Grzybicza infekcja skóry u szynszyli i inne przyczyny utraty futra

Szybka odpowiedź

Szynszyle nie wykształcają kompulsywnych nawyków wylizywania się, tak jak robią to psy czy koty. To, co właściciele obserwują i opisują w ten sposób, to zazwyczaj jedna z trzech rzeczy: wygryzanie futra, zrzucanie futra (fur slip) lub grzybicza infekcja skóry, która powoduje łamanie się włosów i łuszczenie naskórka.

Infekcja grzybicza jest najczęściej pomijanym problemem, a jednocześnie najważniejszym, ponieważ przenosi się między szynszylami poprzez wspólne kąpiele w pyle oraz na ludzi.

Problemy z okrywą włosową u szynszyli ocenia się na podstawie wzoru utraty futra i stanu skóry pod nim, a nie na podstawie tego, jak często zwierzę się czyści.

• Strupiaste, łuszczące się plamy z połamanymi włosami, zazwyczaj wokół nosa, oczu, uszu i przednich łap, wskazują na infekcję grzybiczą.
• Równo przystrzyżone futro z prawidłową skórą pod spodem to wygryzanie futra, co jest innym problemem.
• Nagły łysy placek z czystą, gładką skórą to zrzucanie futra (fur slip), czyli obronne uwolnienie futra, które odrasta.
• Grzybica u szynszyli przenosi się na ludzi, szczególnie na dzieci.
• Mokra broda i wilgotne futro na klatce piersiowej to zazwyczaj choroba zębów powodująca ślinienie, a nie problem skórny.

Decyzja w 60 sekund

Jak wygląda infekcja grzybicza

Typowy organizm występujący u szynszyli wywołuje powoli rozprzestrzeniającą się, powierzchowną infekcję włosów i zewnętrznych warstw skóry.

Wzorzec jest dość spójny. Zmiany zaczynają się tam, gdzie futro jest najrzadsze i gdzie zwierzę styka się z powierzchniami: wokół nozdrzy i pyszczka, wokół oczu, u nasady i na krawędziach uszu oraz na przednich łapach.

Zmienione miejsce wygląda na łuszczące się lub strupiaste, włosy wewnątrz plamy łamią się krótko, zamiast być wyrywane, a skóra pod spodem jest sucha i łuszcząca się, a nie gładka. W miarę rozprzestrzeniania się plamy mogą przybierać kształt kolisty.

Świąd jest zmienny i często łagodny, co jest powodem, dla którego problem ten jest pomijany. Szynszyla z infekcją grzybiczą często nie drapie się w sposób oczywisty, więc właściciel zakłada, że utrata futra ma podłoże behawioralne.

Nieleczona, infekcja rozprzestrzenia się, zarówno na całym ciele zwierzęcia, jak i na inne szynszyle dzielące pył, meble lub przestrzeń.

Młode zwierzęta, niedawno przeniesione, przebywające w przeludnionych warunkach oraz zwierzęta pod wpływem innego stresu są bardziej narażone na jej rozwój, ponieważ zdrowy układ odpornościowy radzi sobie z powstrzymaniem infekcji.

Diagnostyka różnicowa i jak je odróżnić

Drewniane kryjówki, półki i gryzaki absorbują zarodniki i są powodem, dla którego infekcje wracają po leczeniu zwierzęcia.

Wygryzanie futra (tzw. barbering).

Zwierzę wygryza własne futro lub robi to towarzysz z klatki. Wynikiem jest krótkie, równe, przystrzyżone futro, jakby zostało obcięte. Skóra pod spodem jest prawidłowa. Wzór odpowiada miejscom, do których zwierzę może dosięgnąć, dlatego łopatki, boki i grzbiet są typowe, a głowa pozostaje nienaruszona.

Przyczyny obejmują nudę, niewystarczającą przestrzeń, nieodpowiednią dietę opartą na sianie, ból i predyspozycje genetyczne. Jest to sygnał dotyczący dobrostanu, ale nie infekcja.

Zrzucanie futra (fur slip).

Kępka futra uwolniona naraz, pozostawiająca czystą, gładką, nieuszkodzoną skórę z wyraźnie zarysowaną krawędzią. Dzieje się to, gdy szynszyla zostanie złapana, przestraszona lub zahaczy futrem podczas ucieczki. To normalny mechanizm obronny, a futro odrasta, choć proces ten może zająć dużo czasu i początkowo futro może różnić się kolorem lub teksturą.

Powtarzające się zrzucanie futra oznacza konieczność zmiany techniki chwytania.

Uszkodzenia od ślinienia spowodowane chorobą zębów.

Zęby szynszyli rosną nieustannie, a wady zgryzu zębów policzkowych są powszechne. Szynszyla z bólem zębów ślini się, a ślina moczy brodę, klatkę piersiową i przednie łapy, powodując kołtunienie, przebarwienia, podrażnienie skóry i infekcje wtórne.

Cechami wyróżniającymi są lokalizacja, zawsze skupiona na brodzie i klatce piersiowej, oraz towarzyszące objawy: wypadanie jedzenia, wybiórcze jedzenie, utrata wagi, zmniejszona liczba odchodów oraz szynszyla, która podchodzi do jedzenia, a potem odchodzi. To przypadek stomatologiczny, a leczenie skóry nic nie da.

Pierścień z futra u samców.

Pierścień futra owinięty wokół penisa, co jest bolesne i niebezpieczne. Jest to punkt kontrolny u samców wykazujących dyskomfort lub nadmierne zainteresowanie okolicą płciową.

Zaciśnięty materiał.

Nitka, włos lub włókno owinięte wokół kończyny, palca lub nasady ogona. Odcina krążenie i wymaga natychmiastowej uwagi.

Ropień.

Sztywny, ciepły obrzęk, czasami z utratą futra nad nim, często po ugryzieniu przez towarzysza z klatki. Ropa u szynszyli jest gęsta i nie wypływa jak u psa, więc wymagają one leczenia weterynaryjnego.

Obcieranie o klatkę.

Utrata włosów na nosie i nad oczami od naciskania na pręty. Wskazuje na zbyt małą lub nudną klatkę albo zwierzę próbujące się wydostać z innego powodu.

Dlaczego kąpiel w pyle jest centrum problemu

Szynszyla, która jest zrelaksowana i czujna, z czystym pyszczkiem i jasnymi oczami, jest punktem odniesienia do porównań.

Kąpiel w pyle to sposób, w jaki szynszyla utrzymuje najgęstszą okrywę w świecie zwierząt w stanie suchym i rozdzielonym. Drobny pył dostaje się między włosy, absorbuje oleje i wilgoć, a następnie jest wytrząsany.

To sprawia, że kąpiel w pyle jest jednocześnie najważniejszym narzędziem profilaktycznym i najskuteczniejszym sposobem przenoszenia infekcji grzybiczej między zwierzętami. Zarodniki z zainfekowanego futra trafiają do pyłu, a następnie są wcierane głęboko w futro kolejnego zwierzęcia, które z niego korzysta.

Praktyczna higiena wynika z tego bezpośrednio.

Używaj odpowiedniego pyłu dla szynszyli, a nie piasku. Piasek jest ścierny i nie penetruje futra.

Oferuj kąpiel przez ograniczony czas, a następnie usuwaj ją, zamiast zostawiać w klatce. Stały dostęp wysusza oczy i skórę oraz jest uznaną przyczyną zapalenia spojówek.

Usuwaj odchody i grudki moczu za każdym razem i regularnie wymieniaj pył, zamiast tylko go uzupełniać.

Nigdy nie dziel pyłu do kąpieli między gospodarstwami domowymi i nigdy nie udostępniaj go między zwierzętami, gdy którekolwiek ma problem skórny.

Jeśli zdiagnozowano infekcję grzybiczą, pył, a często także pojemnik, należy wyrzucić, zamiast czyścić.

Niektórzy opiekunowie dodają do pyłu puder przeciwgrzybiczy profilaktycznie. To, czy jest to właściwe i w jakim stężeniu, powinno być omówione z weterynarzem, a nie kopiowane z forów, ponieważ stosowane pudry to leki, a ekspozycja na wdychanie ma znaczenie u zwierzęcia, które tarza się w pyle.

Uzyskanie diagnozy

Choroby skóry u szynszyli nie można wiarygodnie zdiagnozować na podstawie wyglądu, a metody leczenia różnią się na tyle, że zgadywanie jest nieefektywne.

Weterynarz zazwyczaj pobierze wymazy z włosów i zeskrobiny skóry z krawędzi zmiany. Posiew grzybiczy lub test PCR dają odpowiedź, a ponieważ posiew wymaga czasu, leczenie często rozpoczyna się przed uzyskaniem wyniku.

Czasami używa się lampy Wooda, ale nie jest to wiarygodny test w tym przypadku, ponieważ gatunek grzyba najczęściej spotykany u szynszyli nie wykazuje fluorescencji. Negatywne badanie lampą nie wyklucza infekcji, a właściciel, któremu powiedziano, że wynik jest czysty, powinien poprosić o posiew, jeśli zmiany utrzymują się.

Zeskrobiny skóry służą również do szukania pasożytów, a pełne badanie obejmuje pyszczek, ponieważ choroba zębów tak często stoi za problemami z futrem u tego gatunku.

Leczenie i dlaczego trwa dłużej niż oczekiwano

Leczenie jest zlecane przez weterynarza i zazwyczaj łączy miejscowy środek przeciwgrzybiczy z ogólnoustrojowym, podawanym przez kilka tygodni. Przerwanie leczenia, gdy futro wygląda już lepiej, jest najczęstszym powodem nawrotów.

Wszystkie szynszyle mające kontakt z chorym zwierzęciem są zazwyczaj leczone, niezależnie od tego, czy wykazują zmiany, ponieważ nosiciele bez widocznych objawów są powszechni.

Dekontaminacja środowiska to połowa sukcesu. Zarodniki przetrwają w otoczeniu, więc ściółka jest usuwana, twarde powierzchnie są czyszczone i dezynfekowane produktem skutecznym przeciwko zarodnikom grzybów, a porowate drewniane przedmioty, takie jak kryjówki, półki i gryzaki, są często wymieniane zamiast czyszczone. Przedmioty z tkanin są prane w wysokiej temperaturze lub wyrzucane.

Obniżenie wilgotności ma znaczenie. Chłodne, suche, dobrze wentylowane pomieszczenie czyni środowisko mniej gościnnym, co jest też tym, czego gatunek potrzebuje.

Nie stosuj ludzkich kremów przeciwgrzybiczych bez zalecenia weterynarza. Szynszyla stale się czyści i połknie wszystko, co zostanie nałożone, a tłuste preparaty dodatkowo zatykają futro.

Profilaktyka

Kwarantanna dla każdej nowej szynszyli z dala od istniejących zwierząt przez odpowiedni okres, z osobnym pyłem, osobnym sprzętem i myciem rąk pomiędzy kontaktem. To tutaj większość infekcji trafia do gospodarstwa domowego.

Utrzymuj środowisko chłodne, suche i wentylowane. Szynszyle wyewoluowały w suchym klimacie na wysokościach, więc zarówno ciepło, jak i wilgoć są dla nich nienaturalne.

Nigdy nie pozwól, aby szynszyla zmokła. Kąpiele wodne są niebezpieczne dla tego gatunku, ponieważ futro zatrzymuje wodę przy skórze, wysycha bardzo długo i tworzy dokładnie takie ciepłe, wilgotne warunki, jakich potrzebują infekcje grzybicze.

Sprawdzaj pod kątem wyciekających poideł, które stale moczą fragment futra i tworzą uporczywy wilgotny obszar.

Podawaj dietę opartą na sianie i zapewnij wystarczającą przestrzeń oraz możliwość gryzienia, ponieważ wiele z tego, co wygląda na problem skórny u szynszyli, zaczyna się od choroby zębów lub nudy.

Trzymaj zwierzę w sposób, który nie wywołuje zrzucania futra (fur slip): podtrzymuj ciało, nigdy nie chwytaj i pozwól zwierzęciu wejść do pojemnika, zamiast wyciągać je z góry.

Kiedy szukać pomocy

Zarezerwuj wizytę u weterynarza w przypadku każdej strupiejącej, łuszczącej się skóry, utraty futra, która się rozprzestrzenia, mokrej brody lub wilgotnego futra na klatce, sztywnego obrzęku pod łysym plackiem oraz u każdego samca szynszyli wykazującego dyskomfort w okolicach płciowych.

Idź tego samego dnia, jeśli szynszyla przestała jeść, produkuje mniej odchodów, siedzi skulona lub ma jakikolwiek zaciskający materiał wokół kończyny lub nasady ogona.

Pełna, równa okrywa z czystą skórą pod spodem i szynszyla, która stale je siano, to efekt, do którego należy dążyć.

Przynieś datowane zdjęcia zmian, historię wagi, markę pyłu i częstotliwość jego zmiany, temperaturę i wilgotność w pokoju, jeśli je mierzysz, marki siana i granulatu, informację, czy niedawno dołączyło nowe zwierzę oraz czy ktokolwiek w gospodarstwie domowym rozwinął zmianę skórną. To ostatnie pytanie jest zadawane częściej, niż właściciele się spodziewają, i jest przydatnym dowodem.