Psy: jak często kąpać i dlaczego odpowiedź zależy od okrywy włosowej

Szybka odpowiedź

Nie ma jednej poprawnej częstotliwości kąpieli dla psów, a pewne liczby, którymi posługują się ludzie, wynikają raczej z konwencji pielęgnacyjnych niż z biologii skóry. Nagi grzywacz chiński, sznurowy komondor, drapiący się alergiczny labrador i szorstkowłosy terier wymagają zupełnie innych odpowiedzi, a ten sam pies potrzebuje innego podejścia w sierpniu niż w styczniu.

Przydatne jest założenie, że kąpiel to kompromis. Każde mycie usuwa powierzchniowy brud, alergeny i nadmiar tłuszczu, ale także usuwa część warstwy lipidowej, która utrzymuje barierę ochronną skóry. To, czy ten kompromis jest opłacalny, zależy od okrywy włosowej, skóry, pory roku i tego, co pies robił.

Szczotkowanie przed kąpielą robi dla okrywy więcej niż sama kąpiel. Woda zacieśnia kołtuny, więc wszystko, co nie zostanie usunięte wcześniej, po kąpieli będzie wyglądać gorzej.

• Pies, który znów brzydko pachnie w ciągu kilku dni od kąpieli, ma problem zdrowotny, a nie problem z higieną.
• Psy z alergiami zazwyczaj wymagają kąpieli częściej, a nie rzadziej, ponieważ kąpiel fizycznie usuwa pyłki z okrywy włosowej.
• Nigdy nie kąp psa ze sfilcowaną sierścią. Mokre kołtuny stają się twarde i muszą zostać wycięte.
• Szampon ludzki, szampon dla dzieci i płyn do mycia naczyń to niewłaściwe produkty dla psiej skóry.
• Prawidłowe wysuszenie podwójnej okrywy włosowej jest ważniejsze niż to, czym ją umyłeś.

Decyzja w 60 sekund

Co kąpiel faktycznie robi ze skórą

Najbardziej zewnętrzna warstwa skóry to arkusz spłaszczonych martwych komórek połączonych lipidami, a ten układ pełni dwie funkcje: zatrzymuje wodę wewnątrz i zapobiega przedostawaniu się czynników drażniących, alergenów i drobnoustrojów.

Na szczycie znajduje się sebum, wytwarzane przez gruczoły przyłączone do mieszków włosowych. Sebum rozprowadza się wzdłuż łodyg włosa, zapewnia wodoodporność okrywy i przenosi peptydy przeciwbakteryjne oraz kwasy tłuszczowe, które hamują rozwój bakterii i drożdżaków żyjących na skórze każdego psa.

Detergent działa poprzez otaczanie tłuszczu i jego usuwanie. Nie odróżnia błota, padliny, w której pies się wytarzał, od własnych lipidów barierowych psa, więc każde mycie usuwa część każdego z tych składników. Zdrowy pies odbudowuje to, co stracił, w ciągu kilku dni.

Jeśli myjesz częściej, niż skóra jest w stanie się zregenerować, bariera pozostaje cienka. Woda ucieka szybciej, skóra staje się napięta i swędząca, pies się drapie, a drapanie uszkadza powierzchnię. Bakterie i drożdżaki, które wcześniej były trzymane w ryzach, wykorzystują tę zmianę, a wynikiem jest pies ze swędzącą, łuszczącą się, czasem zainfekowaną skórą, którego właściciel jest przekonany, że potrzebuje jeszcze częstszego mycia.

Jeśli myjesz zbyt rzadko, gromadzi się przeciwieństwo: łupież, nadmiar tłuszczu, alergeny środowiskowe wchłonięte w sierść i przerost drożdżaków, które wytwarzają charakterystyczny stęchły zapach. U psa z podstawowym łojotokiem lub alergią dzieje się to znacznie szybciej niż u normalnego psa.

Oba błędy objawiają się swędzącym, cuchnącym psem, dlatego częstotliwość jest słabą rzeczą do zgadywania, a dobrą do ustalenia z weterynarzem, gdy pojawia się choroba skóry.

Co zmienia odpowiedź

Rodzaj okrywy włosowej ma największe znaczenie.

Gładka, pojedyncza okrywa to łatwy przypadek. Woda dociera do skóry, produkt się spłukuje, a pies jest suchy w ciągu godziny.

Podwójna okrywa to gęsty podszerstek z okrywowymi włosami na wierzchu. Trudność nie polega na myciu, ale na płukaniu i suszeniu. Szampon pozostawiony w podszerstku to czynnik drażniący, który przylega do skóry przez dni, a podszerstek, który jest wilgotny u nasady przez wiele godzin, to idealne środowisko do powstawania hot-spotów. Jeśli nie możesz poświęcić czasu na porządne wysuszenie, lepiej wyczesz sierść i kąp psa rzadziej.

Kręcona lub wełnista sierść zatrzymuje każdy kołtun. Zmoczenie kołtuna powoduje jego skurczenie i zacieśnienie w sfilcowaną masę, której nie da się potem wyczesać. Wszystko musi zostać wyszczotkowane, a następnie wyczesane aż do skóry, zanim dotknie go woda.

Szorstka okrywa została wyhodowana, aby być twardą. Szampon ją zmiękcza, a powtarzane kąpiele zmieniają teksturę w sposób półtrwały. Teriery użytkowe są trymowane zamiast strzyżone i kąpane oszczędnie.

Sznurowa okrywa wymaga wielu godzin na całkowite wyschnięcie i może zapleśnieć, jeśli nie zostanie prawidłowo wysuszona. To prawdziwe wyzwanie.

Psy bezwłose to wyjątek od niemal wszystkiego powyżej. Bez sierści, która odprowadzałaby tłuszcz, osadza się on na skórze, zatyka mieszki włosowe i tworzą się zaskórniki. Te psy zazwyczaj wymagają regularnych kąpieli i często konkretnego produktu od weterynarza.

Choroba skóry odwraca zwykłe porady.

Właściciele psów, które się drapią, często słyszą, żeby kąpać je rzadziej. W atopowym zapaleniu skóry standardem jest odwrotność: regularne kąpiele fizycznie usuwają pyłki i inne alergeny z okrywy, zanim pies wchłonie je przez skórę, a także redukują liczbę drobnoustrojów na powierzchni. Psy w takim planie są często kąpane co tydzień produktem wybranym przez weterynarza. Robienie tego niewłaściwym szamponem lub niewłaściwe suszenie niweluje korzyści.

Pora roku zmienia to bardziej, niż ludzie się spodziewają.

W sezonie pylenia alergiczny pies zbiera alergeny na każdym spacerze i przynosi je do domu. Zimą sól drogowa i środki do odladzania są drażniące i są zlizywane z łap. Woda morska i piasek powinny być spłukiwane po wycieczkach na plażę. Zabłocone jesienne spacery zmieniają częstotliwość z konieczności.

Wiek.

Szczenięta można kąpać, ograniczeniem jest utrzymanie ich w cieple oraz krótki i pozytywny przebieg. Starsze psy z artretyzmem fizycznie znoszą kąpiele z trudem, są bardziej narażone na poślizgnięcie i często potrzebują maty, prysznica ręcznego i krótszej sesji. Senior z problemami z nietrzymaniem moczu potrzebuje punktowego mycia tylnych partii ciała, a nie pełnej kąpieli za każdym razem.

Styl życia.

Pies gospodarski, pies, który pływa, pies pracujący w wodzie i pies mieszkający w mieszkaniu i chodzący po chodniku to cztery różne problemy kąpielowe. W szczególności psy pływające potrzebują osuszania uszu, ponieważ woda w kanale słuchowym jest początkiem większości przypadków zapalenia ucha zewnętrznego.

Szczotka, grzebień, odpowiedni szampon, kilka ręczników i mata antypoślizgowa, wszystko w zasięgu ręki, zanim pies zmoknie. Pies, który musi stać w wannie, podczas gdy ty czegoś szukasz, uczy się tego bać.

Zapach to objaw, nie wynik higieny

To najbardziej przydatne przeformułowanie tematu. Czysty, zdrowy pies ma łagodny zapach, który nie powraca intensywnie w ciągu kilku dni od mycia.

Kiedy jednak powraca, typowe źródła to:

Uszy. Drożdżowy lub kwaśny zapach z okolic głowy, często z potrząsaniem głową, drapaniem lub brązową wydzieliną. Kąpiel nic tu nie daje, a woda w uchu tylko pogarsza sprawę.

Skóra. Przerost drożdżaków wytwarza charakterystyczny stęchły odór, często najgorszy pod pachami, w pachwinach, między palcami i w każdej fałdzie. Skóra jest zazwyczaj tłusta, zaczerwieniona i może być ciemniejsza i pogrubiona tam, gdzie długo trwał stan zapalny.

Gruczoły okołoodbytowe. Nagły silny rybi zapach, czasem z saneczkowaniem lub lizaniem tylnych partii ciała.

Jama ustna. Choroba stomatologiczna wytwarza zapach, który właściciele często przypisują okrywie, ponieważ po pielęgnacji znajduje się on na pysku i łapach psa.

Fałdy skórne. Fałdy na twarzy, fałdy ogonowe u ras z zakręconym ogonem i fałdy sromowe u suczek z nadwagą zatrzymują wilgoć i rozwijają własne infekcje.

Kupowanie silniejszego szamponu na którykolwiek z tych problemów opóźnia diagnozę i dodatkowo podrażnia skórę.

Robienie tego prawidłowo

Najpierw wyszczotkuj i wyczesz psa aż do skóry. Jeśli grzebień nie przechodzi, nie wkładaj psa do wody.

Użyj letniej wody. Psy przegrzewają się w gorącej wodzie i ciepłych łazienkach, a rasy o krótkim pyszczku są w parnym pomieszczeniu w prawdziwym niebezpieczeństwie.

Dokładnie zmocz. Woda musi dotrzeć do skóry przez podszerstek, co zajmuje więcej czasu, niż się wydaje.

Użyj psiego szamponu. Rozcieńcz go, jeśli etykieta tak mówi, ponieważ skoncentrowany produkt jest trudniejszy do wypłukania i częściej pozostawia osad.

Rozprowadź go palcami aż do skóry, zamiast tylko po powierzchni okrywy.

Jeśli jest to szampon leczniczy, pozostaw go na czas kontaktu podany na etykiecie, zazwyczaj około dziesięciu minut. Składnik aktywny potrzebuje tego czasu w kontakcie ze skórą, aby zadziałać, a przedwczesne spłukiwanie marnuje leczenie.

Spłukuj, aż będziesz mieć pewność, a potem spłucz jeszcze raz. Osad jest najczęstszą przyczyną świądu po kąpieli.

Chroń uszy. Kawałek waty przy wejściu do każdego kanału utrzymuje wodę na zewnątrz, a uszy powinny zostać później wysuszone.

Susz prawidłowo. Najpierw ręcznik, potem powietrze lub suszarka na chłodnym lub niskim ustawieniu, dbając o ruch suszarki. Celem jest wysuszenie przy samej skórze, a nie tylko w dotyku na zewnątrz. Podwójna okrywa, która wydaje się sucha na powierzchni, może być całkowicie nasiąknięta pod spodem.

Gdzie zwykłe porady zawodzą

"Kąpiel usuwa naturalne tłuszcze, więc kąp jak najrzadziej".

Półprawda i często stosowana do niewłaściwego psa. To powód, by nie kąpać nadmiernie zdrowego psa z normalną okrywą. Nie jest to powód, by zostawić alergicznego, łojotokowego lub tłustego psa nieumytego, i nie jest to powód, by unikać kąpieli leczniczej przepisanej na infekcję.

"Szampon dla dzieci jest wystarczająco łagodny".

Jest opracowany dla ludzkiej skóry i tolerancji ludzkich oczu. Nie pasuje do warunków powierzchni psiej skóry i nie ma żadnej przewagi nad zwykłym szamponem dla psów.

"Płyn do mycia naczyń to to, czego używają do dzikich zwierząt po wycieku ropy".

Pod nadzorem, w przypadku prawdziwej sytuacji awaryjnej związanej z zanieczyszczeniem olejem, detergenty odtłuszczające mają swoje miejsce. Jako rutynowy produkt do kąpieli bardzo mocno odtłuszczają. Jeśli twój pies zetknął się z olejem, smołą, farbą lub chemikaliami, zadzwoń do weterynarza, zanim czegokolwiek użyjesz, ponieważ niektórych zanieczyszczeń w ogóle nie wolno zmywać wodą, a innych nie można pozwolić psu zlizywać.

"Naturalne szampony są bezpieczniejsze".

Olejek z drzewa herbacianego jest toksyczny dla psów w stężeniach występujących w niektórych produktach, a olejki eteryczne generalnie są częstą przyczyną reakcji kontaktowych. Naturalne to kategoria marketingowa, a nie kategoria bezpieczeństwa.

"Opróżniaj gruczoły okołoodbytowe przy każdej wizycie u groomera".

Rutynowe wyciskanie normalnych gruczołów okołoodbytowych nie jest zabiegiem zdrowotnym, a powtarzane ręczne opróżnianie może je zapalić i pogorszyć problem. Gruczoły powinny być opróżniane, gdy istnieje powód, najlepiej przez weterynarza, który ustalił, że jest to potrzebne.

"Nigdy nie kąp szczeniaka, dopóki nie skończy szczepień".

Status szczepień nie ma nic wspólnego z wodą. Szczenięta można kąpać, gdy tego potrzebują. Niech sesja będzie krótka, pomieszczenie ciepłe, a doświadczenie pozytywne, ponieważ opinia psa o kąpielach kształtuje się głównie w pierwszym roku życia.

"Pies, który cuchnie, potrzebuje kąpieli".

Czasami. Ale jeśli zapach powraca w ciągu kilku dni, szampon nie jest odpowiedzią.

Skóra blada i równa, sierść leżąca płasko i sprężysta, czysto pachnące wejście do ucha. Zaczerwienienie, przetłuszczenie, ciemniejsza skóra lub silny zapach tutaj zmienia plan z pielęgnacyjnego na weterynaryjny.

Czego nigdy nie robić

Nie wkładaj sfilcowanego psa do wody.

Nie używaj szamponu ludzkiego, szamponu dla dzieci ani płynu do mycia naczyń jako rutynowego produktu.

Nie używaj produktów z olejkiem z drzewa herbacianego u psów.

Nie zostawiaj psa w nagrzanej klatce suszącej.

Nie kieruj suszarki o dużej mocy bezpośrednio w uszy, oczy lub otwartą ranę.

Nie spłukuj szamponu leczniczego wcześniej, bo pies się nudzi. Zaplanuj czas kontaktu i daj mu coś do wylizywania w trakcie oczekiwania, jeśli trzeba.

Nie kąp psa jako reakcji na zapach, który ciągle powraca.

Nie używaj szamponu przeciw pchłom jako strategii zwalczania pasożytów. Zabija to, co jest na psie w danej chwili i nie robi nic w kwestii środowiska lub następnej ekspozycji.

Kiedy szukać pomocy

Umów wizytę u weterynarza w przypadku zapachu, który powraca w ciągu kilku dni od kąpieli, w przypadku świądu, który utrzymuje się po kąpieli, zaczerwienienia, przetłuszczenia, łuszczenia, utraty sierści lub ciemniejszej, pogrubiałej skóry, a także w przypadku potrząsania głową lub wydzieliny z ucha.

Idź tego samego dnia w przypadku szybko powiększającej się, bolesnej, mokrej, czerwonej plamy, która jest hot-spotem i rozprzestrzeni się w ciągu godzin, oraz w przypadku każdego podejrzenia kontaktu z chemikaliami, olejem, smołą lub farbą, zanim spróbujesz to zmyć.

Umów się szybciej niż później, jeśli pies, który wcześniej chętnie brał kąpiele, zaczął się opierać, zwłaszcza jeśli wzdryga się przy dotykaniu konkretnego obszaru, ponieważ ból jest częstym powodem zmiany tolerancji na zabiegi pielęgnacyjne.

Właściwy odstęp to taki, który pozostawia psa komfortowo czującego się, suchego aż do skóry i nieśmierdzącego ponownie przed weekendem.

Przynieś szampon, którego używasz, z widoczną etykietą, informacje o tym, jak często kąpiesz i jak suszysz, kiedy problem się zaczął i czy jest sezonowy, jaką profilaktykę przeciw pasożytom stosujesz i kiedy ostatnio ją podano, wszelkie zmiany w diecie oraz zdjęcia skóry wykonane w świetle dziennym, a nie w świetle łazienkowym. Spodziewaj się, że weterynarz będzie chciał obejrzeć uszy i łapy, nawet jeśli przyszedłeś z powodu grzbietu, ponieważ choroba skóry u psów rzadko ogranicza się do części ciała, którą zauważył właściciel.