Ucieczki kota przez drzwi: Nauka czekania na progu

Szybka odpowiedź

Kot, który wybiega przez drzwi wejściowe, nie jest niegrzeczny. Robi coś, co działało w przeszłości, a to nawyk znacznie trudniejszy do wykorzenienia niż taki, który nigdy nie przyniósł korzyści.

Rozwiązanie składa się z dwóch części i obie są wymagane. Zarządzanie zapobiega powtarzaniu zachowania przez kota podczas pracy nad nim. Trening daje kotu coś konkretnego i satysfakcjonującego do zrobienia w zamian, w dokładnym miejscu i w dokładnym momencie otwarcia drzwi.

Koty dobrze uczą się podczas bardzo krótkich sesji z bardzo małymi nagrodami. Dwie minuty to sesja, dziesięć minut to znudzony kot.

• Każda udana ucieczka zwiększa prawdopodobieństwo kolejnej próby, ponieważ sporadyczny sukces jest najsilniejszym rodzajem wzmocnienia.
• Umieść fizyczną barierę między kotem a drzwiami na czas treningu, a nie po nim.
• Naucz kota przechodzenia na matę z dala od drzwi i zawsze podawaj jedzenie na macie.
• Nigdy nie strasz, nie pryskaj ani nie krzycz na kota przy drzwiach. Dodaje to strachu bez zmniejszania motywacji.
• Nagłe, nowe dążenie do drzwi u ustatkowanego dorosłego kota to kwestia medyczna, zanim stanie się behawioralną.

Podejmij decyzję w 60 sekund

Dlaczego ucieczki przez drzwi są tak uporczywe

Zachowania, które działają za każdym razem, są stosunkowo łatwe do zmiany. Wystarczy zatrzymać nagrodę, a zachowanie zanika. Zachowania, które działają sporadycznie i nieprzewidywalnie, są najtrudniejsze do wygaszenia, ponieważ zwierzę próbuje dalej, zakładając, że to może być jeden z tych razy.

Ucieczki przez drzwi odpowiadają dokładnie temu wzorcowi. Dziewięć razy kot próbuje i drzwi się zamykają. Za dziesiątym razem ktoś niesie zakupy i kot jest na zewnątrz. Kot nie uczy się wtedy, że drzwi zazwyczaj pozostają zamknięte. Uczy się, że uporczywość się opłaca, i staje się bardziej, a nie mniej zdeterminowany.

Dlatego zarządzanie jest na pierwszym miejscu. Każda udaremniona ucieczka to lekcja, której kot nie otrzymuje.

Sam popęd ma kilka źródeł i warto je rozróżnić, ponieważ rozwiązanie bywa różne.

Ciekawość i polowanie.

Na zewnątrz znajdują się interesujące zapachy, ruch i zdobycz. Kot, którego życie w domu nie dostarcza wystarczającej ilości bodźców, mocniej przełamuje granice.

Historia.

Kot, który wcześniej miał dostęp do wychodzenia lub był kotem wolno żyjącym, nie uczy się nowego zachowania. Wraca do starego.

Hormony.

Niekastrowane koty obu płci mają tendencję do włóczęgi. Niekastrowany kocur będzie bardzo mocno starał się wydostać i żaden trening nie wygra z tym popędem.

Podążanie za człowiekiem.

Niektóre koty po prostu podążają za swoim opiekunem. Drzwi to miejsce, do którego idziesz, więc tam również idą one.

Stres.

Kot osaczony w domu przez innego kota lub obserwujący obcego kota za oknem może próbować uciec, a nie eksplorować.

Skuteczne metody zarządzania

Stwórz śluzę.

Najbardziej skuteczną zmianą jest stworzenie dwóch barier między kotem a światem zewnętrznym. Wiatrołap, korytarz z zamykanymi drzwiami lub wysoka bramka dla zwierząt w przedpokoju dają przestrzeń, w której ucieczka do nikąd nie prowadzi. Jeśli możesz zrobić tylko jedną rzecz, zrób właśnie to.

Opracuj rutynę podczas dostaw.

Dostawy to moment, w którym dochodzi do większości ucieczek, ponieważ drzwi są otwierane szeroko przez kogoś, kto nie myśli o kocie. Umieść kota w wyznaczonym pokoju przed otwarciem drzwi, za każdym razem, i użyj instrukcji dostawy z prośbą do kurierów o pukanie zamiast dzwonienia, aby otrzymać ostrzeżenie.

Zmień miejsce atrakcyjnych wydarzeń.

Karm, baw się i poświęcaj uwagę z dala od drzwi, najlepiej na drugim końcu korytarza. Kot, którego wszystkie wartościowe wydarzenia mają miejsce w głębi domu, spędza mniej czasu przy wejściu.

Zapewnij bezpieczną alternatywę dla potrzeby wychodzenia.

Zabezpieczony balkon, woliera ogrodowa lub powoli wprowadzane spacery na szelkach zaspokajają dużą część tego, do czego dąży kot. Podobnie działa legowisko przy oknie z widokiem, codzienna zabawa w polowanie wędką oraz podawanie jedzenia w zabawkach interaktywnych zamiast w misce.

Zadbaj o identyfikację przed wszystkim innym.

Czip zarejestrowany na aktualny numer telefonu oraz obroża z bezpiecznym zapięciem i adresówką, jeśli kot ją akceptuje. To krok, który zamienia ucieczkę w zwykłą niedogodność.

Nauka zachowania alternatywnego

Zachowanie, którego oczekujesz, jest konkretne: gdy w rejonie drzwi coś się dzieje, kot idzie w wyznaczone miejsce z dala od drzwi i tam pozostaje. Dla kota jest to łatwiejsze do nauki niż "nie wychodź", co w ogóle nie jest zachowaniem.

Mata musi znajdować się w miejscu, które kot już lubi, w zasięgu jego wzroku od drzwi, ale w znacznej od nich odległości.

Krok pierwszy: spraw, by warto było stanąć na macie.

Połóż matę kilka kroków od drzwi. W momencie, gdy kot postawi na niej łapę, zaznacz to klikerem lub krótkim, stałym słowem i połóż mały kawałek jedzenia na macie. Powtarzaj przez jedną lub dwie minuty, a następnie zakończ. Dwie krótkie sesje dziennie są lepsze niż jedna długa.

Krok drugi: wydłuż czas.

Gdy kot chętnie wchodzi na matę, odczekaj chwilę przed zaznaczeniem zachowania, potem dwie chwile, a następnie kilka sekund. Nadal kładź jedzenie na macie. Buduj czas nieregularnie, raz krócej, raz dłużej, aby kot nie mógł przewidzieć, kiedy nadejdzie nagroda.

Krok trzeci: dodaj swój ruch.

Zrób jeden krok w stronę drzwi, a następnie wróć i nagrodź kota na macie. Stopniowo dochodź do podchodzenia do drzwi i powrotu. Jeśli kot schodzi z maty, oznacza to, że tempo było zbyt szybkie, ułatw kolejną powtórkę.

Krok czwarty: dodaj same drzwi, etapami.

Dotknij klamki. Wróć, zaznacz zachowanie i nagrodź na macie. Następnie naciśnij klamkę. Potem uchyl drzwi na centymetr. Następnie szerzej. Każdy z tych etapów jest osobny i każdy rozpoczyna się od łatwiejszej wersji.

Krok piąty: dodaj realne sytuacje.

Otwórz drzwi całkowicie, przejdź przez nie, zamknij, wróć i nagrodź. Następnie ćwicz z osobą pomagającą stojącą na zewnątrz, z torbą w rękach, z brzęczącymi kluczami, w nocy, w deszczu. Każda wariacja to nowy kontekst i wymaga kilku łatwych powtórzeń.

Rozluźniona postawa, przymrużone oczy i spokojne ciało to stan docelowy. Przyczajony kot na macie z szeroko otwartymi oczami podporządkowuje się, ale nie jest zrelaksowany i w końcu ulegnie emocjom.

Stosuj maleńkie, bardzo atrakcyjne nagrody.

Kawałki wielkości ziarnka ryżu. Koty przestają pracować po najedzeniu znacznie szybciej niż psy, a duży przysmak kończy sesję. Odejmij jedzenie z dziennej porcji, aby nie dodawać kalorii, i nigdy nie trenuj kota, który jest naprawdę głodny i sfrustrowany.

Buduj przywołanie jako osobną umiejętność.

Konkretny dźwięk, po którym zawsze następuje coś wyjątkowego, ćwiczony w domu, aż stanie się niezawodny. To Twoje zabezpieczenie, jeśli kot wydostanie się na zewnątrz, i jest znacznie bardziej przydatny niż imię, które bywało używane do karcenia.

Co zmienia się w zależności od kota

Kocięta i młode koty najmocniej testują granice i uczą się najszybciej. To idealny moment na trening na macie, a także czas, kiedy dochodzi do większości pierwszych ucieczek.

Niekastrowane koty mają popęd, z którym trening nie wygra. Kastracja jest konieczną interwencją, która usuwa również związane z tym znaczenie terenu i włóczęgostwo.

Koty z historią wychodzenia nie uczą się nowego pomysłu. Należy spodziewać się, że zajmie to więcej czasu, i włożyć więcej wysiłku w bezpieczne formy aktywności na zewnątrz.

Rasy o wysokiej aktywności, takie jak koty bengalskie i abisyńskie, wymagają znacznie większego budżetu na stymulację i wzbogacenie środowiska, zanim jakikolwiek trening przy drzwiach przyniesie efekty.

Starsze koty, które zaczynają krążyć, wokalizować i dążyć do drzwi, stanowią przypadek medyczny, dopóki nie udowodni się inaczej. Nadczynność tarczycy, nadciśnienie tętnicze, ból i zaburzenia poznawcze wywołują niespokojne, zdezorientowane i głośne zachowanie, często nasilające się w nocy.

Domy z wieloma kotami wymagają przeprowadzenia treningu na macie z każdym kotem indywidualnie, ponieważ sesja z dwoma kotami zamienia się w rywalizację i żaden z nich się nie uczy.

Czego nigdy nie robić

Nie wypuszczaj kota "tylko ten jeden raz", aby go uspokoić. Ten pojedynczy sukces kasuje efekty treningu.

Nie używaj spryskiwaczy z wodą, puszek ze sprężonym powietrzem, straszaków dźwiękowych ani kar fizycznych.

Nie karć kota, który uciekł i wrócił do domu. Nagradzaj go za każdym razem, bez wyjątku.

Nie polegaj wyłącznie na treningu w domu z dziećmi, częstymi gośćmi lub dostawami. Zarządzanie odgrywa kluczową rolę.

Nie używaj imienia kota jako słowa do karcenia, jeśli ma ono służyć również do przywołania.

Nie prowadź długich sesji treningowych ani nie używaj dużych przysmaków. Oba błędy kończą się kotem, który nie chce współpracować.

Nie zakładaj, że kot, który przestaje próbować, zrezygnował. Koty często przechodzą do nowej taktyki, takiej jak ciche czekanie poza zasięgiem wzroku.

Kiedy szukać pomocy

Umów wizytę u weterynarza przed rozpoczęciem treningu w przypadku każdego niekastrowanego kota, każdego kota w wieku powyżej około siedmiu lat, który nagle stał się niespokojny lub wokalizujący, oraz każdego kota, u którego dążenie do wyjścia pojawiło się nagle.

Poproś weterynarza o skierowanie do wykwalifikowanego behawiorysty kotów, jeśli kot wpada w panikę lub desperację przy drzwiach, jeśli w pobliżu wejścia występuje agresja lub jeśli zachowanie nie ulega zmianie po kilku tygodniach konsekwentnego treningu i zarządzania.

Celem końcowym jest kot, który traktuje otwierające się drzwi jako sygnał do pójścia i położenia się na macie, ponieważ to tam dzieją się dobre rzeczy.

Przynieś dokładny opis tego, kiedy dochodzi do ucieczek i kto jest wtedy obecny, wiek kota i informację o kastracji, wszelkie zmiany apetytu, wagi, ilości pitej wody lub zachowania w nocy, informację o tym, czy na zewnątrz widać inne koty, oraz nagranie wideo przedstawiające kota przy drzwiach. Jeśli kot uciekł już wcześniej, zanotuj, jak długo przebywał na zewnątrz i gdzie został odnaleziony, ponieważ koty ukrywające się w pobliżu i koty oddalające się wymagają różnych planów poszukiwań.