Szynszyle: Zdrowie stóp i paznokci, bumblefoot oraz kiedy rzeczywiście trzeba przyciąć pazur

Szybka odpowiedź

Większość szynszyli nigdy nie wymaga przycinania pazurów. Zdrowa szynszyla ląduje na szorstkich powierzchniach dziesiątki razy w ciągu nocy, gryzie drewno i pumeks oraz kopie w pyle, a to zużycie utrzymuje pazury w krótkim stanie bez Twojej pomocy.

To, czego stopy szynszyli wymagają, to obserwacja. Dwa problemy, które faktycznie mogą kosztować szynszylę palce, to uszkodzenia uciskowe podeszwy, które budują się po cichu przez miesiące na niewłaściwym podłożu, oraz zaciśnięcie palca przez włókno lub włos, co może wyrządzić trwałe szkody w jeden dzień. Żaden z tych problemów nie zostanie rozwiązany za pomocą cążek.

Kontrola stóp to umiejętność obsługi, zanim stanie się umiejętnością pielęgnacyjną. Szynszyla, która czuje się komfortowo będąc podtrzymywaną, pozwoli Ci obejrzeć podeszwę w kilka sekund.

• Rutynowe przycinanie pazurów nie jest normalną częścią opieki nad szynszylą i zazwyczaj jest oznaką, że coś innego jest nie w porządku.
• Podeszwa stopy szynszyli to bezwłosy opuszek i jest to część, która najpierw ulega uszkodzeniu na drucie i twardym plastiku.
• Podkłady z polaru i długie ludzkie włosy owijają się wokół palców i odcinają dopływ krwi.
• Zbyt mocne trzymanie szynszyli powoduje, że puszcza ona kępkę futra, więc trzymanie stóp musi być lekkie i krótkie.
• Szynszyla, która gryzie jedną stopę, kuleje lub trzyma stopę w górze, wymaga kontroli dzisiaj.

:::danger
Nigdy nie trzymaj szynszyli na podłożu z siatki drucianej.

Stopa szynszyli nie posiada ochronnego futra na spodzie. Na siatce ciężar ciała koncentruje się na wąskich paskach opuszka, dopływ krwi do ściśniętej tkanki jest ograniczony, a skóra staje się cieńsza, pęka i ulega owrzodzeniu. Bakterie wnikają przez te pęknięcia, a infekcja może dotrzeć do kości stopy. Jest to powolny i bolesny proces, a gdy infekcja jest głęboka, bardzo trudno ją odwrócić.
:::

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego stopy szynszyli ulegają uszkodzeniom

Stopa szynszyli jest zbudowana do chwytania skały. Palce są elastyczne, pazury to małe haczyki służące bardziej do przyczepności niż do kopania czy obrony, a spód stopy to nagi, lekko lepki opuszek, który daje tarcie na kamieniu.

Ten nagi opuszek jest słabym punktem w niewoli. Na wolności styka się on ze zróżnicowaną, nieregularną, głównie suchą skałą, a zwierzę stale porusza się między powierzchniami. W klatce może spotykać jedną powierzchnię przez cały czas, a jeśli jest to drut, twardy gładki plastik lub wilgotna ściółka, tkanka jest obciążona w ten sam sposób miesiącami.

Odleżyny rozwijają się, ponieważ długotrwały ucisk ściska małe naczynia krwionośne zaopatrujące skórę. Tkanka, która jest wielokrotnie niedokrwiona, staje się cieńsza, traci swoją powierzchnię i w końcu pęka. Bakterie, które żyją nieszkodliwie na zdrowej skórze, przechodzą przez barierę, a infekcja rozprzestrzenia się wzdłuż ścięgien do stawów i kości stopy, które mają prawie zerową wyściółkę z tkanek miękkich, by ją powstrzymać.

Wilgoć przyspiesza każdy etap tego procesu. Mokra ściółka zmiękcza opuszek, zmiękczona skóra ściera się łatwiej, a wilgotna stopa jest lepszym środowiskiem dla bakterii. Dlatego szynszyla trzymana nad zabrudzoną tacką rozwija problemy ze stopami szybciej niż taka na identycznym podłożu, ale utrzymywanym w czystości.

Waga ma znaczenie z tego samego mechanicznego powodu. Cięższa szynszyla obciąża ten sam mały opuszek z większą siłą, a nieaktywna obciąża go dłużej bez przerwy.

Jak wygląda zdrowa stopa szynszyli

Weź zwierzę na początku jego okresu aktywności, w dobrym świetle i patrz na jedną stopę na raz.

Opuszek powinien być gładki, jednolity w kolorze, suchy, ale nie popękany, i sprężysty. Nie powinno być żadnego połysku, zaczerwienionych plam, łuszczenia ani strupów.

Futro wokół krawędzi stopy i między palcami powinno być nienaruszone i gęste. Przerzedzające się futro na krawędziach podeszwy to pierwszy widoczny etap uszkodzeń uciskowych i pojawia się przed każdą raną.

Pazury powinny być małe, zakrzywione i mniej więcej równe na całej stopie. Podniesione do jasnego światła, większość pazurów szynszyli jest na tyle jasna, że widać ciemniejszy rdzeń biegnący częściowo w dół. Ten rdzeń to żywa tkanka i dopływ krwi, a wszystko poza nim to martwa keratyna, którą można przyciąć bezboleśnie.

Palce powinny mieć ten sam kolor i temperaturę. Rozsuń je delikatnie i zajrzyj głęboko w przestrzeń między nimi, gdzie ukrywają się włókna.

Wszystko musi być pod ręką, zanim weźmiesz zwierzę. Szynszyla będzie tolerować krótką, pewną kontrolę znacznie lepiej niż długą, przerywaną szukaniem nożyczek.

Opaski uciskowe z włókien – uraz, który umyka właścicielom

Pojedyncza nitka polaru, luźna nitka z hamaka lub długi ludzki włos owijają się wokół palca i zaciskają, gdy zwierzę się porusza. Włókno jest często cieńsze niż futro wokół niego i jest naprawdę trudne do zauważenia.

Poniżej zwężenia krew nie może powrócić. Palec puchnie, co zaciska włókno jeszcze bardziej, a tkanka za nim traci dopływ krwi. Na początku palec jest spuchnięty i różowy, a zwierzę go gryzie. Później staje się ciemny, zimny i twardy, a w tym momencie palec prawdopodobnie nie odzyska sprawności.

Oznaką jest asymetria. Jeden palec, który jest grubszy, ciemniejszy lub ma inną temperaturę niż sąsiednie, jest opaską uciskową, dopóki nie udowodni się inaczej, a zwierzę często będzie zajmować się stopą zębami.

Nie próbuj go rozwijać. Ciągnięcie za włókno wbite w spuchniętą tkankę rozdziera skórę i pogarsza stan pola chirurgicznego. Weterynarz użyje powiększenia i precyzyjnych narzędzi oraz będzie musiał ocenić, czy palec jest jeszcze żywy.

Zapobieganie polega całkowicie na doborze materiałów. Polar o ciętych krawędziach strzępi się, więc każdy polar używany z szynszylami musi mieć obszyte krawędzie i być codziennie kontrolowany. Hamaki o luźnym splocie, dzianiny i wszystko z pętelkami jest nieodpowiednie. Włosy osoby, która dużo linieje, trafiają do klatek częściej, niż ludzie przypuszczają, szczególnie w przypadku długich włosów.

Kiedy pazur naprawdę wymaga przycięcia

Uczciwa lista jest krótka.

Starsza lub cierpiąca na artretyzm szynszyla, która nie wykonuje już długich skoków, przestaje ścierać pazury. Szynszyla wracająca do zdrowia po urazie kończyny robi to samo po stronie dotkniętej urazem, a wskazówką jest to, że jedna stopa ma wyraźnie dłuższe pazury niż inne.

Szynszyla z nadwagą porusza się mniej i mocniej obciąża stopy, więc długie pazury i wczesne odleżyny często pojawiają się razem u tego samego zwierzęcia.

Szynszyla trzymana wyłącznie na miękkim podłożu, bez kamienia, pumeksu i szorstkiego drewna, nie ma o co ścierać pazurów.

Pazur, który już zakrzywił się na tyle, by celować z powrotem w opuszek, wrasta w niego i ten jeden trzeba przyciąć bez względu na przyczynę.

W każdym z tych przypadków przycięcie to mniejsza połowa pracy. Większą połową jest naprawienie przyczyny, dla której zwierzę przestało ścierać pazury, ponieważ ograniczony ruch u szynszyli jest objawem.

Jak przycinać, by nie uronić krwi

Zrób to na początku okresu aktywności zwierzęcia, nie podczas jego dziennego snu, i zamknij sesję w kilku minutach.

Podtrzymuj szynszylę przy swoim ciele lub posadź ją na ręczniku na kolanach, jedną ręką podtrzymując pod klatką piersiową, a zwierzę niech ma swobodę ruchu głową. Nie ściskaj ciała i nie trzymaj za kark ani za ogon poza samą jego podstawą. Mocny chwyt gdziekolwiek na tułowiu wywołuje utratę futra, a szynszyla, która raz straciła futro, staje się znacznie trudniejsza w obsłudze.

Używaj małych cążek zaprojektowanych dla małych zwierząt lub czystych cążek do paznokci dla ludzi. Oba rodzaje tną czysto. Nie używaj obrotowego narzędzia szlifującego: hałas, wibracje, ciepło na czubku paznokcia i ryzyko zahaczenia futra czynią go słabym wyborem dla tego gatunku.

Przytrzymaj pazur do jasnego światła przed każdym cięciem i znajdź ciemniejszy rdzeń. Tnij wyraźnie za nim, zabierając tylko cienki, zahaczony czubek. Jeśli pazur jest zbyt ciemny, by go odczytać, utnij bardzo małą ilość i przestań.

Wykonaj jeden lub dwa pazury na sesję, jeśli to wszystko, co zwierzę zaakceptuje. Nie ma nagrody za skończenie wszystkiego za jednym razem, a szynszyla, która nauczy się, że pielęgnacja pazurów jest nieprzyjemna, będzie z tym walczyć przez całe życie.

Miej proszek tamujący krwawienie lub zwykłą mąkę kukurydzianą w zasięgu ręki przed rozpoczęciem. Jeśli pazur krwawi, wciśnij proszek w końcówkę i utrzymuj stały ucisk przez pełną minutę według zegarka, zamiast tylko dotykać. Pazury szynszyli są małe i krwawienie zazwyczaj zatrzymuje się szybko, ale szynszyla, która ucieknie i wetrze pazur w ściółkę, spowoduje jego ponowne krwawienie.

Nigdy nie używaj chemicznego sztyftu kauteryzacyjnego ani ciepła na pazur szynszyli.

Gdzie zwykłe porady zawodzą

"Przycinaj pazury szynszyli co miesiąc jak królikowi lub śwince morskiej."

Króliczki i świnki morskie żyją na płaskich powierzchniach, a ich pazury rosną szybciej w stosunku do ścierania. Szynszyle to skoczki po skałach. Rutynowe planowe przycinanie szynszyli w większości zapewnia niepotrzebny stres, a stres jest tym, co ten gatunek toleruje najgorzej.

"Włóż pumeks dla pazurów."

Pumeks i bloki lawy są doskonałe dla zębów i przyczepności, i przyczyniają się do ścierania, ale pazury ścierają się głównie przez uderzenia przy lądowaniu na dużej, zróżnicowanej powierzchni. Pojedynczy blok w kącie nie zastąpi konstrukcji do wspinaczki na wysokości.

"Używaj polaru wszędzie, jest bardziej miękki dla ich stóp."

Polar jest wygodny, ale jest również największym źródłem opasek uciskowych na palcach u małych zwierząt. Jeśli go używasz, obszyj każdą krawędź, wymień go, gdy tylko zacznie się mechacić lub strzępić, i sprawdzaj palce co tydzień. Zróżnicowane twarde powierzchnie o pewnej szorstkiej teksturze robią więcej dla zdrowia stóp niż jednolita miękkość.

"Bumblefoot to problem króliczy."

Jest powszechny u każdego małego ssaka trzymanego na nieodpowiednim podłożu, a stopa szynszyli z nagą podeszwą jest bardziej narażona niż owłosiony skok królika. Jest niedodiagnozowany u szynszyli głównie dlatego, że futro ukrywa stopę.

"Zabandażuj stopę, a się zagoi."

Szynszyle usuwają bandaże, a bandaż pozostawiony na stopie szynszyli może sam spowodować zaciśnięcie. Infekcje stóp u tego gatunku są leczone przez weterynarza z poprawą podłoża w domu, a nie przez domowe opatrunki.

Rutyna, która wcześnie wykrywa problemy

Raz w miesiącu, na początku okresu aktywności, usiądź ze zwierzęciem i przewróć każdą stopę na kilka sekund. To całe badanie. Sprawdzasz kolor i teksturę opuszka, pokrycie futrem wokół krawędzi, symetrię palców i długość pazurów.

Raz w tygodniu patrz na podłoże, a nie na zwierzę. Mokre plamy, zbita zabrudzona ściółka pod ulubioną półką i taca, która została pozostawiona o dzień za długo, to przyczyny chorób stóp.

waż raz w tygodniu. Przyrost wagi u szynszyli jest czynnikiem ryzyka dla stóp, tak samo jak metabolicznym.

Obserwuj zwierzę w ruchu wieczorem. Szynszyla, która przestała wykonywać swoje zwykłe skoki lub która ląduje i natychmiast przenosi ciężar z jednej strony, powiedziała Ci, którą stopę trzeba obejrzeć.

Gęste, równe futro aż do krawędzi stopy jest częścią obrazu. Przerzedzające się futro wokół podeszwy to wczesny znak, a nie kwestia kosmetyczna.

Czego nigdy nie robić

Nie chwytaj szynszyli za kark ani nie trzymaj jej ciała mocno, by unieruchomić. Utrata futra to nie uraz, ale reakcja na stres, łysa plama wymaga miesięcy, by zarosnąć, a zwierzę to pamięta.

Nie ciągnij, nie tnij ani nie rozwijaj włókna owiniętego wokół spuchniętego palca.

Nie używaj obrotowej szlifierki do paznokci.

Nie tnij ciemnego pazura bez światła za nim.

Nie nakładaj maści, środków dezynfekujących ani ludzkich kremów antyseptycznych na otwartą ranę stopy. Wiele z nich jest toksycznych po zlizaniu, większość jest usuwana w ciągu sekund i zasłania to, co weterynarz musi zobaczyć.

Nie zwilżaj stopy, by ją wyczyścić, a potem nie wracaj zwierzęcia do klatki. Wilgotne futro na szynszyli nie wysycha prawidłowo i dodasz problem skórny do problemu ze stopą.

Nie traktuj kulejącej nogi jak skręcenia i nie czekaj tydzień. Kości kończyn szynszyli są bardzo delikatne, złamania są powszechne, a zwierzęta dobrze maskują ból.

Kiedy szukać pomocy

Zgłoś się do weterynarza doświadczonego w leczeniu szynszyli tego samego dnia w przypadku utykania, trzymania stopy w górze, spuchniętego lub przebarwionego palca, gryzienia stopy lub jakiegokolwiek przerwania skóry podeszwy.

Jedź natychmiast w przypadku zwisającej kończyny, pisku przy lądowaniu, widocznego zniekształcenia lub palca, który jest ciemny i zimny.

Umów rutynową wizytę w przypadku przerzedzającego się futra lub błyszczącej plamy na podeszwie bez rany, pazurów, które stały się długie u młodego zwierzęcia, oraz każdej szynszyli, która wyraźnie przestała skakać.

Krótka sesja, która kończy się spokojem zwierzęcia, jest warta więcej niż kompletna, która kończy się szynszylą, która boi się brania na ręce.

Przynieś zdjęcia z bliska obu tylnych podeszew i dotkniętego palca, zdjęcie podłoża klatki i półek, zapis wagi, informację jak długo zmiana jest obecna, jakiej ściółki i podkładów używasz oraz czy zwierzę było widziane, jak gryzie stopę. Spodziewaj się, że weterynarz będzie chciał zbadać stopę przy odpowiednim unieruchomieniu lub sedacji zwierzęcia oraz rozważyć obrazowanie, jeśli istnieje jakakolwiek szansa, że infekcja dotarła do kości.