Opuszki łap psa w upał i mróz: oparzenia, sól drogowa, pęknięcia i kontrola, która pozwala je wykryć

Szybka odpowiedź

Opuszki psa nie są ze skóry. To żywa tkanka z grubą warstwą zewnętrzną, poduszką tłuszczową, gęstą siecią naczyń krwionośnych i gruczołami potowymi. Każdy z tych elementów może zostać uszkodzony przez nawierzchnię, po której właściciel przeszedł w butach, nawet tego nie zauważając.

Dwie pory roku odpowiadają za większość urazów opuszek i różnią się sposobem ich powodowania. Upał parzy opuszkę od zewnątrz, więc uszkodzenie często wygląda na łagodne przez cały dzień, a potem staje się wyraźne. Zimno wyrządza większość szkód chemicznie, poprzez środki odladzające i żwir, oraz mechanicznie, poprzez kule lodowe tworzące się między palcami.

Włącz kontrolę łap do sesji pielęgnacyjnej, którą pies już akceptuje. Pies przyzwyczajony do dotykania łap to taki, u którego urazy zostaną wcześnie wykryte.

• Oparzenie opuszki często wygląda gorzej drugiego dnia niż w dniu wystąpienia. Oceń je ponownie następnego ranka.
• Ciemne powierzchnie pozostają niebezpiecznie gorące przez wiele godzin po zejściu słońca, więc wieczorny spacer nie jest automatycznie bezpieczny.
• Większość zimowych uszkodzeń opuszek to oparzenia chemiczne i podrażnienia spowodowane produktami do odladzania, a nie odmrożenia.
• Nie zmiękczaj zdrowych, pracujących opuszek balsamami. Miękka keratyna łatwiej pęka niż twarda.
• Chroniczne lizanie łap to zazwyczaj alergiczna choroba skóry, a nie uraz powierzchniowy, a traktowanie tego jak kontuzji jest stratą czasu.

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego opuszki zachowują się tak, jak się zachowują

Opuszka ma cztery części, a uraz każdej z nich wygląda inaczej.

Zewnętrzna warstwa keratynowa to najgrubsza skóra psa, o teksturze małych stożkowych wypustek, które zapewniają przyczepność. Jest budowana poprzez używanie. Pies, który codziennie chodzi po różnorodnym terenie, ma grubszą, twardszą warstwę niż pies chodzący po trawie i dywanie, a różnica pojawia się w kwestii tygodni, a nie lat.

Pod nią znajduje się poduszka z tłuszczu i tkanki łącznej, zaprojektowana jako amortyzator. Kiedy opuszka zostanie starta, to właśnie to staje się odsłonięte i dlatego głębokie urazy opuszek tak bardzo bolą i tak wolno się goją.

Zaopatrzenie w krew jest wyjątkowo bogate. Psy mają tętnice i żyły ułożone tak, aby krew płynąca do stopy była ogrzewana przez krew wracającą z niej – to system przeciwprądowy, który pozwala psu stać na zamarzniętej ziemi bez zamarzania tkanki. Ten system broni przed zimnem. Nie oferuje żadnej ochrony przed gorącem, ponieważ ten sam bogaty dopływ krwi transportuje ciepło prosto do tkanki.

Gruczoły potowe w opuszkach są powodem, dla którego gorący lub niespokojny pies zostawia wilgotne ślady. Nie przyczyniają się do chłodzenia całego ciała, ale utrzymują powierzchnię opuszki nieco wilgotną i elastyczną.

Z tej anatomii wynikają dwa praktyczne wnioski.

Po pierwsze, zimno jest generalnie przeżywalne, a gorąco nie. Pies będzie długo stał na śniegu, zanim tkanka będzie zagrożona, ale pies przekraczający nagrzaną słońcem powierzchnię może doznać oparzenia częściowej grubości na dystansie liczonym w metrach.

Po drugie, wytrzymałość opuszki jest wytrenowana, a nie nałożona. Kondycjonowanie pochodzi ze stopniowego zwiększania ekspozycji na nawierzchnie, których pies będzie faktycznie używał.

Jak wygląda i w dotyku jest zdrowa opuszka

Zrób to w dobrym świetle, gdy pies leży na boku lub siedzi, jedna łapa na raz.

Powierzchnia opuszki powinna mieć jednolitą teksturę i być matowa. Opuszka, która stała się błyszcząca i gładka, utraciła swoją warstwę zewnętrzną, albo przez ścieranie, albo przez gorąco.

Kolor różni się ogromnie między psami i między poszczególnymi opuszkami u tego samego psa, więc porównanie, które ma znaczenie, odbywa się z innymi łapami tego psa, a nie ze zdjęciem.

Opuszka powinna być twarda i lekko elastyczna, jak gumka do mazania. Bardzo miękkie, gąbczaste opuszki zazwyczaj należą do psa, który chodzi tylko po miękkim podłożu. Twarde jak skała, zgrubiałe, skostniałe opuszki wskazują na rogowacenie (hyperkeratosis), a nie na sprawność.

Rozstaw palce i spójrz na skórę między nimi. Powinna być blada, sucha i nieuszkodzona. Zaczerwienienie, wilgoć lub nieprzyjemny zapach w przestrzeniach między palcami to choroba skóry, a nie uraz spowodowany chodzeniem.

Sprawdź opuszkę nadgarstkową, tę małą wyżej na przedniej łapie. Łatwo o niej zapomnieć, a przyjmuje zaskakującą ilość uszkodzeń na szorstkim podłożu.

Sprawdź pazury w tym samym czasie. Zbyt długi pazur zmienia sposób, w jaki stopa obciąża i przesuwa nacisk na opuszki, które nie zostały zaprojektowane, by go przenosić.

Ręcznik, miska letniej wody i dobre światło to cały zestaw. Trzymaj go przy drzwiach, aby płukanie po spacerze faktycznie się odbywało.

Upał: jak opuszki się parzą i dlaczego objawy pojawiają się późno

Ciemne, gęste powierzchnie pochłaniają energię słoneczną i oddają ją powoli. Asfalt, ciemna nawierzchnia, metal, sztuczna trawa, pokłady łodzi, piasek i metalowa podłoga pojazdu osiągają temperatury znacznie wyższe niż temperatura powietrza w pełnym słońcu i utrzymują to ciepło długo po tym, jak słońce przestało na nie świecić. Wieczorny spacer po drodze, która nagrzewała się przez całe popołudnie, jest prawdziwym zagrożeniem.

Zazwyczaj stosowaną zasadą jest położenie grzbietu dłoni płasko na powierzchni i przytrzymanie go przez kilka sekund. Jeśli nie możesz utrzymać jej komfortowo, powierzchnia jest zbyt gorąca dla psa. To prymitywny test, ale lepszy niż żaden, a jego główną wartością jest to, że zmusza właściciela do faktycznego dotknięcia podłoża.

Ciężkość oparzenia ocenia się według głębokości.

Powierzchowne. Opuszka jest czerwona lub ciemniejsza niż jej partner, tkliwa, a pies liże łapę. Powierzchnia jest nienaruszona. Goi się sama dzięki odpoczynkowi i ochronie przed dalszym kontaktem.

Częściowa grubość. Powstają pęcherze lub warstwa zewnętrzna robi się biała lub szara, a później odchodzi jako płat. Jest to bolesne, podatne na infekcje, gdy powierzchnia się otworzy, i wymaga od weterynarza środków przeciwbólowych i opatrunku.

Pełna grubość. Powierzchnia opuszki jest utracona, a leżąca pod nią tkanka odsłonięta. Goi się to długo, często wymaga wielokrotnych zmian opatrunku pod sedacją i może pozostawić opuszkę trwale mniej wytrzymałą.

Powodem, dla którego oparzenia ujawniają się późno, jest to, że uszkodzenia cieplne trwają po ustaniu kontaktu. Tkanka, która wyglądała na różową podczas spaceru, może pokryć się pęcherzami przez noc. Zawsze oceniaj ponownie następnego ranka i nie pozwól psu, który wydawał się zdrowy podczas wieczornego spaceru, wyjść następnego dnia bez kontroli.

Natychmiastowe leczenie polega na chłodzeniu łapy bieżącą wodą przez kilka minut. Nie lodem, który powoduje dalsze uszkodzenia tkanki na wierzchu oparzenia. Nie masłem, olejem ani żadną domową maścią, które zatrzymują ciepło i komplikują pracę weterynarza. Następnie chroń psa przed stawaniem na łapie i na gorącym podłożu.

Zimno: sól, żwir, kule lodowe i prawdziwe odmrożenia

Większość zimowych uszkodzeń opuszek nie ma nic wspólnego z zamarzaniem.

Sole odladzające. Chlorek sodu jest ścierny i wysuszający. Chlorek wapnia wydziela ciepło podczas rozpuszczania, co jest właśnie powodem, dla którego roztapia lód, i może wywołać prawdziwe oparzenie chemiczne na mokrej opuszce. Chlorek magnezu i środki na bazie mocznika są łagodniejsze dla skóry, ale nadal są połykane, gdy pies się pielęgnuje. Chodnik potraktowany solą wygląda dla psa i większości właścicieli tak samo jak nietraktowany.

Żwir i piasek. Są ścierne i dostają się w przestrzeń między palcami, gdzie trą przy każdym kroku.

Kule lodowe. Śnieg wbija się w sierść między opuszkami i kompresuje w twarde, ostre kule. Owłosione łapy u spanieli, retrieverów, collie, husky i krzyżówek doodle zbierają je najszybciej. Pies zatrzymuje się, by je gryźć, co jeszcze bardziej zwilża sierść i tworzy więcej lodu. Nie wyciągaj kul lodowych; sierść jest w nich zamrożona, więc rozerwiesz skórę. Włóż łapę do letniej wody, aż się uwolnią.

Płyn przeciw zamarzaniu. Glikol etylenowy zbiera się w kałużach na podjazdach i podłogach garaży w chłodne dni, smakuje słodko i jest śmiertelny w bardzo małych ilościach. Pies, który przeszedł przez rozlany płyn i wylizał łapy, spożył go. To nagły wypadek, a nie problem z opuszką.

Odmrożenia. Rzadkie u psów w opuszkach ze względu na krążenie przeciwprądowe, bardziej prawdopodobne na końcach uszu, ogona i mosznie. Gdy dotyczy stóp, tkanka jest początkowo blada i twarda, często bezbolesna, potem staje się czerwona, opuchnięta i bardzo bolesna podczas ogrzewania, a ostatecznie ciemnieje przez kolejne dni. Ogrzewaj letnią, nie gorącą wodą i nigdy nie pocieraj tkanki.

Chroniczne problemy z opuszkami, które nie są sezonowe

Rogowacenie (Hyperkeratosis). Nadmiar keratyny narasta na powierzchni opuszki, dając włochaty lub skostniały wygląd. Niektóre rasy są predysponowane, pojawia się też z wiekiem. Zgrubiała tkanka pęka, a pęknięcia są bolesne i mogą ulec infekcji. Postępowanie to zmiękczanie i ostrożne przycinanie nadmiaru przez weterynarza lub doświadczonego groomera, nie agresywne piłowanie w domu.

Alergiczna choroba skóry. Zdecydowanie najczęstszy powód, dla którego pies liże łapy. Wzorzec to wszystkie cztery łapy, trwający tygodniami lub miesiącami, gorszy sezonowo, często z swędzącymi uszami i czerwonym brzuchem w tym samym czasie. Żaden balsam na opuszki tego nie rozwiąże. Wymaga to odpowiedniego rozpoznania pierwotnej alergii.

Czyraki międzypalcowe. Bolesne obrzęki między palcami, często nawracające w tym samym miejscu, częste u krótkoowłosych ras ciężkich. Zazwyczaj wynikają z budowy, szorstkiej sierści i nacisku, a nie tylko z infekcji.

Nasiona traw. Sezonowe w wielu regionach. Ostre nasiono przenika między palce i migruje. Klasyczny obraz to pies, który czuł się dobrze, a nagle i dotkliwie utyka na jedną łapę, z małą dziurką i obrzękiem między palcami.

Pęcherzyca liściasta (Pemphigus foliaceus). Choroba autoimmunologiczna powodująca skostnienia na opuszkach i nosie, symetryczna i uporczywa. Wymaga diagnozy przez biopsję.

Zespół skórno-wątrobowy. Skostniałe, owrzodzone, bolesne opuszki u starszego psa, zazwyczaj z chorobą wątroby lub trzustki w tle. To jeden z powodów, dla których silne skostnienie opuszek u starszego psa zasługuje na badanie krwi, a nie tylko na krem do łap.

Dermatosis reagujące na cynk. Spotykane u niektórych ras północnych, z łuszczeniem wokół pyska i opuszek.

Balsamy, buty i wosk: co działa i jak każde zawodzi

Balsam na pęknięte opuszki. Rozsądne. Zmiękczenie suchej, pękniętej opuszki pozwala jej się zamknąć.

Balsam na zdrowe pracujące opuszki. Przynosi skutki odwrotne do zamierzonych. Wytrzymałość opuszki pochodzi z twardej keratyny. Codzienne nawilżanie czyni ją bardziej miękką i bardziej podatną na rozdarcia na szorstkim podłożu. Używaj balsamu do leczenia problemu, nie do zapobiegania mu.

Bariery woskowe. Naprawdę przydatne jako krótkoterminowa bariera przeciw soli i żwirowi oraz przeciw ścieraniu na skorupie śnieżnej. Nie chronią przed gorącem. Nic, co możesz nałożyć na opuszkę, nie izoluje jej znacząco przed gorącą powierzchnią.

Buty. Jedyna realna ochrona przed gorącem i chemikaliami, najtrudniejsza do poprawnego dopasowania. Typowe błędy to buty, które się obracają, więc szew znajduje się pod opuszką, buty zaciśnięte zbyt mocno i odcinające krążenie, buty, które zatrzymują wilgoć i macerują skórę przez godziny, oraz buty, które dają psu taką pewność na gorącej powierzchni, że przekracza ona to, co mogą znieść jego nogi i opuszki. Wprowadzaj je w domu, używaj ich najpierw przez krótkie okresy i sprawdzaj łapy za każdym razem, gdy je zdejmujesz.

Przycinanie sierści między opuszkami. Tanie, skuteczne i najlepsza pojedyncza interwencja na kule lodowe i utrzymywanie żwiru. Przytnij na równi z powierzchnią opuszki, nigdy nie wycinaj głęboko poniżej, ponieważ ta sierść również amortyzuje i chroni przestrzeń między palcami.

Rutyna, która wcześnie wykrywa problemy

Zmienność, która zmienia odpowiedź

Typ sierści i łapy. Owłosione łapy zbierają lód i żwir; bose łapy parzą się szybciej. Obie wymagają uwagi, z przeciwnych powodów.

Rozmiar i waga. Ciężkie psy mocniej obciążają opuszki, więc urazy ścierne i problemy międzypalcowe są częstsze.

Kondycja i przyzwyczajenie. Pies, który najprawdopodobniej zetrze opuszki do żywego, to sprawny, chętny pies zabrany na wyjątkowo długi spacer po wyjątkowo szorstkiej powierzchni. Psy pracujące i sportowe są najbardziej narażone podczas pierwszych wyjść w sezonie.

Wiek. Szczenięta mają miękkie opuszki i brak kondycji. Starsze psy mają cieńszą skórę, wolniejsze gojenie i są grupą, w której skostniałe opuszki mogą sygnalizować chorobę wewnętrzną.

Klimat. W gorących, suchych regionach piasek i metal są zagrożeniami, a asfalt parzy przez większość roku. W zimnych, mokrych regionach środki odladzające i ciągłe zwilżanie są zagrożeniami, a macerowane, zmiękczone opuszki łatwo pękają. W wilgotnych klimatach tropikalnych dominującym problemem łap nie jest uraz sezonowy, lecz chroniczne mokre zapalenie skóry między palcami.

Nawierzchnia w domu. Pies, który żyje na gładkich kafelkach lub panelach i chodzi po trawie, ma miękkie, nieukondycjonowane opuszki bez względu na to, ile ruchu otrzymuje.

Czego nigdy nie robić

Nie przykładaj lodu do oparzonej opuszki. Lód uszkadza już uszkodzoną tkankę.

Nie nakładaj masła, oleju, pasty do zębów ani żadnego domowego środka na oparzenia na opuszkę.

Nie wyciągaj zamrożonych kul lodowych z sierści między palcami.

Nie bandażuj łapy w domu, chyba że weterynarz pokazał ci jak i kazał to zrobić. Domowe opatrunki są najczęstszą przyczyną urazów z ucisku w praktyce weterynaryjnej: są zakładane zbyt ciasno, zsuwają się i zwijają, mokną, a pies nie może powiedzieć, że palce zdrętwiały.

Nie piłuj, nie tnij ani nie gol agresywnie zrogowaciałych opuszek w domu. Zgrubiała tkanka nie jest równomiernie gruba i przetniesz żywą skórę.

Nie lecz miesięcznego lizania łap produktem miejscowym. Jeśli problem dotyczy wszystkich czterech łap i trwa tygodniami, przyczyna leży wewnątrz psa.

Nie zakładaj, że pies, który nie utyka, nie jest ranny. Psy niezawodnie ukrywają ból stóp, zwłaszcza gdy chcą kontynuować spacer.

Kiedy szukać pomocy

Skontaktuj się z weterynarzem tego samego dnia w przypadku każdej opuszki z pęcherzem, płatem uniesionej powierzchni, odsłoniętą surową tkanką lub krwawieniem oraz w przypadku psa, który nie chce obciążać łapy.

Udaj się niezwłocznie w przypadku nagłej silnej kulawizny jednej łapy po spacerze w wysokiej trawie lub uprawach, ponieważ migrujące nasiono trawy to problem, który z czasem staje się gorszy i trudniejszy do znalezienia.

Umów wizytę, zamiast nagłej wizyty, w przypadku pęknięć, które ciągle powracają, zgrubiałych skostniałych opuszek oraz każdego psa liżącego łapy uporczywie przez ponad kilka tygodni.

Traktuj jako nagły wypadek każdego psa, który przeszedł przez płyn przeciw zamarzaniu lub wykazuje wymioty, drżenie, chwiejność lub dezorientację po wyjściu na traktowany solą chodnik.

Podczas wizyty weterynarz oceni głębokość urazu opuszki, zapewni ulgę w bólu, która jest skuteczna u psów, przytnie i oczyści obszar pod sedacją w razie potrzeby, nałoży opatrunek, który pozostanie na miejscu i zdecyduje, czy antybiotyki są uzasadnione, zamiast podawać je odruchowo. W przypadku chronicznej choroby opuszek spojrzą poza stopę, wykonując cytologię skóry, pobierając próbki na infekcje i badając krew u starszych psów, gdzie skostniałe opuszki mogą wskazywać na chorobę wątroby.

Przynieś zdjęcia opuszek zrobione w dniu urazu, nazwę nawierzchni, po której chodził pies, produkt użyty na chodniku zimą, jeśli znasz go, oraz informację o tym, jak długość spaceru lub teren zmieniły się ostatnio.

Celem jest pies, który podaje łapę bez zamieszania. Ten jeden nawyk zmienia kontrole opuszek z walki w dziesięć sekund po każdym spacerze.