Sprowadzanie szynszyli do domu: pierwsze dwa tygodnie, przede wszystkim temperatura

Szybka odpowiedź

Kontakt przez ręce przychodzi później, niż oczekuje tego większość nowych właścicieli. Pierwsze dni to czas skupienia na temperaturze, jedzeniu i odchodach, a nie na budowaniu więzi.

Szynszyli nie da się nauczyć przychodzenia na zawołanie i nigdy nie należy zabierać jej na zewnątrz bez smyczy lub poza transporterem. Nie ma takiej formy wolności poza domem, która kończy się dobrze dla zwierzęcia, które przegrzewa się w zwykłym słońcu, gubi futro przy próbie złapania i potrafi w kilka sekund zniknąć w szczelinie ściany.

To, co tak naprawdę decyduje o tym, jak przebiegną pierwsze dwa tygodnie, jest znacznie mniej efektowne: temperatura w pokoju, utrzymanie diety identycznej z tą, którą szynszyla jadła wczoraj, oraz liczenie odchodów.

• Przygotuj chłodne pomieszczenie, zanim szynszyla się pojawi, a nie po fakcie. Gorąco jest najczęstszą przyczyną nagłych zgonów u szynszyli jako Zwierząt domowych.
• Kup zapas na dwa tygodnie dokładnie tego samego granulatu i siana, których używał sprzedawca. Zmiana diety w połączeniu z przeprowadzką to klasyczny wyzwalacz zatrzymania pracy jelit.
• Przez pierwsze kilka dni nie bierz zwierzęcia na ręce. Zamiast tego usiądź w pobliżu klatki i mów do niej.
• Zważ Zwierzę pierwszego dnia, a następnie co tydzień i codziennie rano obserwuj odchody.
• Szynszyla, która nie je i nie produkuje odchodów przez noc, to przypadek wymagający nagłej pomocy, a nie tylko nieśmiałe zwierzę, które się aklimatyzuje.

:::danger
Gorąco zabija szynszyle w temperaturach, które dla ludzi są przyjemne.

Futro szynszyli wyrasta w wielu włosach z jednego mieszka włosowego, dlatego sierść jest tak gęsta i zatrzymuje ciepło zamiast je oddawać. Szynszyle nie pocą się przez skórę i nie potrafią efektywnie dyszeć, więc jedyną drogą utraty ciepła są duże, słabo owłosione uszy oraz wydychane powietrze. Ogólna zasada stosowana przez opiekunów i weterynarzy specjalizujących się w zwierzętach egzotycznych mówi, aby utrzymywać w pokoju temperaturę niezawodnie poniżej około 25°C, a najlepiej w dolnych granicach 20°C. Jaskrawo czerwone, gorące uszy, leżenie na płasko i wyciąganie się zamiast zwijania w kłębek, ślinienie się oraz szybki i płytki oddech to sygnały alarmowe związane z przegrzaniem.

Szynszyla w oranżerii, na poddaszu, w samochodzie lub w pokoju, do którego popołudniu zagląda słońce przez szybę, może osiągnąć śmiertelną temperaturę ciała w ciągu godziny.
:::

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego szynszyli nie można nauczyć wracania na zewnątrz

Trening przywołania opiera się na zwierzęciu, które słyszy cię z dystansu, chce wrócić do ciebie bardziej niż pragnie tego, co jest na zewnątrz, i przeżyje wystarczająco długo, by trening miał znaczenie. Szynszyla zawodzi w każdym z tych trzech punktów.

Szynszyle to zwierzęta ofiary z odruchem ucieczki zbudowanym na wybuchowych skokach pionowych i wciskaniu się w szczeliny skalne. Na zewnątrz przekłada się to na lukę pod szopą, odpływ lub pustkę w ścianie, a nie ma niezawodnego sposobu, aby wydobyć zwierzę z któregokolwiek z nich.

Słońce i ciepłe powietrze to drugi problem. Szynszyla w zewnętrznym wybiegu w łagodny dzień przebywa w środowisku, do którego jej futro nigdy nie zostało przystosowane. Obciążenie cieplne narasta szybciej, niż uszy są w stanie je oddać.

Trzecim problemem jest drapieżnictwo. Koty, psy, lisy, ptaki drapieżne i węże poradzą sobie z szynszylą, a sam stres może zabić szynszylę nawet wtedy, gdy drapieżnik nigdy nie nawiąże kontaktu.

Szynszyla może nauczyć się naprawdę wiele: przychodzić do drzwiczek klatki po kawałek siana, wchodzić do transportera na hasło, wchodzić na wagę i akceptować strzykawkę. Wszystko to dzieje się wewnątrz, w pomieszczeniu, które już zabezpieczyłeś.

Zanim szynszyla się pojawi

Najpierw napraw pokój.

Wybierz najchłodniejszy, najbardziej stabilny pokój w domu. Unikaj oranżerii, pokoi z dużymi oknami wychodzącymi na zachód lub południe, poddaszy oraz pomieszczeń nad kotłownią lub kuchnią. Umieść termometr na wysokości klatki, a nie na wysokości głowy, ponieważ temperatura na górze klatki przy ścianie może być o kilka stopni wyższa niż ta, którą czujesz stojąc w drzwiach.

W gorącym lub wilgotnym klimacie nie jest to opcjonalna dekoracja. Klimatyzacja lub przynajmniej chłodny pokój wewnętrzny z roletami zaciemniającymi i wentylatorem poruszającym powietrze wokół klatki to różnica między szynszylą, która żyje dwadzieścia lat, a taką, która umiera podczas swojego pierwszego lata. Opiekunowie często monitorują wilgotność wraz z temperaturą, ponieważ ciepły, wilgotny pokój jest znacznie bardziej niebezpieczny niż ciepły i suchy: nieruchome, wilgotne powietrze prawie nie odbiera ciepła z uszu i sprzyja grzybiczym infekcjom skóry w gęstym futrze.

Kup pożywienie, które szynszyla już je.

Zapytaj hodowcę, sklep lub schronisko, jaki dokładnie granulat i jakie siano otrzymuje zwierzę, i kup przynajmniej dwa tygodnie zapasu obu. Jeśli chcesz zmienić markę później, rób to w ciągu dwóch tygodni lub dłużej poprzez mieszanie, gdy szynszyla się zadomowi i będzie dobrze jadła.

Przygotuj klatkę w pełni.

Wysoka metalowa klatka z pełnym lub bezpiecznie zakrytym dnem, co najmniej jedna zamknięta kryjówka, nieograniczona ilość siana z traw w paśniku lub ciężkiej misce, odmierzone porcje granulatu, przetestowane poidełko, strefa na odchody i bezpieczne drewniane gryzaki. Nic plastikowego w zasięgu szynszyli: pogryziony plastik źle się połyka i blokuje jelita.

Wszystko, czego potrzebuje nowa szynszyla po przybyciu: kryjówka, do której może wejść w całości, nieograniczone siano, bezpieczne drewno do gryzienia i strefa na odchody. Przygotuj to wszystko, zanim transporter przekroczy próg drzwi.

Sprawdź poidełko, zanim zwierzę będzie go potrzebować.

Nowe butelki mogą się zapowietrzyć, a szynszyla, która nie może pobrać wody, nie powie ci o tym. Dotknij kulki opuszkiem palca i sprawdź, czy woda wypływa. Sprawdzaj to każdego ranka; butelka, która przestała działać w nocy, jest częstą i całkowicie możliwą do uniknięcia przyczyną odwodnienia zwierzęcia.

Przygotuj wagę gramową.

Płaska cyfrowa waga kuchenna czytająca w gramach, z małym pudełkiem lub miską przyklejoną na górze, jest najbardziej użytecznym instrumentem diagnostycznym, jaki kiedykolwiek kupi właściciel szynszyli.

Od dnia zerowego do trzeciego

Przywieź szynszylę do domu w bezpiecznym, wentylowanym transporterze, z dala od bezpośredniego słońca, nigdy w gorącym samochodzie, i postaw transporter wewnątrz klatki lub przy otwartych drzwiach, aby zwierzę mogło wyjść w swoim własnym tempie.

Potem zostaw je w spokoju.

Żadnego brania na ręce, żadnych odwiedzających, żadnego podnoszenia kryjówki, aby zajrzeć. Klatka powinna znajdować się w miejscu, przez które domownicy przechodzą, ale w którym nie tłoczą się, a w pokoju powinno być cicho wieczorem, gdy szynszyla zaczyna się poruszać.

Zapewnij nieograniczony dostęp do siana od pierwszej godziny. Siano to to, co utrzymuje jelita w ruchu, a zestresowana szynszyla, która je siano, ma znacznie większe szanse na dobre zdrowie niż ta, która je tylko granulat.

Podawaj zwykłą odmierzoną porcję granulatu o zwykłej porze dnia. Żadnych owoców, żadnych orzechów, żadnych dropsów jogurtowych, żadnych smakołyków z ziaren, nie teraz i nigdy. Szynszyle mają długi, wolny układ trawienny oparty na fermentacji, przystosowany do suchego włóknistego materiału roślinnego, a cukier i tłuszcz zaburzają go w sposób, który może wymagać dni, aby się objawić, i kolejnych dni, aby go odwrócić.

Obserwuj trzy rzeczy: znikanie siana, poziom wody i pojawiające się odchody.

Odchody to uczciwy raport. Normalne odchody szynszyli są twarde, suche, owalne i produkowane w dużych ilościach w nocy. Mniej niż zwykle, mniejsze niż zwykle lub zakończone szpicem oznacza, że praca jelit zwalnia. Miękkie lub rozmazane odchody oznaczają odwrotny problem i są równie poważne.

Od czwartego do czternastego dnia

Przedstaw swoją rękę, zanim wprowadzisz podnoszenie.

Usiądź obok klatki w czasie aktywności szynszyli z otwartymi drzwiczkami i trzymaj nieruchomo pojedynczą źdźbło siana lub jeden mały kawałek zwykłego granulatu. Pozwól szynszyli przyjść do ciebie. Powtarzaj to przez kilka wieczorów. Celem w pierwszym tygodniu jest to, aby twoja ręka wchodząca do klatki przestała być wydarzeniem.

Nigdy nie chwytaj i nigdy nie podnoś, nabierając pod brzuch jedną ręką.

Szynszyla, która czuje, że jest schwytana, straci futro. Bezpieczne podnoszenie to ręka podpierająca całą klatkę piersiową i brzuch z drugą ręką pod zadem, lub ręka przy klatce piersiowej z nasadą ogona trzymaną delikatnie jako punkt stabilizujący, blisko ciała, nigdy za końcówkę. Trzymaj zwierzę nisko nad miękką powierzchnią, ponieważ szynszyle skaczą.

Szynszyla, która korzysta ze swojej kryjówki, je siano i wychodzi o zmierzchu, aklimatyzuje się prawidłowo. Szynszyla, która siedzi z tyłu klatki przygarbiona i nieruchoma, nie robi tego.

Zaoferuj pierwszą kąpiel pyłową, gdy zwierzę je i załatwia się normalnie.

Pył, nie woda. Płytka miska z pyłem dla szynszyli na krótką sesję co kilka dni wystarczy większości zwierząt w większości klimatów; pozostawienie jej na stałe prowadzi do nadmiernego kąpania, suchej skóry i podrażnienia oczu. W bardzo wilgotnym klimacie szynszyle potrzebują pyłu częściej, a w bardzo suchym rzadziej.

Ustal linię wagi.

Ważyć o tej samej porze dnia, najlepiej co tydzień. Jedna liczba nic nie znaczy; trend jest wszystkim. Szynszyla tracąca wagę pod gęstym futrem wygląda na zewnątrz zupełnie normalnie, dlatego właśnie waga ma znaczenie.

Trzymaj nowe szynszyle z dala od istniejących.

Jeśli już masz szynszyle, poddaj nowego przybysza kwarantannie w oddzielnym pokoju, z oddzielnymi rękami lub myciem rąk pomiędzy nimi, przez kilka tygodni. Grzybica i infekcje układu oddechowego przenoszą się od pozornie zdrowych nowo przybyłych, a grzybica przenosi się również na ludzi.

Aklimatyzacja czy choroba

Przez około dziesięć minut wyglądają podobnie, a następnego ranka zupełnie inaczej.

Aklimatyzująca się szynszyla jest cicha w ciągu dnia, porusza się o zmierzchu, je siano, pije i pozostawia normalną stertę odchodów przez noc. Może nie chcieć być dotykana przez tygodnie. To problem osobowości i zaufania, a nie medyczny.

Chora szynszyla siedzi przygarbiona z podwiniętymi łapami i nie porusza się o zmierzchu, pozostawia siano nietknięte i produkuje mniej, mniejsze lub żadne odchody. Może zgrzytać zębami w wolny, celowy sposób, siedzieć z na wpół przymkniętymi oczami lub przyciskać brzuch do podłogi.

Nocne sprawdzanie odchodów to najbardziej niezawodny czynnik różnicujący dostępny dla nowego właściciela. Przed snem wyczyść dno klatki, a rano sprawdź wynik.

Wady typowych porad

„Daj jej smakołyk, żeby się z tobą związała”.

Słodkie smakołyki w pierwszym tygodniu są główną przyczyną miękkich odchodów u nowych szynszyli. Użyj jednego źdźbła siana, które już je, lub jednego granulatu z jego własnej porcji.

„Wykomp ją po przyjeździe, żeby ją odświeżyć”.

Każda kąpiel wodna jest niebezpieczna, a pył pierwszego dnia zwiększa stres. Poczekaj, aż będzie normalnie jadła i się załatwiała.

„Często bierz ją na ręce na początku, żeby się przyzwyczaiła”.

Wymuszone branie na ręce w pierwszym tygodniu powoduje utratę futra, a szynszyla zaczyna kojarzyć ręce z byciem schwytaną, co powoduje miesiące straconych postępów. Szynszyle oswajają się poprzez powtarzalność we własnym tempie, a nie poprzez ekspozycję.

„Wszystko w porządku, w pokoju jest tylko trochę ciepło”.

Temperatura na wysokości klatki w nasłonecznionym pokoju może być znacznie wyższa niż temperatura pokojowa, a szynszyle prawie nic nie pokazują, dopóki nie znajdą się w tarapatach.

„Sklep zoologiczny powiedział, że każdy granulat dla małych zwierząt jest w porządku”.

Granulat dla królików lub świnek morskich to nie jest granulat dla szynszyli. Szczególnie jedzenie dla świnek morskich jest formułowane z dodatkiem witaminy C dla gatunku, który nie potrafi jej wytworzyć, a ogólne mieszanki dla małych zwierząt często zawierają ziarna, kukurydzę i suszone owoce, które powodują powyższe problemy.

Co przygotować na pierwszą wizytę u weterynarza

Zarezerwuj wizytę kontrolną dla nowego pupila u weterynarza specjalizującego się w egzotykach w ciągu pierwszego lub drugiego tygodnia, zanim stanie się cokolwiek złego. Ustanawia to punkt odniesienia i mówi ci, czy gabinet rzeczywiście potrafi zajmować się szynszylami.

Przynieś wagę z dnia przybycia oraz wszelkie późniejsze wagi, zdjęcie normalnych porannych odchodów, marki granulatu i siana, skąd pochodzi szynszyla i kiedy, czy w domu mieszkają inne szynszyle oraz wszelkie objawy kaszlu, kichania, wydzieliny z oczu lub łysych plam, które zauważyłeś.

Weterynarz sprawdzi kondycję ciała pod futrem poprzez dotyk, a nie wzrok, obejrzy siekacze i tyle zębów policzkowych, ile można zobaczyć przy świadomym zwierzęciu, osłucha klatkę piersiową, wyczuje brzuch i sprawdzi futro pod kątem łysych plam, grzybicy i fałdów skóry na stopach. Pełna ocena dentystyczna u szynszyli wymaga sedacji, więc jeśli siekacze wyglądają źle, weterynarz omówi to, zamiast wymuszać świadome badanie.

Czego nigdy nie robić

Nie zabieraj szynszyli na zewnątrz luzem, w szelkach ani w otwartym wybiegu. Nie ma bezpiecznej wersji tego działania.

Nie umieszczaj klatki w oranżerii, szklarni, nieosłoniętym oknie, na poddaszu, w garażu ani w samochodzie.

Nie kąp szynszyli w wodzie i nie używaj suszarki do włosów.

Nie chwytaj, nie goń ani nie zaganij szynszyli w róg, aby ją złapać. Zamiast tego zagnij ją do transportera lub kryjówki i podnieś całą kryjówkę.

Nie oferuj smakołyków, suplementów ani kropli witaminowych w wodzie. Szynszyle potrzebują siana, małej odmierzonej porcji granulatu dla szynszyli i czystej wody. Dodawanie czegokolwiek zazwyczaj zmniejsza spożycie wody lub zaburza pracę jelit.

Nie trzymaj nowej szynszyli z istniejącą w pierwszym dniu. Łączenie to oddzielny, powolny proces, a walka między szynszylami powoduje poważne obrażenia.

Czas poza klatką powinien spędzać w zamkniętym, zabezpieczonym dla szynszyli pokoju, z otwartą klatką, aby zwierzę mogło samo wrócić do środka.

Kiedy szukać pomocy

Skontaktuj się z weterynarzem od zwierząt egzotycznych lub małych ssaków tego samego dnia w każdym z tych przypadków:

• Brak odchodów przez noc lub wyraźny spadek ich wielkości lub liczby
• Siano nietknięte lub odmawianie całego jedzenia
• Przygarbiona postawa z podwiniętymi łapami, niechęć do poruszania się o zmierzchu
• Ślinienie się, mokry podbródek lub wypadanie jedzenia podczas jedzenia
• Utrudniony lub otwarty oddech
• Leżenie płasko i wyciągnięcie się z gorącymi czerwonymi uszami
• Miękkie, rozmazane lub krwiste odchody
• Jakakolwiek wydzielina z oczu lub nosa albo powtarzające się kichanie
• Przekrzywienie głowy, chodzenie w kółko lub drgawki

Umów wizytę niebędącą nagłą w ciągu pierwszych dwóch tygodni, nawet jeśli wszystko jest w porządku, aby szynszyla miała zarejestrowaną wagę bazową i weterynarza, który ją już poznał.

Zanim wyruszysz w podróż, zadzwoń wcześniej i zapytaj, czy gabinet przyjmuje szynszyle, oraz zachowaj numer do najbliższego serwisu całodobowego, który to robi. Dostępność opieki dla zwierząt egzotycznych bardzo różni się w zależności od regionu, a czas na sprawdzenie tego nie przypada na dziewiątą wieczorem, gdy szynszyla przestała jeść.