Adopcja starszego kota: Realistyczny pakiet medyczny

Krótka odpowiedź

Starszy kot może wyglądać na całkowicie zdrowego, a mimo to cierpieć na dwie choroby, które można leczyć.

Adopcja starszego kota to jedna z lepszych decyzji, jakie możesz podjąć. Jest to jednak również sytuacja, w której broszura różni się od rzeczywistości, więc oto uczciwa wersja.

W kociej starości dominują cztery schorzenia: przewlekła choroba nerek, nadczynność tarczycy, choroba zwyrodnieniowa stawów oraz choroby przyzębia. Wiele starszych kotów ma dwie z nich jednocześnie. Prawie wszystko to jest możliwe do opanowania, a nie katastrofalne, ale tylko wtedy, gdy będziesz tego szukać, ponieważ kot ci o tym nie powie.

• Poproś schronisko o wyniki badań krwi i ocenę stanu uzębienia. Jeśli ich nie ma, zaplanuj badania przesiewowe dla seniora w ciągu pierwszych tygodni.
• Utrata wagi to najbardziej przydatny wczesny objaw ostrzegawczy i jest niewidoczna bez użycia wagi.
• Artroza u kotów prawie nigdy nie powoduje utykania. Sprawia, że kot przestaje skakać.
• Dwa razy w roku wizyta u weterynarza to standard dla starszego kota, nie raz.
• Zaplanuj budżet na bieżące koszty, nie tylko na opłatę adopcyjną: dieta weterynaryjna, leki i powtarzane badania krwi.

:::danger
Nigdy nie podawaj kotu paracetamolu, ibuprofenu, naproksenu ani aspiryny.

Koty nie posiadają zdolności enzymatycznych, których inne ssaki używają do bezpiecznego przetwarzania paracetamolu. Jedna tabletka przeznaczona dla dorosłego człowieka może zabić kota. Uszkadza ona zdolność krwi do przenoszenia tlenu i powoduje niewydolność wątroby, a kot staje się osowiały, ma opuchnięty pyszczek i łapy, a dziąsła stają się szare lub brązowe.

Ludzkie leki przeciwzapalne powodują owrzodzenia żołądka i uszkodzenia nerek, a starszy kot z ograniczoną rezerwą nerek jest najmniej zdolny do ich przeżycia.

Sztywny, starszy kot to dokładnie takie zwierzę, które właściciel ma ochotę leczyć lekami z domowej apteczki. Istnieją licencjonowane kocie leki przeciwbólowe. Zamiast tego poproś o nie swojego weterynarza.
:::

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego starszy kot może wyglądać dobrze, a nie być zdrowy

Kot pochodzi od samotnego łowcy, który sam jest ofiarą dla większych zwierząt. Zwierzę w takiej pozycji, które obwieszcza słabość, nie przeżyje długo, a instynkt ukrywania choroby nie wyłącza się w salonie.

Dlatego oznaki poważnej choroby u starego kota są ciche i łatwe do błędnej interpretacji. Więcej snu staje się „aklimatyzacją”. Brak skakania staje się „ona się starzeje”. Mniejszy apetyt staje się „on jest wybredny”. Każdy z tych objawów jest również pierwszą linią prawdziwej diagnozy.

Dlatego adopcja starszego kota to bardziej decyzja o wykonaniu badań przesiewowych niż opieka pielęgniarska. Badanie fizykalne oraz wyniki badań krwi i moczu powiedzą ci w jedno popołudnie to, czego obserwacja kota mogłaby wymagać roku.

Cztery schorzenia, których należy się spodziewać

Przewlekła choroba nerek.

Najczęstsza poważna choroba starszych kotów. Nerki w pierwszej kolejności tracą zdolność do zagęszczania moczu, więc najwcześniejszą zmianą w domu jest zwiększone pragnienie kota i powstawanie większych, cięższych grudek w kuwecie. Później pojawia się utrata wagi, słaba kondycja sierści, nudności i zmniejszony apetyt.

Diagnozuje się ją na podstawie krwi i moczu łącznie, nie tylko samej krwi. Próbka moczu jest ważna, ponieważ rozrzedzony mocz może być jedynym nieprawidłowym wynikiem we wczesnym stadium. Leczenie polega na terapeutycznej diecie nerkowej, kontroli poziomu fosforanów i ciśnienia krwi oraz dbałości o nawodnienie. Wiele kotów żyje dobrze przez lata po diagnozie.

Nadczynność tarczycy.

Nadaktywna tarczyca, zazwyczaj spowodowana łagodnym rozrostem tkanki tarczycy. Klasyczny obraz to kot, który je z entuzjazmem, a mimo to traci na wadze, jest niespokojny, wokalizuje w nocy, okresowo wymiotuje i ma zaniedbaną sierść, ponieważ pielęgnacja jest zdezorganizowana, a nie nieobecna.

Diagnozuje się ją poprzez pomiar hormonu tarczycy we krwi wraz z panelem ogólnym. Jest to jedna z najbardziej satysfakcjonujących diagnoz w medycynie kotów, ponieważ reaguje na leczenie, czy to codzienne leki, dietę z ograniczeniem jodu, operację lub jod radioaktywny. Nieleczona uszkadza serce i nerki.

Choroba zwyrodnieniowa stawów.

Niezwykle częsta u starszych kotów i konsekwentnie niedoceniana, ponieważ koty nie utykają. Kot z obolałymi stawami zmienia zachowanie. Skacze mniej lub waha się, a następnie wybiera niższą drogę. Źle ocenia odległość przy lądowaniu. Mniej pielęgnuje grzbiet i tylne kończyny, przez co sierść w tych miejscach się kołtuni lub wygląda na przetłuszczoną. Może przestać używać kuwety z wysokimi brzegami lub spać w nowym miejscu, ponieważ stare jest teraz za wysoko.

Koty cierpią również na artrozę kręgosłupa i łokci, nie tylko bioder, a ból jest przewlekły, a nie gwałtowny. Kontrola wagi, miękkie, dostępne miejsca do odpoczynku, rampy lub schodki oraz licencjonowane kocie leki przeciwbólowe pod nadzorem weterynarza wyraźnie zmieniają te koty.

Choroba przyzębia.

Choroba przyzębia i resorpcja zębów są częste u starszych kotów, a zwłaszcza resorpcja zębów jest naprawdę bolesna. Koty nadal jedzą, mimo bólu, czasem połykając suchą karmę w całości, więc apetyt nic nie mówi.

Szukaj raczej wypadającego jedzenia, żucia jedną stroną, ocierania pyszczka łapkami, nagłego preferowania mokrej karmy oraz brzydkiego zapachu z pyszczka. Prawidłowa ocena wymaga znieczulenia ogólnego i radiografii stomatologicznej, ponieważ znaczna część choroby znajduje się pod linią dziąseł. Właściciele często są zaskoczeni, jak bardzo kot staje się żywszy po wyleczeniu bolących zębów.

Niskie, ciepłe, antypoślizgowe i dostępne bez skakania. Ta kombinacja rozwiązuje większość problemów, z którymi zmaga się kot z artrozą.

Te, o których ludzie zapominają

Wysokie ciśnienie krwi.

Zazwyczaj wtórne do choroby nerek lub nadczynności tarczycy. Najbardziej niszczycielskim skutkiem jest krwawienie wewnątrz oka i odwarstwienie siatkówki, co powoduje nagłą ślepotę u kota, który jeszcze wczoraj czuł się dobrze. Starszy kot z rozszerzonymi źrenicami, które nie reagują na światło, wpadający na przedmioty, musi być zbadany tego samego dnia. Ciśnienie krwi powinno być mierzone jako część kontroli seniora, nie tylko gdy coś pójdzie nie tak.

Cukrzyca.

Ponownie zwiększone pragnienie i oddawanie moczu, tym razem zazwyczaj z dobrym lub zwiększonym apetytem i utratą wagi. Koty z nadwagą są w grupie wyższego ryzyka. Wiele kotów dobrze reaguje na leczenie, a niektóre wchodzą w fazę remisji przy odpowiedniej diecie i szybkim leczeniu.

Nowotwory.

Chłoniak jest tym, z czym właściciele spotykają się najczęściej u kotów. Utrata wagi, wymioty, biegunka i zmniejszony apetyt to typowe objawy. Nie każdy guz to wyrok, a decyzje dotyczące leczenia są decyzjami dotyczącymi jakości życia.

Dysfunkcje poznawcze.

Dezorientacja, głośna wokalizacja w nocy, zmienione zachowania społeczne i załatwianie potrzeb fizjologicznych poza kuwetą u kota, u którego nie znaleziono przyczyny medycznej. Jest to diagnoza przez wykluczenie, więc najpierw wyklucza się nadczynność tarczycy, nadciśnienie, ból i głuchotę.

O co pytać przed podjęciem decyzji

Schroniska różnią się ogromnie pod względem wiedzy, którą posiadają. Mimo to pytaj i zapisuj odpowiedzi.

Pierwsza wizyta u weterynarza

Umów ją na pierwsze dwa tygodnie, zanim cokolwiek pójdzie nie tak, aby mieć punkt odniesienia do porównań w przyszłości.

Przydatna konsultacja dla seniora obejmuje wagę i kondycję ciała, stan mięśni wzdłuż kręgosłupa i bioder, pełne badanie jamy ustnej, omacywanie szyi w poszukiwaniu guzka tarczycy, osłuchiwanie serca i klatki piersiowej, omacywanie jamy brzusznej, w tym nerek i tarczycy, ciśnienie krwi oraz badania krwi i moczu, które obejmują parametry nerkowe, poziom hormonu tarczycy i zagęszczenie moczu.

Zabierz dokumentację ze schroniska i własne notatki. Jeśli historia kota jest nieznana, pierwszy zestaw wyników staje się punktem odniesienia na resztę jego życia z tobą.

Przygotowanie domu

Na początek umieść kota w jednym pokoju ze wszystkim, czego potrzebuje, a nie w całym domu. Jeden cichy pokój z jedzeniem, wodą, kuwetą, kryjówką i wysoką, ale dostępną półką pozwoli staremu kotu budować pewność siebie bez konieczności poruszania się po terenie, którego jeszcze nie zna.

Postaw kuwetę na tym samym poziomie, na którym śpi kot. Starsze koty nie wchodzą po schodach o trzeciej nad ranem tylko po to, by być grzecznymi. Użyj dużej kuwety z co najmniej jedną niską ścianką lub wytnij niskie wejście w kuwecie krytej.

Rozdziel zasoby. Jedzenie, woda i kuweta w trzech różnych miejscach, ponieważ koty nie lubią jeść obok swojej toalety i po cichu przestaną korzystać z jednego z nich, jeśli zmusisz je do wyboru.

Zadbaj o ciepło i przyczepność. Starsze koty tracą kondycję ciała i odczuwają chłód, a twarda podłoga jest dla sztywnego kota naprawdę trudna. Dywaniki lub chodniki na trasach, którymi kot porusza się najczęściej, ciepłe legowisko na poziomie podłogi oraz schodek lub pudełko obok ulubionego wysokiego miejsca usuną większość codziennych przeszkód.

Ułatw dostęp do wody i postaw ją z dala od jedzenia. Kot z chorobą nerek, który pije więcej, potrzebuje wielu punktów z wodą, a nie jednej miski na drugim końcu mieszkania.

Sierść, która stała się matowa lub skołtuniona w dolnej części grzbietu, często oznacza, że kot nie jest już w stanie wygiąć się, aby się tam umyć.

Rutyna, która wcześnie wyłapuje problemy

Ważyć kota co miesiąc na wadze cyfrowej i zapisuj wynik. Masa ciała jest najczulszym pomiarem domowym, jakim dysponujesz, a stały trend spadkowy pojawia się na długo przed tym, zanim zauważysz go gołym okiem. Zważ siebie z kotem na rękach i odejmij swoją wagę, jeśli nie masz wagi dla zwierząt.

Licz to, co wychodzi z kuwety. Nagłe większe lub liczniejsze grudki moczu to rzeczywisty objaw, podobnie jak kot, który przestaje cokolwiek produkować.

Raz w tygodniu przesuwaj dłońmi wzdłuż kręgosłupa i bioder i zwracaj uwagę, czy kości są bardziej wyczuwalne niż ostatnio.

Zaglądaj do pyszczka, gdy kot jest zrelaksowany, nawet na krótko. Czerwone brzegi dziąseł, złamany ząb lub zapach, którego wcześniej nie było, uzasadniają wizytę.

Obserwuj, na co kot decyduje się wskoczyć. Kot, który przestaje wybierać trasę, którą zawsze wybierał, właśnie ci o czymś powiedział.

Nagraj krótki film telefonem, jeśli zauważysz coś dziwnego. Zachowanie w gabinecie rzadko jest tym samym zachowaniem, z powodu którego przyszłeś.

Czego nigdy nie robić

Nie lecz bólu, sztywności ani utykania niczym z domowej apteczki. Paracetamol i ibuprofen są śmiertelne dla kotów, a nie tylko nieodpowiednie.

Nie podawaj kotu leków przepisanych dla psa ani pozostałości leków przepisanych dla innego kota bez pytania. Dawki i wybór leków różnią się, a niektóre rutynowe produkty dla psów są dla kotów zabójcze.

Nie akceptuj „to tylko jego wiek” jako końca rozmowy, od siebie ani od nikogo innego. Starość to nie diagnoza. Spowolnienie ma swoją przyczynę, a przyczyna ta jest zazwyczaj uleczalna.

Nie zmieniaj ustalonej diety terapeutycznej, ponieważ kot wydaje się nią znudzony. Diety nerkowe i tarczycowe to leki. Omów alternatywy z weterynarzem, zamiast zmieniać na karmę z supermarketu.

Nie wprowadzaj starego kota prosto do domu z rezydentami i nie miej nadziei, że wszystko będzie dobrze. Spory o terytorium są stresujące, a stres u starszego kota objawia się zapaleniem pęcherza, utratą apetytu i chowaniem się.

Nie karm bez limitu i nie przestawaj ważyć. Utrata kontroli nad spożyciem to sposób, w jaki kot traci jedną piątą swojej wagi, zanim ktokolwiek to zauważy.

Kiedy szukać pomocy

Jedź natychmiast, jeśli w kuwecie występuje parcie przy braku efektu, oddychanie z wysiłkiem lub otwartym pyszczkiem, zapaść, nagła utrata władzy w tylnych łapach lub nagła widoczna ślepota.

Umów wizytę w ciągu tygodnia w przypadku wzmożonego pragnienia, utraty wagi, spadku apetytu, wymiotów częstszych niż okazjonalne, zmiany nawyków kuwetowych, nowych nocnych wokalizacji lub kota, który przestał skakać.

Umów wizytę profilaktyczną, nawet jeśli nic się nie dzieje, w ciągu pierwszych dwóch tygodni po adopcji. To najtańsza i najbardziej przydatna wizyta, jaką wykonasz dla tego kota.

Celem nie jest kot bez diagnoz. Jest nim kot, którego diagnozy są znane, leczone i nie kosztują go już komfortu.