ten, o którym mówi się, że „ugryzł bez żadnego ostrzeżenia”. Takie psy prawie zawsze dawały ostrzeżenia, które zostały wyeliminowane przez trening.

Jeśli Twój pies warczy, zatrzymaj się, wycofaj i potraktuj warkot jako użyteczną informację o sytuacji, którą musisz zmienić.
:::

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego psy pilnują zasobów

Pies, który ma coś cennego i widzi zbliżającego się człowieka, musi rozwiązać dylemat: czy zaraz mi to zabiorą?

Każdy pies przeprowadza eksperyment na to pytanie dziesiątki razy we wczesnym etapie życia. Wyniki uczą go, co oznacza zbliżający się człowiek.

Jeśli podejścia w przeszłości oznaczały utratę przedmiotów, pilnowanie staje się sensowną odpowiedzią. Jeśli oznaczały nadejście czegoś lepszego, nie staje się nią.

Zachowanie to utrzymuje się dzięki mechanizmowi, który nie ma nic wspólnego z dominacją. Pies sztywnieje, człowiek zauważa to i wycofuje się, a dyskomfort znika. W kategoriach uczenia się, zachowanie zostało wzmocnione przez usunięcie czegoś nieprzyjemnego, co jest najtrwalszą formą nauki.

Oto dlaczego pilnowanie staje się z czasem bardziej efektywne, a nie mniej. Pies uczy się, który sygnał jest niezbędnym minimum, a jeśli subtelny sygnał przestaje działać, używa silniejszego.

Z tego wynikają dwie niezwykle ważne kwestie.

Po pierwsze, karanie za sygnał nie usuwa motywacji. Usuwa jedynie ten szczebel drabiny.

Po drugie, jeśli nigdy nic nie zabierasz psu, pies nie ma okazji do ćwiczeń. Zarządzanie to nie unikanie, to eliminacja okazji do powtórzeń.

Drabina: od cichych do głośnych sygnałów

Podane w kolejności, w której zazwyczaj się pojawiają.

1. Znieruchomienie.

Pies przestaje żuć i zastyga w bezruchu. Nic innego się nie rusza. To najwcześniejszy i najczęściej pomijany sygnał w całej sekwencji.

2. Szybsze jedzenie.

Tempo żucia lub połykania wzrasta, gdy się zbliżasz, i zwalnia, gdy odchodzisz.

3. Blokowanie ciałem.

Zwinięcie się wokół przedmiotu, leżenie na nim, wstawienie barku między Ciebie a przedmiot lub zabieranie go, gdy wchodzisz do pokoju.

4. Whale eye i twarde wpatrywanie się.

Głowa pozostaje pochylona nad przedmiotem, oczy przesuwają się w górę, by Cię śledzić, a białka oczu widoczne są jako półksiężyc. Twarz staje się napięta, a pysk zamknięty.

5. Unoszenie wargi.

Krótkie, pionowe zmarszczenie pyska pokazujące ząb lub dwa. Często trwa mniej niż sekundę.

6. Warkot.

Niski, często cichy, czasem bardziej wyczuwalny niż słyszalny.

7. Kłapnięcie lub kłapanie zębami w powietrze.

Celowe chybienie. To pies decydujący się na brak kontaktu fizycznego.

8. Ugryzienie.

Pies ukarany na piątym lub szóstym szczeblu nie przestaje pilnować zasobów. Po prostu pomija szczeble, co jest dokładnie takim wynikiem, którego nikt nie chce.

Jak wygląda relaks przy zasobie

Luźne ciało, Waga nieprzeniesiona nad miskę, głowa w górze, pysk otwarty i miękki, uwaga skupiona gdzie indziej. Pies, który czuje się komfortowo przy jedzeniu, wygląda jak pies, który czuje się komfortowo wszędzie.

Zrelaksowany pies posiadający coś cennego zachowuje miękką mimikę i otwarty, luźny pysk. Kontynuuje żucie, gdy przemieszczasz się po pokoju. Może odwrócić wzrok od przedmiotu. Jego Waga jest rozłożona równomiernie, zamiast pochylać się nad obiektem.

Często przynosi przedmiot w Twoją stronę, zamiast od Ciebie, co jest przeciwieństwem pilnowania i warto to zauważyć, kiedy się zdarza.

Najlepszym testem jest brak przeprowadzania żadnego testu. Obserwuj, co Twój pies robi naturalnie, gdy przechodzisz obok w normalnym tempie, podczas gdy je. Zrób to raz, z dystansu, i zanotuj, co widziałeś. To Twój punkt odniesienia.

Czego tak naprawdę pilnują psy

Zabawki, legowisko i przestrzeń na jednym zdjęciu. Pilnowanie miejsca odpoczynku jest znacznie częściej pomijane niż pilnowanie jedzenia, ponieważ nic dramatycznego nie dzieje się, dopóki ktoś nie usiądzie.

Jedzenie to najbardziej oczywisty zasób. Rzadko jednak jest pierwszym.

Skradzione i nowe przedmioty.

Chusteczki, skarpetki, opakowania, upuszczona tabletka, kość z kurczaka. Nowość i utrudniony dostęp gwałtownie podnoszą wartość przedmiotu, dlatego pierwszy poważny incydent w domu tak często dotyczy czegoś, co dla nikogo innego nie ma wartości.

Długotrwałe gryzaki i kości.

Wyższa wartość niż jakikolwiek posiłek i najczęstszy wyzwalacz pierwszego warknięcia.

Miejsca odpoczynku.

Legowiska, kanapy, miejsce za fotelem, przestrzeń pod stołem oraz łóżko Właściciela. Pilnowanie w tym miejscu jest często ciche i wygląda jak pies, który po prostu zesztywniał, gdy ktoś usiadł.

Ludzie.

Pies na kolanach lub przy nodze, który sztywnieje, gdy ktoś inny podchodzi, pilnuje osoby. Często opisuje się to jako zazdrość lub ochronę, co przysłania istotę zachowania.

Drzwi i wąskie przejścia.

Korytarze, szczyty schodów, przestrzeń obok kanapy, bagażnik samochodu. Sama przestrzeń staje się zasobem, a psy pilnują jej przed innymi psami częściej niż przed ludźmi.

Miski z wodą, w domach z wieloma psami.

Rzadkie, ale realne. Ma znaczenie, ponieważ pies, któremu blokuje się dostęp do wody, będzie pił mniej.

Samochód i klatka.

Oba miejsca są małe, zamknięte i łatwe do obrony, dlatego sięganie do samochodu lub klatki po psa jest częstym scenariuszem prowadzącym do ugryzienia.

Wczesny, utrwalony, zaawansowany etap

Wczesny.

Sygnały pojawiają się tylko przy przedmiotach o najwyższej wartości, tylko przy szybkim podejściu i tylko z bliskiej odległości. Pies odzyskuje spokój natychmiast, gdy człowiek odejdzie. Większość psów pozostaje na tym etapie przez długi czas, zanim ktokolwiek to zauważy.

Utrwalony.

Więcej przedmiotów kwalifikuje się jako cenne. Dystans, przy którym pies reaguje, rośnie. Pojawia się warczenie. Pies zaczyna uprzedzać fakty, przenosząc przedmioty w bezpieczniejsze miejsca lub zabierając je pod meble, zanim ktokolwiek podejdzie.

Zaawansowany.

Pilnowanie rozszerza się na lokalizacje i ludzi. Pies reaguje na ludzi, którzy po prostu są w pokoju, a nie podchodzą. Pojawia się kłapanie i gryzienie, a czas między pierwszym sygnałem a kontaktem skraca się, szczególnie u psa, który był karany za ostrzeganie.

Na każdym etapie można pracować z tym zachowaniem. Różnica polega na tym, że wczesne przypadki zazwyczaj rozwiązuje się przez zarządzanie i kilka tygodni wymiany, a zaawansowane wymagają specjalisty, dłuższego czasu oraz wiążą się z realnym ryzykiem obrażeń podczas pracy.

Gdy pilnowanie jest nowe

Pies, który nigdy nie pilnował zasobów i nagle zaczyna to robić, stawia pytanie medyczne.

Ból.

Pies z bolącymi biodrami, kolanami lub kręgosłupem pilnuje swojego legowiska, ponieważ wstawanie sprawia ból, a bycie niepokojonym boli jeszcze bardziej. Ból zębów zmienia zachowanie przy jedzeniu i gryzakach. Każdy pies, który stał się wrażliwy na dotyk w konkretnej pozycji lub na danej powierzchni, zasługuje na badanie ortopedyczne i dentystyczne.

Zmiany apetytu.

Niektóre choroby i Leki, w szczególności sterydy, gwałtownie zwiększają głód. Bardzo głodny pies pilnuje jedzenia, o które wcześniej nie dbał.

Spadek sprawności zmysłów.

Pies, który nie słyszy ani nie widzi, że nadchodzisz, zostaje wystraszony, a nie podejrzany. Wystraszony pies przy czymś cennym reaguje defensywnie.

Spadek funkcji poznawczych u starszych psów.

Dezorientacja i zaburzenia snu generalnie obniżają tolerancję, a pilnowanie miejsc odpoczynku jest częstą wczesną skargą.

Poinformuj Weterynarza o konkretnym wzorcu: który zasób, która lokalizacja, jacy ludzie i kiedy się to zaczęło. Wzorzec jest tym, co oddziela problem ortopedyczny od problemu lękowego.

Sygnały oznaczające: uzyskaj pomoc teraz

• Każde ugryzienie, które przerwało skórę, na każdym poziomie dotkliwości
• Pilnowanie w obecności dzieci lub w domu, gdzie odwiedzają dzieci
• Pilnowanie ludzi, a nie przedmiotów
• Poszerzająca się lista wyzwalaczy w ciągu tygodni
• Reakcje zaczynające się z większej odległości niż wcześniej
• Pilnowanie u psa, który wykazuje lęk również w innych kontekstach, co zazwyczaj oznacza, że pilnowanie jest tylko jednym z Objawów szerszego problemu
• Każdy incydent, który Cię przestraszył, co samo w sobie jest wystarczającym powodem

Co zrobić w tym tygodniu

Zatrzymaj powtórzenia.

Podawaj każdy posiłek za zamkniętymi drzwiami lub bramką dla dzieci, bez wyjątków. Gryzaki podawaj tylko w ograniczonej przestrzeni i tylko wtedy, gdy nikt nie musi przez nią przechodzić.

Zabierz kontrabandę.

Kosz na śmieci z pokrywkami, skarpetki z podłogi, chusteczki poza zasięgiem, jedzenie poza niskimi powierzchniami. Większość pierwszych incydentów zdarza się przy przedmiotach, do których pies nigdy nie powinien mieć dostępu.

Zmień sposób zabierania rzeczy.

Nigdy nie sięgaj po przedmiot znajdujący się w pysku psa lub pod jego łapami. Dwie bezpieczne metody działają w prawie każdej sytuacji.

Rozsyp garść dobrego jedzenia na podłodze kilka kroków dalej, poczekaj, aż pies po nie pójdzie, a następnie spokojnie podnieś przedmiot.

Lub wymień: zaoferuj coś wyraźnie lepszego, pozwól psu podejść do Ciebie, a po odebraniu przedmiotu, zbierz ten pierwszy, zamiast sięgać po niego jako pierwszy.

Daj domownikom jedną zasadę.

Nikt niczego nie zabiera psu. Każdy woła dorosłego. Ta jedna zasada zapobiega większości domowych ugryzień i dzieci mogą się do niej stosować.

Zapisuj (Raport).

Data, przedmiot, lokalizacja, kto był obecny, w jakiej odległości byli i co zrobił pies. Kilka tygodni takich wpisów zamienia „on staje się gorszy” w informacje, z którymi specjalista może pracować.

Budowanie alternatywy

Mata, na którą pies jest wysyłany i nigdy nie jest z niej ściągany ręcznie, staje się zasobem, którego pies nie musi bronić.

Celem jest zmiana tego, co przewiduje zbliżający się człowiek. Trzy ćwiczenia wykonują większość pracy.

Podejście równa się dostawa.

Podczas gdy pies je, przejdź obok w odległości, w której nie reaguje, upuść coś lepszego niż jedzenie do miski lub na podłogę obok niej i idź dalej. W trakcie sesji, i tylko jeśli pies pozostaje luźny, dystans się zmniejsza.

Kolejność ma znaczenie. Najpierw podchodzisz, potem pojawiają się dobre rzeczy. Jeśli pojawiasz się tylko po dobrej rzeczy, niczego nie nauczyłeś.

Wymiana, trenowana na śmieciach.

Ćwicz z przedmiotami, na których psu nie zależy. Zaoferuj zamianę, pozwól psu zdecydować o oddaniu przedmiotu, zaznacz to, hojnie zapłać, a potem oddaj oryginalny przedmiot w większości przypadków.

Oddawanie jest tym, co sprawia, że wymiana działa. Pies, który uczy się, że oddanie oznacza trwałą stratę, przestaje oddawać.

"Puść" i "miejsce".

Wyćwiczona komenda "puść" to narzędzie awaryjne na dzień, w którym pies chwyci coś niebezpiecznego i musi być trenowana na przedmiotach o niskiej wartości długo przed tym, zanim będzie potrzebna.

Wyćwiczone "miejsce" lub legowisko, na które pies jest wysyłany i nigdy nie jest z niego siłą ściągany, daje psu zasób, którego nie musi bronić i daje Ci sposób na przesunięcie go bez dotykania.

Pracuj poniżej progu reakcji przez cały czas. Jeśli pies sztywnieje, byłeś za blisko, a odpowiedzią jest większy dystans, a nie więcej powtórzeń.

Czego nigdy nie robić

Nie karz za warkot, twarde spojrzenie ani uniesienie wargi.

Nie wkładaj ręki do miski, nie zabieraj jedzenia w trakcie posiłku ani nie spychaj psa z legowiska, aby udowodnić punkt. Są to dwie najbardziej szkodliwe porady w tym temacie i obie tworzą pilnowanie u psów, które go nie miały.

Nie używaj obalania na ziemię (alpha rolls), potrząsania za kark, korekt fizycznych ani obroży elektronicznych. U psa, który już czegoś broni, dodanie groźby wywołuje obronę i usuwa ostrzeżenia.

Nie goń psa, który coś ukradł. Pościg podnosi wartość przedmiotu, uczy psa ucieczki i połykania oraz zamienia mały problem w niedrożność wymagającą operacji.

Nie zaganiaj psa pilnującego zasobów w kozi róg i nigdy nie sięgaj do klatki lub samochodu po psa.

Nie zostawiaj dziecka samego z psem i gryzakiem, nawet na chwilę, i nie polegaj na byciu w tym samym pokoju jako nadzorze.

Nie oddawaj ani nie skreślaj młodego psa za wczesne pilnowanie zasobów. Wyłapane wcześnie, jest to jeden z bardziej uleczalnych problemów behawioralnych.

Kiedy uzyskać pomoc

Najpierw udaj się do swojego Weterynarza, jeśli pilnowanie jest nowe, jeśli zmieniło się ostatnio lub jeśli pies ma ponad siedem lat, aby ból i spadek zmysłów mogły zostać wykluczone, zanim ktokolwiek rozpocznie trening.

Skontaktuj się niezwłocznie z wykwalifikowanym specjalistą behawiorystą w przypadku każdego ugryzienia, które przerwało skórę, pilnowania z udziałem dzieci, pilnowania ludzi lub wzorca, który rozprzestrzenia się na nowe zasoby.

Wybieraj ostrożnie. Zapytaj potencjalnego trenera wprost, co robi, gdy pies warczy. Każdy, czyja odpowiedź obejmuje korygowanie psa, ustanawianie autorytetu lub fizyczną konfrontację, pogorszy ten konkretny problem i zmniejszy bezpieczeństwo. Szukaj raczej kogoś, kto pracuje z jedzeniem, dystansem i zarządzaniem oraz jest chętny do współpracy z Twoim Weterynarzem. W wielu krajach behawiorysta weterynaryjny może również ocenić, czy Leki przeciwlękowe umożliwiłyby trening u psa, który jest zbyt pobudzony, by się uczyć.

Przynieś na to spotkanie: dziennik incydentów, wideo nagrane z bezpiecznej odległości, historię medyczną psa, listę wszystkich osób, które mieszkają w domu lub go odwiedzają, oraz uczciwe konto tego, co już wypróbowano, w tym wszystkiego, co pogorszyło sytuację.