Wokalizacja szynszyli i jej znaczenie

Krótka odpowiedź

Wokalizacja szynszyli i jej znaczenie

Szynszyle szczekają, ale nic w tym zachowaniu nie przypomina szczekania psa. Nie ma tu progów, które można ustawić, nie ma komendy ciszy, której można nauczyć, i nie ma sytuacji, w której szynszyla powinna być korygowana za wydawanie dźwięków.

Szczekanie szynszyli to sygnał alarmowy. Oznacza, że zwierzę wykryło coś, co uważa za zagrożenie, a użyteczną reakcją jest znalezienie przyczyny, a nie tłumienie dźwięku.

Szynszyle są najbardziej aktywne o świcie, zmierzchu i w nocy, więc większość ich wokalizacji ma miejsce, gdy domownicy śpią. Ten harmonogram jest naturalną biologią, a nie problemem behawioralnym.

• Szczekanie to informacja. Traktuj je jak raport, a nie jako uciążliwość.
• Nagły wzrost liczby sygnałów alarmowych zazwyczaj oznacza, że coś zmieniło się w pokoju.
• Krzyk z niepokoju różni się od szczekania i wymaga natychmiastowej uwagi.
• Zgrzytanie zębami podczas odpoczynku oznacza zadowolenie. Głośne kłapanie zębami to ostrzeżenie.
• Nigdy nie karć, nie strasz ani nie spryskuj szynszyli wydającej dźwięki.

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego szynszyle wokalizują w ten sposób

Szynszyle wyewoluowały w skalistych Andach jako stadne zwierzęta ofiary. Członkowie grupy, którzy ostrzegają się nawzajem, przeżywają, dlatego alarmowanie jest silnie zakorzenione w ich naturze.

Dlatego szczekanie jest głośne, powtarzalne i skierowane na zewnątrz, a nie do Ciebie. Nie jest skierowane do opiekuna i nie jest żądaniem.

Ich słuch jest bardziej czuły niż nasz w szerszym zakresie częstotliwości. Szynszyla często reaguje na coś realnie obecnego, czego Ty nie słyszysz: kocioł, gryzoń w ścianie, urządzenie emitujące dźwięk o wysokiej częstotliwości lub kot za oknem.

Ich cykl aktywności sprawia, że dzieje się to w nocy. Szynszyla, która szczeka o trzeciej nad ranem, zachowuje się dokładnie tak, jak dyktuje to jej biologia.

Tłumienie nie działa i pogarsza sprawę. Karanie, straszenie lub przykrywanie klatki pozbawia zwierzę możliwości reagowania na zagrożenie, pozostawiając je na miejscu, co zwiększa przewlekły stres.

Przewlekły stres u szynszyli nie jest nieszkodliwy. Jest związany ze zmniejszonym apetytem, obgryzaniem futra i problemami trawiennymi, które szybko postępują.

Jak brzmi normalny repertuar wokalny

Ćwierkanie kontaktowe.

Miękkie, krótkie, powtarzane dźwięki używane między towarzyszami z klatki lub kierowane do znanej osoby. To codzienny dźwięk konwersacji.

Zgrzytanie zadowolenia.

Powolne, ciche zgrzytanie zębami podczas odpoczynku, drzemki lub delikatnego głaskania. To szynszylowy odpowiednik spokojnego komfortu.

Szczekanie alarmowe.

Ostre, głośne i powtarzane z przerwami. Postawa zazwyczaj wyprostowana i czujna, uszy skierowane do przodu. To raport o otoczeniu.

Ostrzegawcze kłapanie.

Szybkie, głośne klikanie zębami, często w postawie wyprostowanej lub z podniesionymi przednimi łapami. Oznacza "odstąp" i poprzedza ugryzienie lub prychnięcie.

Syczenie.

Konflikt na krótkim dystansie, najczęściej między szynszylami o terytorium, jedzenie lub nieudaną próbę socjalizacji.

Krzyk z niepokoju.

Głośny, utrzymujący się i trudny do pomylenia z czymkolwiek innym. Sygnalizuje ból, uwięzienie lub skrajny strach i zawsze wymaga natychmiastowej kontroli.

Samice wydają również specyficzne dźwięki odrzucenia wobec samców, a młode wydają nalegające dźwięki kontaktowe, gdy zostaną oddzielone od matki.

Zmiany, które wymagają działania dzisiaj

Krzyk.

Sprawdź natychmiast, czy kończyna nie utknęła w drucie lub kołowrotku, czy nie było upadku, obrażeń od towarzysza z klatki lub czy drapieżnik nie jest widoczny za oknem.

Gwałtowny wzrost nocnego szczekania, które nie ustaje.

Coś w otoczeniu się zmieniło. Szukaj nowego urządzenia, nowego zwierzęcia, zmiany pozycji klatki, przeciągu, światła lub gryzonia w pobliżu.

Szczekanie połączone z mniejszym apetytem lub mniejszą ilością odchodów.

Spowolnienie pracy jelit u szynszyli to sytuacja awaryjna. W połączeniu z wokalizacją z niepokoju wymaga wizyty u weterynarza tego samego dnia.

Cicha, przygarbiona szynszyla.

Zwierzęta ofiary milkną, gdy są poważnie chore. Utrata naturalnej gadatliwości wraz z przygarbioną postawą lub niechęcią do ruchu jest bardziej niepokojąca niż dodatkowy hałas.

Wokalizacja podczas dotyku w jednym miejscu.

Pisk przy dotykaniu konkretnego obszaru sugeruje ból i wymaga badania, a nie dalszego dotykania.

Rutyna, która sprawia, że hałas staje się znaczący

Czego nigdy nie robić

Nie karć, nie krzycz, nie stukaj w klatkę ani nie strasz szczekającej szynszyli. To nasila alarm i niszczy zaufanie.

Pod żadnym pozorem nie spryskuj szynszyli wodą.

Nie używaj odstraszaczy ultradźwiękowych ani urządzeń reagujących na hałas w pobliżu klatki. Szynszyle słyszą dźwięki w zakresach używanych przez te urządzenia, więc działają one jako stały czynnik stresogenny.

Nie przykrywaj klatki całkowicie, aby wytłumić dźwięk. Ogranicza to przepływ powietrza i pozbawia zwierzę widoku tego, co je niepokoi.

Nie przenoś klatki do sypialni, aby mieć oko na zwierzę w nocy. Szynszyle są wtedy aktywne i obie strony śpią gorzej.

Nie zmuszaj do kontaktu szynszyli, która kłapie zębami w ramach ostrzeżenia. To jasny komunikat, a ignorowanie go uczy zwierzę, że ostrzeżenia nie działają.

Nie zakładaj, że cisza oznacza, że wszystko jest w porządku.

Kiedy szukać pomocy

Skontaktuj się z weterynarzem specjalistą od egzotyków lub małych ssaków tego samego dnia w przypadku krzyku, wokalizacji przy dotyku, szczekania wraz ze spadkiem apetytu lub mniejszą ilością odchodów, lub jeśli zazwyczaj gadatliwa szynszyla stała się cicha i nieruchoma.

Umów się na rutynową wizytę w przypadku stopniowych zmian w zachowaniu głosowym, zwłaszcza w połączeniu z obgryzaniem futra, utratą wagi lub ślinieniem się, ponieważ choroby zębów są powszechne u tego gatunku i wpływają zarówno na jedzenie, jak i wokalizację.

Przygotuj informacje o wieku, diecie, ustawieniu i lokalizacji klatki, zapis wag (jeśli prowadzisz) oraz nagranie dźwięku telefonem, jeśli uda Ci się je uchwycić.