Analne worki u kota: co naprawdę oznacza saneczkowanie i dlaczego rutynowe opróżnianie szkodzi

Szybka odpowiedź

Kontrola okolicy pod ogonem powinna być częścią zwykłej pielęgnacji. Kot przyzwyczajony do spokojnego obchodzenia się z nim pozwoli Ci zajrzeć, a samo obejrzenie to większość Diagnozy.

Kot ma dwa analne worki, które opróżniają się same. Rutynowe opróżnianie nie jest elementem normalnej opieki nad kotem, nie ma charakteru profilaktycznego, a powtarzane wielokrotnie powoduje stan zapalny przewodów, które powinny pozostać drożne.

Jeśli Twój Zwierzak saneczkuje, liże się pod ogonem lub wydziela specyficzny zapach, próbuje Ci coś zakomunikować, ale analne worki są tylko jedną z możliwych odpowiedzi, i zazwyczaj nie tą pierwszą. Lista obejmuje również tasiemca, alergię na pchły, luźny stolec, artretyzm utrudniający kotu sięgnięcie w to miejsce, a u samców niedrożność układu moczowego, która może prowadzić do śmierci w ciągu doby.

• Koty opróżniają swoje analne worki samodzielnie podczas defekacji oraz mimowolnie, gdy są wystraszone. Zdrowy kot nigdy nie potrzebuje w tym pomocy.
• Saneczkowanie jest u kotów rzadkie. Gdy występuje, wymaga postawienia Diagnozy, a nie wyciskania.
• Powtarzane ręczne opróżnianie powoduje stan zapalny i bliznowacenie przewodów, co zwiększa ryzyko prawdziwego zaczopowania zamiast je ograniczać.
• Choroba analnych worków ma swoje stadia, od zaczopowania przez infekcję i ropień po pęknięcie, a każde stadium ma inny wygląd i inny stopień pilności.
• Parcie w kuwecie u samca musi być traktowane jako możliwa niedrożność cewki moczowej, dopóki nie zostanie udowodnione, że jest inaczej.

:::danger
Parcie w kuwecie nie jest problemem gruczołów, dopóki nie potwierdzi tego Weterynarz.

Właściciele rutynowo interpretują parcie kota jako zaparcie lub problem z gruczołami. U dorosłego samca parcie, przy którym wydala on mało moczu lub wcale, jest niedrożnością cewki moczowej i jest śmiertelne w ciągu około jednej doby, jeśli nie zostanie podjęte Leczenie. Kot może płakać, wielokrotnie wchodzić i wychodzić z kuwety, lizać prącie i wymiotować. Jeśli nie masz pewności, czy wydala normalną ilość moczu, udaj się do Kliniki weterynaryjnej w trybie nagłym, zamiast badać analne worki.
:::

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego worki zazwyczaj dbają o siebie same

Każdy worek to mały zbiornik wyścielony gruczołami produkującymi oleistą, silnie pachnącą wydzielinę. Wydzielina ta jest osadzana na stolcu podczas jego przechodzenia, a także uwalniana w całości, gdy kot jest bardzo przestraszony, co tłumaczy, dlaczego przerażony kot w transporterze może nagle wydzielać okropny zapach, będąc całkowicie zdrowym.

Mechanizm opróżniania jest mechaniczny. Twardy stolec przechodzący przez kanał odbytu uciska worki na zwieracz i wyciska przewody. Nic więcej nie jest wymagane.

Ten pojedynczy mechanizm wyjaśnia większość chorób analnych worków. Jeśli stolec jest uporczywie luźny, nie ma ucisku, a worki nigdy nie są w pełni opróżniane. Zalegający materiał gęstnieje, przewód się zwęża, a worek puchnie. Jeśli kot ma nadwagę, tłuszcz w okolicy krocza i słabsze napięcie zwieracza zmniejszają ten sam ucisk. Jeśli kot ma biegunkę, zapalenie jelita grubego lub problemy żołądkowe reagujące na dietę, mechanizm zawodzi przez całe tygodnie.

Dlatego użyteczną interwencją u kota z nawracającymi problemami z analnymi workami jest poprawa jakości stolca i kontrola Wagi, a nie wyciskanie worków według harmonogramu.

Dlaczego rutynowe opróżnianie jest niewłaściwą interwencją

Manualne opróżnianie występuje w dwóch formach. Opróżnianie zewnętrzne polega na uciskaniu worków przez skórę i zazwyczaj nie pozwala na ich prawidłowe oczyszczenie, przy czym obija tkanki. Opróżnianie wewnętrzne wymaga użycia rękawiczki, palca w odbytnicy i kciuka na zewnątrz, a u kota jest to na tyle bolesne, że większość kotów wymaga sedacji, aby to tolerować.

Obie formy powodują urazy przewodu o średnicy zaledwie kilku milimetrów. Powtarzane urazy prowadzą do obrzęku, następnie zwężenia, a w końcu do bliznowacenia. Bliznowaciejący przewód nie może się naturalnie drenować, co powoduje dokładnie to nawracające zaczopowanie, któremu Właściciel próbował zapobiec.

Ten schemat jest dobrze rozpoznany u psów i gorszy u kotów, ponieważ kocie worki i kocie przewody są mniejsze, a koty prawie nigdy nie są poddawane sedacji przy czymś, co jest oferowane jako usługa pielęgnacyjna.

Stadia i ich wygląd

Normalny stan.
Okolica pod ogonem jest czysta, futro nie jest skołtunione, kot myje się krótko i przestaje. Brak obrzęku, wydzieliny i uporczywego zapachu.

Zaczopowanie.
Worki są pełne zgęstniałej treści. Kot liże okolicę częściej niż zwykle, może saneczkować i może protestować przeciwko podnoszeniu ogona. Z zewnątrz możesz wyczuć mały, twardy obrzęk po obu stronach odbytu. Kot poza tym czuje się dobrze. To stadium odwracalne.

Zapalenie worków, czyli infekcja.
Zalegający materiał ulega zakażeniu. Lizanie staje się uporczywe, zapach staje się wyczuwalny, może pojawić się wydzielina, która jest gęstsza, żółta lub krwista zamiast normalnej brązowej wydzieliny. Kot niechętnie siada lub często zmienia pozycję. Wymaga to antybiotyków i płukania.

Ropień.
Gorący, twardy, czasami fioletowy obrzęk obok odbytu. Bardzo bolesny. Kot może się chować, przestać jeść lub stać się agresywny przy dotyku w okolicy ogona. Może wystąpić gorączka. Koty ukrywają ból, więc kot, który reaguje otwarcie na dotyk w tym miejscu, odczuwa duży ból.

Pęknięcie.
Ropień pęka przez skórę, pozostawiając otwartą, sączącą się ranę obok odbytu. Właściciele często zakładają, że to rana po walce, co jest rozsądnym przypuszczeniem, ale błędnym. Ból często gwałtownie maleje w momencie pęknięcia, więc kot może wydawać się w lepszym stanie. Nadal wymaga Leczenia weterynaryjnego, płukania i antybiotyków, inaczej problem powróci.

Nowotwór.
Nowotwory analnych worków są u kotów znacznie rzadsze niż u psów, ale każda twarda masa w tym obszarze, która nie znika po Leczeniu, musi zostać zbadana, zamiast zakładać, że to ropień.

Co jeszcze powoduje saneczkowanie lub lizanie pod ogonem

Zestaw do kontroli okolicy ogona to grzebień, ręcznik, dobre światło i spokojny kot. Nic z tego zestawu nie powinno znajdować się w pobliżu analnych worków.

Tasiemiec.
Człony wyglądają jak ziarna ryżu, poruszają się, gdy są świeże, a są suche i twarde, gdy są stare. Przyklejają się do futra pod ogonem i do posłania. Koty zarażają się tasiemcem od pcheł i podczas polowania, więc Leczenie to środek odrobaczający działający na tasiemce plus plan zwalczania pcheł, a nie samo odrobaczanie.

Alergiczne pchle zapalenie skóry.
Nasada ogona to klasyczne miejsce u kotów. Szukaj odchodów pcheł, małych strupków i przerzedzonego futra na zadzie. Świąd często rozciąga się na głowę i szyję. Jest to najczęściej pomijana przyczyna, ponieważ kotu z alergią wystarczy kilka ukąszeń i możesz nigdy nie zobaczyć pchły.

Luźny stolec i zapalenie jelita grubego.
Chronicznie luźny stolec uniemożliwia opróżnianie worków, a także bezpośrednio podrażnia skórę wokół odbytu. Spójrz, co wydostaje się z kuwety, zanim założysz, że problem jest wewnątrz worka.

Choroby skóry lub jelit reagujące na dietę.
Powodują zarówno świąd, jak i luźny stolec. Podejrzewaj je, gdy objawy są chroniczne, całoroczne i nie reagują na zwalczanie pasożytów.

Zaparcie lub megacolon.
Parcie jest prawdziwe, ale cel jest inny. Częściej dotyczy kotów rasy Manx i kotów po urazach miednicy. Kot parący i wydalający małe, twarde grudki lub nic, potrzebuje Weterynarza, a nie wyciskania.

Artretyzm lub otyłość.
Starszy lub ciężki kot, który nie może wystarczająco się wygiąć, aby umyć okolicę pod ogonem, staje się ubrudzony i podrażniony, a Właściciel widzi lizanie, które kot jest w stanie wykonać, zamiast braku pielęgnacji, której wykonać nie może. To problem bólowy ukryty pod maską higieniczną.

Skołtunione futro i zatrzymany kał.
Koty długowłose rozwijają kołtuny kałowe, które uszczelniają odbyt. Jest to bolesne i może być poważne. Nie wycinaj ich na ślepo nożyczkami, ponieważ skóra pod spodem jest często przyklejona do kołtuna.

Rana w okolicy odbytu lub ropień po walce.
Częste u kotów wychodzących i łatwe do pomylenia z pękniętym analnym workiem. Rozróżnienie następuje poprzez lokalizację rany i badanie przez Weterynarza.

Czyste ucho bez woskowiny i bez śladów samookaleczeń. Kiedy saneczkujący kot ma również zapalenie uszu lub strupy na szyi, odpowiedzią jest zazwyczaj alergiczna choroba skóry, a nie analne worki.

Zmienność, która zmienia odpowiedź

Samce.
Nagłe przypadki z układem moczowym dotyczą niemal wyłącznie samców, ponieważ cewka moczowa zwęża się przy wejściu do prącia. Każdy samiec parący w pobliżu kuwety otrzymuje pytanie o układ moczowy jako pierwsze.

Rasy długowłose.
Persy, Maine Coony i podobne okrywy zatrzymują materiał kałowy i ukrywają obrzęk. Utrzymywanie krótkiego futra pod ogonem jest tutaj rzeczywiście profilaktyczne i jest to uzasadnione zadanie pielęgnacyjne, w przeciwieństwie do opróżniania.

Koty rasy Manx i inne bez ogona.
Nieprawidłowości w odcinku krzyżowo-ogonowym mogą wiązać się ze zmniejszoną funkcją zwieracza oraz zaparciami lub megacolonem. Uporczywe problemy w tej grupie wymagają właściwej oceny neurologicznej i doodbytniczej.

Koty z nadwagą.
Zmniejszona jest zarówno mechaniczna możliwość opróżniania, jak i zdolność do pielęgnacji. Utrata Wagi jest jedną z niewielu rzeczy, które rzeczywiście ograniczają nawroty.

Starsze koty.
Artretyzm występuje prawie u wszystkich seniorów i jest niedoceniany. Zmniejszona dbałość o higienę pod ogonem jest często pierwszym znakiem, który zauważa Właściciel, na miesiące przed jakimkolwiek utykaniem.

Koty wychodzące i polujące.
Wyższe narażenie na tasiemce, wyższe narażenie na pchły i wyższy odsetek ran po walkach wokół nasady ogona. Lista diagnostyczna jest dłuższa, nie krótsza.

Czego będzie chciał Weterynarz

Spokojne podejście sprawia, że cotygodniowa kontrola jest możliwa. Kołtuny, odchody pcheł i człony tasiemca znajdują się pod ogonem podczas zwykłej pielęgnacji.

Czego nigdy nie robić

Nie opróżniaj analnych worków swojego kota w domu. Przewody są małe, tkanka się obija, a Ty nie widzisz, co uciskasz. Jeśli Weterynarz nauczył Cię tego u konkretnego kota z konkretną Diagnozą, to co innego.

Nie traktuj parcia u kota jako zaparcia bez potwierdzenia, że wydala mocz. To błąd, który zabija koty.

Nie wycinaj skołtunionego futra nożyczkami. Skóra jest często przyklejona do spodniej strony kołtuna, a powstała rana jest gorsza niż sam kołtun.

Nie stosuj ogólnych porad dotyczących błonnika zaczerpniętych z treści o psach. Kot jest bezwzględnym mięsożercą, problem ze stolcem zazwyczaj ma przyczynę wartą zdiagnozowania, a zwiększanie objętości stolca u kota z zapaleniem jelita grubego lub chorobą reagującą na dietę nie rozwiązuje problemu.

Nie używaj produktu przeciw pchłom kupionego dla psa. Produkty typu spot-on dla psów na bazie permetryny są wysoce toksyczne dla kotów i powodują drgawki oraz śmierć.

Nie zakładaj, że rana obok odbytu to ugryzienie, bo kot wychodzi na zewnątrz. Pęknięte analne worki wyglądają dokładnie tak samo.

Nie akceptuj nawracającego opróżniania jako długoterminowego planu. Nawrót oznacza coś niezałatwionego, zazwyczaj konsystencję stolca, Wagę, alergię lub ból.

Kiedy szukać pomocy

Udaj się do Kliniki weterynaryjnej w trybie nagłym, jeśli kot parł, nie oddając moczu, płacze w kuwecie lub w jej pobliżu, albo gdy stał się apatyczny, wymiotuje lub nie reaguje, a towarzyszy temu parcie.

Udaj się tego samego dnia przy gorącym, bolesnym obrzęku obok odbytu, przy otwartej sączącej się ranie w tym obszarze oraz gdy kot nie pozwala dotknąć okolic ogona i przestał jeść.

Zarezerwuj Wizytę w ciągu tygodnia przy uporczywym lizaniu, uporczywym zapachu, powtarzającym się saneczkowaniu lub futrze pod ogonem, które stało się skołtunione lub brudne.

Zabierz wideo, zdjęcie i dziennik z kuwety. U gatunku tak niezawodnie ukrywającego ból, notatki, które poczyniłeś w domu, są zazwyczaj warte więcej niż dwie minuty, które kot wytrzyma na stole.