Wyjaśnienie dotyczące pyłu z piór i złuszczania skóry u ptaków

Szybka odpowiedź

Wyjaśnienie dotyczące pyłu z piór i złuszczania skóry u ptaków

Większość białych płatków znajdujących się na ptaku lub wokół niego to nie łupież. Kakadu, nimfy, żako i kilka innych gatunków posiada pióra pudrowe, które nieustannie rozpadają się na drobny proszek keratynowy, służący do hydroizolacji i pielęgnacji upierzenia.

Ten pył jest czymś normalnym, a jego nagłe zniknięcie jest bardziej niepokojące niż jego obecność.

Niezależnie od tego, ptaki rzeczywiście mogą się łuszczyć: woskowe fragmenty osłonek rosnących piór oraz sucha lub łuszcząca się skóra mogą być wynikiem choroby lub niedoboru. Odróżnienie tych zjawisk to najważniejsze zadanie.

• Drobny biały pył na ubraniach i meblach pochodzący od gatunków wytwarzających puder jest prawidłowy.
• Małe białe płatki pojawiające się po czyszczeniu piór to zazwyczaj osłonki piór.
• Skorupiasta, uniesiona narośl o teksturze plastra miodu na twarzy lub nogach to świerzb, który wymaga Leczenia.
• Łuszcząca się skóra połączona z utratą piór to problem medyczny, a nie higieniczny.
• Nigdy nie używaj szamponu przeciwłupieżowego, oleju ani kremu nawilżającego u ptaka.

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego skóra ptaka zachowuje się inaczej

Skóra ptaka jest cienka, w dużej mierze sucha i prawie nie posiada gruczołów potowych. Polega bardziej na warstwie piór powyżej niż na olejkach powierzchniowych.

Większość gatunków posiada gruczoł kuprowy u nasady ogona, wytwarzający olej, który ptak rozprowadza podczas czyszczenia piór. Gatunki pudrowe polegają bardziej na pudrze keratynowym, a mniej na tym oleju.

Dlatego płatki, które widzisz, zazwyczaj pochodzą z piór, a nie ze skóry. Puderek z rozpadającego się puchu oraz osłonki z piór stanowią większość tego, co wygląda jak łupież.

Prawdziwa choroba skóry u ptaków objawia się zazwyczaj czymś więcej niż tylko łuszczeniem. Towarzyszy jej utrata piór, pogrubienie, zmiana koloru lub uporczywe podrażnienie.

Dieta wpływa na organizm również przez barierę skórną. Witamina A wspiera nabłonek, a diety oparte wyłącznie na ziarnie są zazwyczaj w nią ubogie, dlatego ptaki długotrwale karmione ziarnem często mają słabą skórę i matowe upierzenie.

Wilgotność wpływa na komfort i łatwość czyszczenia piór. Jest czynnikiem wspomagającym, ale zazwyczaj nie rozwiązuje całego problemu.

Jak wygląda stan prawidłowy

Upierzenie leży płasko i ma delikatny połysk, a pióra wracają na swoje miejsce, gdy ptak się otrzepie.

U gatunków pudrowych, po kontakcie z ptakiem, na ciemnej odzieży osadza się lekka warstwa białego pyłu, a podczas trzepotania ptaka widoczna jest delikatna mgiełka. Jest to oczekiwane zjawisko.

Podczas pierzenia na głowie i szyi pojawiają się krótkie woskowe kolce, a pod żerdzią gromadzą się małe białe fragmenty osłonek, gdy pióra się otwierają. Dzieje się to falami, a nie w sposób ciągły.

Skóra widoczna po rozchyleniu piór jest cienka, blada i gładka, bez strupów, pogrubienia czy zaczerwienienia.

Woskówka nad dziobem oraz łuski na nogach są gładkie i mają regularny zarys.

Czyszczenie piór odbywa się w długich, spokojnych sesjach, zazwyczaj po kąpieli i w czasie odpoczynku. Gorączkowe lub ukierunkowane dziobanie jednego miejsca to coś innego.

Zmiany, które oznaczają, że należy działać dziś

Nagła utrata pyłu z piór u gatunku pudrowego.

Właściciele często witają to z radością. Należy to zbadać, ponieważ zmniejszona produkcja pudru może towarzyszyć chorobie ogólnoustrojowej i oddechowej.

Skorupa o strukturze plastra miodu na woskówce, krawędziach dzioba lub nogach.

Ten wzorzec u papużek falistych zdecydowanie sugeruje świerzb dziobowy. Jest uleczalny produktem przepisanym przez weterynarza, ale nie ustąpi samoistnie i może trwale zdeformować dziób.

Łuszczenie z gołą skórą.

Skóra widoczna przez brakujące pióra nie jest problemem z łupieżem. Wskazuje to na destrukcyjne zachowanie wobec piór, chorobę wirusową lub chorobę ogólnoustrojową.

Pogrubiona, uniesiona lub odbarwiona skóra.

Taka miejscowa zmiana może być guzem, ziarniniakiem lub przewlekłym zakażeniem i wymaga badania, a nie stosowania produktów miejscowych.

Ciągłe drapanie lub samookaleczanie.

Uporczywe podrażnienie to albo pasożyty, alergia, ból lub podłoże behawioralne. Wszystkie cztery wymagają Diagnozy przed rozpoczęciem Leczenia.

Rutyna utrzymująca skórę i pióra w dobrym stanie

Czego nigdy nie robić

Nie używaj szamponu przeciwłupieżowego, ludzkiego kremu nawilżającego, oliwki dla dzieci, oleju kokosowego ani produktów z aloesem na pióra. Oleje niszczą strukturę piór, która zatrzymuje izolujące powietrze, a ptak, który nie może się odizolować, staje się hipotermiczny.

Nie stosuj preparatów przeciwpasożytniczych typu spot-on sprzedawanych dla ssaków.

Nie używaj olejku z drzewa herbacianego ani innych olejków eterycznych na ptaku lub w jego pobliżu. Lotne związki drażnią drogi oddechowe, a niektóre są bezpośrednio toksyczne.

Nie czesz, nie szczotkuj ani nie zrywaj łusek. Płatki same odpadają podczas czyszczenia piór.

Nie dodawaj rutynowo preparatów witaminowych do wody pitnej. Degradują się, sprzyjają rozwojowi bakterii i mogą ograniczyć ilość wody wypijanej przez ptaka.

Nie zakładaj, że suche powietrze jest jedyną odpowiedzią i przestań szukać. Wilgotność ma swój udział, ale nie powoduje utraty piór.

Kiedy szukać pomocy

Umów Wizytę u weterynarza specjalisty ptasiego w tym tygodniu w przypadku strupów na woskówce, dziobie lub nogach, łuszczenia z jakąkolwiek gołą skórą, pogrubionej lub odbarwionej skóry, uporczywego drapania lub nagłej zmiany w ilości pyłu z piór, który produkuje gatunek pudrowy.

Udaj się tego samego dnia, jeśli łuszczeniu towarzyszy utrudnione oddychanie, poruszanie ogonem, nastroszona postawa lub utrata wagi.

Przygotuj informacje o gatunku i wieku, pełnej diecie, cotygodniowy zapis wagi, informację jak długo obecne jest łuszczenie, zdjęcia dotkniętego obszaru oraz notatkę o każdym produkcie używanym na ptaku lub w jego pobliżu.