Utrata towarzysza przez szynszylę: na co zwrócić uwagę i kiedy przeprowadzić ponowne łączenie

Szybka odpowiedź

Ocalały osobnik z pary. To, czy będzie jadł przez kolejne trzy dni, ma większe znaczenie niż cokolwiek innego, co zrobisz.

Gdy jedna szynszyla z pary umiera, niebezpieczeństwem dla ocalałego towarzysza nie jest smutek. Jest nim zastój przewodu pokarmowego. Szynszyla, która przestaje jeść na jeden dzień, znajduje się w stanie zagrożenia zdrowia, a zestresowane zwierzę bardzo często przestaje przyjmować pokarm.

Drugie zagrożenie jest mniej oczywiste. Cokolwiek zabiło pierwszą szynszylę, druga żyła w tej samej klatce, jadła ten sam pokarm, oddychała tym samym powietrzem i dzieliła tę samą temperaturę w pokoju. Traktowanie ocalałego zwierzęcia jak pogrążonego w żałobie pupila, zamiast jak narażonego na chorobę, to sposób, w jaki właściciele tracą oba zwierzęta.

• Waż codziennie ocalałego zwierzaka, używając tej samej wagi, o tej samej porze dnia.
• Każdego ranka licz i obserwuj odchody. Mniejsze, rzadsze lub bardziej suche odchody to pierwszy mierzalny objaw problemów.
• Zapytaj swojego weterynarza, z jakiego powodu umarła pierwsza szynszyla i czy warto wykonać sekcję zwłok.
• Pozostaw siano, karmę, wodę i układ klatki dokładnie takimi, jakimi były, chyba że przyczyna śmierci wymaga dezynfekcji.
• Nie spiesz się z wprowadzaniem nowego towarzysza do klatki. Zestresowany ocalały i niepoddany kwarantannie obcy to prosta droga do drugiej śmierci.

:::danger
Szynszyla, która przez 12 godzin nie wydaliła żadnych odchodów lub przez 12 godzin nic nie zjadła, wymaga wizyty u weterynarza jeszcze tego samego dnia.

Szynszyle są zwierzętami roślinożernymi, których przewód pokarmowy musi pracować nieprzerwanie. Gdy pobór pokarmu ustaje, fermentacja trwa nadal, gromadzą się gazy, perystaltyka zwalnia, a zwierzę odczuwa ból. Szynszyle nie potrafią również wymiotować, więc organizm nie potrafi samodzielnie naprawić tej sytuacji. Zastój jest odwracalny we wczesnym stadium i często śmiertelny w późnym, a czas reakcji mierzy się w godzinach, a nie dniach.
:::

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego ryzykiem jest układ pokarmowy, a nie nastrój

Szynszyla posiada "kadź fermentacyjną", która działa tylko wtedy, gdy stale dopływa do niej pokarm. Włókno trafia do jelita ślepego, bakterie jelitowe je rozkładają, a zwierzę częściowo zjada wydalone treści. System ten zależy od ciągłej, nieprzerwanej motoryki.

Stres kieruje krew z dala od jelit i bezpośrednio spowalnia ich perystaltykę. Podobnie działa ból, odwodnienie oraz zwykłe niejedzenie z powodu niepokoju zwierzęcia. Każdy z tych czynników napędza kolejny.

Gdy perystaltyka spada, gazy powstałe z fermentacji przestają się przesuwać. Jelita ulegają rozdęciu, rozdęcie powoduje ból, ból jeszcze bardziej tłumi apetyt, a zwierzę całkowicie przestaje jeść. Ta pętla może się zamknąć w ciągu jednego dnia.

Dlatego użyteczne pytanie po śmierci jednego z pary nigdy nie brzmi: "czy moja szynszyla jest smutna". Pytanie brzmi: "ile gramów waży dziś rano i ile odchodów było w klatce".

Jak wyglądają pierwsze 72 godziny

Szukanie i nawoływanie.

Ocalały może wielokrotnie wracać do wspólnej kryjówki, siadać tam, gdzie spał drugi osobnik i wydawać dźwięki kontaktowe w nocy. Jest to normalne i zazwyczaj mija w ciągu kilku dni.

Krótkie obniżenie apetytu.

Krótkie zmniejszenie jedzenia pierwszego wieczoru jest powszechne. Liczy się to, czy apetyt wraca do następnego poranka. Spadek, który pogłębia się drugiego dnia, jest problemem medycznym, a nie emocjonalnym.

Więcej czasu w ukryciu, mniej na półkach.

Zmniejszona aktywność w pierwszych dniach jest spodziewana. Zmniejszona aktywność, która trwa dłużej niż tydzień, bez powrotu do normalnych skoków i kąpieli w pyle, zasługuje na kontrolę.

Zmieniony wzorzec snu.

Pary śpią w kontakcie i dzielą termoregulację. Samotna szynszyla często zmienia miejsce spania i przez pewien czas może być bardziej aktywna w nietypowych godzinach.

Trzymaj miski, kryjówki i rzeczy do gryzienia tam, gdzie były. Znajomy zapach i układ ograniczają liczbę zmian, do których zwierzę musi się zaadaptować.

Różnicowanie, które często umyka

Cicha, osowiała szynszyla po stracie partnera jest określana jako przeżywająca żałobę, a ta etykieta kończy diagnostykę. Oto rzeczy, które z zewnątrz wyglądają identycznie.

Zastój przewodu pokarmowego już w toku.

Cicha, zgarbiona, chowająca się, niejedząca. Spójrz na odchody, a nie na postawę. Mniej liczne, mniejsze, zdeformowane lub brak odchodów odróżnia to od wycofania behawioralnego, które w ogóle nie zmienia odchodów.

Choroby zębów.

Obie szynszyle jadły tę samą dietę, więc jeśli pierwsza miała przerośnięte zęby policzkowe lub wydłużone korzenie, druga jest na tej samej drodze. Szukaj jedzenia wypadającego z pyszczka, mokrej brody, selektywnego wyjadania karmy zamiast siana i pocierania pyszczka łapkami. Utrata wagi, która zaczęła się przed śmiercią, wskazuje na ten problem.

Ta sama infekcja.

Patogeny układu oddechowego łatwo rozprzestrzeniają się między towarzyszami z klatki. Głośny oddech, wydzielina z nosa lub oczu, albo nagła druga śmierć w ciągu kilku dni to problem całej klatki i ocalały osobnik musi być zbadany, a nie tylko obserwowany.

Udar cieplny.

Jeśli pierwsza szynszyla została znaleziona martwa w ciepłą pogodę, weź pod uwagę, że to pokój, a nie zwierzę, był przyczyną. Szynszyle mają niezwykle gęste futro, nie pocą się i oddają ciepło głównie przez uszy. Ocalały stoi w tym samym pokoju. Rozłożone i zaczerwienione uszy, leżenie płasko i wyciągnięcie się, dyszenie lub ślinienie się to objawy.

Ból po urazie z walki.

Jeśli para walczyła przed śmiercią, ocalały może mieć rany kąsane ukryte pod gęstym futrem lub złamaną kończynę. Rozdziel futro na zadzie, bokach i uszach i spójrz na skórę, a nie na okrywę.

Brak jakichkolwiek objawów.

Niektóre szynszyle prawie nie reagują. To nie jest chłód emocjonalny i nie oznacza, że więź była słaba. Oznacza to, że nadal musisz je ważyć codziennie.

Dowiedz się, co zabiło pierwszą szynszylę

To najważniejsza rzecz, jaką możesz zrobić dla ocalałego osobnika, a większość właścicieli pomija ją, ponieważ zwierzę już nie żyje.

Sekcja zwłok pozwala odróżnić przyczyny, które stanowią bezpośrednie ryzyko dla ocalałego, od tych, które go nie stanowią. Choroby zębów i zastój pokarmowy wskazują na dietę i opiekę, z którymi ocalały nadal żyje. Infekcja układu oddechowego wskazuje na zarażenie. Udar cieplny wskazuje na temperaturę w pokoju. Choroby serca lub nowotwór u starszego zwierzęcia zazwyczaj nie wskazują na żadną z tych przyczyn.

Jeśli ciała nie można zbadać, powiedz weterynarzowi wszystko, co zaobserwowałeś w ostatnim tygodniu: apetyt, odchody, wagę, oddech, postawę i wszelkie dźwięki. Ta historia często wystarcza, aby zawęzić przyczynę i podjąć odpowiednie działania.

Przechowuj ciało w chłodzie i dostarcz je niezwłocznie, jeśli chcesz wykonać badanie. Nie zamrażaj go, jeśli planowana jest pełna sekcja, ponieważ mróz uszkadza tkanki.

Czy ocalały powinien zobaczyć ciało

Nie ma dobrych dowodów u szynszyli w żadną stronę, a każdy, kto twierdzi inaczej, zapożyczył to twierdzenie od innego gatunku.

To, co można uczciwie powiedzieć, to fakt, że umożliwienie krótkiego, nadzorowanego spojrzenia na ciało wydaje się nie wyrządzać szkody, gdy śmierć nie była zakaźna, a niektórzy opiekunowie uważają, że ocalały mniej szuka partnera później. Zrób to krótko i nie zostawiaj ciała w klatce.

Nie rób tego wcale, jeśli śmierć była nagła i niewyjaśniona lub jeśli wystąpił jakikolwiek objaw choroby układu oddechowego lub pokarmowego. W takich przypadkach ryzyko zanieczyszczenia przeważa nad korzyściami, których nikt nie udowodnił.

Oprzyj się pokusie przebudowy klatki. Jeśli nie jest konieczna dezynfekcja, zmiana układu dodaje drugie zakłócenie do pierwszego.

Rutyna, która wcześnie wykrywa problemy

Karmienie ocalałego, który przestaje jeść

Przede wszystkim siano z traw i oferuj więcej niż jeden rodzaj. Szynszyla, która odmawia tymotki, czasami przyjmie siano łąkowe, a każde zjedzone siano jest lepsze niż zjedzony przysmak.

Pozostaw zwykłą karmę dostępną w zwykłej misce. Nie zmieniaj marek podczas stresującego tygodnia; zmiana diety po stracie partnera to drugi cios dla tego samego układu pokarmowego.

Nie kusić owocami, orzechami, nasionami, jogurtowymi dropsami czy zbożami. Cukier i tłuszcz destabilizują fermentację w jelicie ślepym i mogą wywołać dokładnie ten problem, którego próbujesz uniknąć. To najczęstszy błąd wynikający z dobrych chęci w takiej sytuacji.

Jeśli szynszyla naprawdę nie je, odpowiedzią jest weterynaryjna karma ratunkowa dla roślinożerców podawana strzykawką, z dawką i częstotliwością ustaloną przez weterynarza, wraz z leczeniem bólu i wsparciem perystaltyki. To decyzja weterynaryjna podejmowana tego samego dnia, a nie decyzja zakupowa.

Obserwuj gryzienie, a nie stos siana. Siano może być rozrzucane przez zwierzę, które w rzeczywistości go nie je.

Kiedy i jak przeprowadzić ponowne łączenie

Uczciwie rzecz biorąc, większość szynszyli lepiej radzi sobie z towarzyszem, a pośpieszne wprowadzenie jest bardziej niebezpieczne niż kilka tygodni samotności.

Poczekaj, aż ocalały będzie stabilny medycznie.

Waga stabilna, odchody prawidłowe, normalne jedzenie. Wprowadzanie nowego zwierzęcia do szynszyli, która już przestała jeść, dodaje stres w najgorszym możliwym momencie.

Poddaj przybysza kwarantannie oddzielnie przez około miesiąc.

W innym pokoju, jeśli to możliwe, z oddzielnymi rękami lub myciem rąk między obsługą zwierząt. Grzybica skóry, pasożyty przewodu pokarmowego i patogeny układu oddechowego mogą zostać zawleczone w tym oknie czasowym, a pogrążona w żałobie samotna szynszyla jest najgorszym kandydatem do ich złapania.

Dobieraj z sensem.

Samice są zazwyczaj większą i bardziej asertywną płcią, a wprowadzenie dwóch dorosłych samic bez wcześniejszego zapoznania to najczęściej nieudana para. Niekastrowany samiec z samicą oznacza młode: ciąża u szynszyli trwa około 111 dni, młode rodzą się w pełni owłosione i z otwartymi oczami, a samica może zajść w ciążę natychmiast po porodzie. Zdecyduj o kastracji przed, a nie po.

Wprowadzaj na neutralnym terenie.

Ocalały uznaje całą klatkę za swoje terytorium. Użyj przestrzeni, której żadne zwierzę nie zajęło, z dwiema drogami ucieczki i dwiema kryjówkami, w krótkich nadzorowanych sesjach i dopiero po spaniu w kontakcie przenieś do wspólnej klatki.

Spodziewaj się, że potrwa to tygodnie.

Gonienie, szczekanie i próby kopulacji są normalne na początku. Krew, poszarpane uszy, wyrywanie futra kępkami i szynszyla, która nie chce wyjść do jedzenia, nie są normalne – oznaczają, że musisz rozdzielić zwierzęta i zacząć od nowa.

Wiek zmienia kalkulację.

Młody ocalały zazwyczaj szybko łączy się z innym. Słabej, geriatrycznej szynszyli, która straciła partnera po wielu latach, lepiej może pomóc więcej kontaktu z człowiekiem, więcej czasu poza klatką i stabilna rutyna niż młody, żywiołowy przybysz. To decyzja do podjęcia z weterynarzem, który zbadał zwierzę.

Czego nigdy nie robić

Nie dodawaj nowej szynszyli prosto do klatki ocalałego w dniu śmierci. To eliminuje kwarantannę, eliminuje neutralny teren i dodaje walkę do żałoby.

Nie kompensuj straty poprzez znaczne zwiększenie brania na ręce. Szynszyle tracą kępy futra, gdy się boją, a zestresowane zwierzę, z którym postępuje się w ten sposób, często staje się po prostu bardziej zestresowane.

Nie wkładaj lustra do klatki. Nie zapewnia ono pielęgnacji, ciepła ani kontaktu i nie ma dowodów, że pomaga zwierzęciu stadnemu.

Nie używaj dostępnych bez recepty środków uspokajających, kropli wyciszających ani preparatów ziołowych sprzedawanych dla małych zwierząt. Nic w tej kategorii nie ma ustalonego profilu bezpieczeństwa u szynszyli, a wiele z nich zawiera cukry.

Nie sprzątaj wszystkiego gruntownie pierwszego dnia z powodu żałoby. Ciągłość zapachowa jest jedną z niewielu rzeczy, które nadal działają na korzyść ocalałego. Sprzątaj dokładnie tylko wtedy, gdy śmierć była zakaźna i zapytaj weterynarza, jaki środek dezynfekujący jest odpowiedni.

Nie akceptuj od nikogo, w tym od siebie, stwierdzenia "to tylko żałoba", podczas gdy waga spada.

Czego będzie potrzebował weterynarz

Kiedy szukać pomocy

Jeszcze tego samego dnia: w przypadku braku jedzenia lub odchodów przez 12 godzin, zgarbionej postawy ze zgrzytaniem zębami, utrudnionego oddychania lub szynszyli leżącej płasko i dyszącej.

W ciągu dnia lub dwóch: przy każdej utracie wagi, która utrzymuje się przez kolejne ważenia, odchodach, które pozostają małe i rzadkie, mokrej brodzie lub wypadaniu pokarmu z pyszczka.

W ciągu tygodnia: w przypadku ocalałego, który je i waży prawidłowo, ale nie wznowił normalnej aktywności, kąpieli w pyle i skakania po dwóch tygodniach, lub który zaczął wygryzać własne futro.

Zabierz log wagowy. U gatunku, który tak dobrze ukrywa chorobę, liczby zazwyczaj stawiają diagnozę przed badaniem klinicznym.