Adenowirus u agamy brodatej: młody osobnik, który nigdy nie rośnie, i dorosły, który nigdy nie wygląda na chorego

Szybka odpowiedź

Adenowirus nie jest widoczny na zewnątrz u dorosłej agamy brodatej. Zdradza go młody osobnik, którego krzywa wzrostu spłaszcza się, podczas gdy jego rodzeństwo z lęgu nadal przybiera na wadze.

Atadenowirus, zazwyczaj nazywany adenowirusem agam, to najpoważniejsza choroba zakaźna agam brodatych w niewoli. Rozprzestrzenia się drogą pokarmową, zabija osobniki młodociane, a dorosłe pozostawia wyglądające na zupełnie zdrowe, mimo że nadal wydalają wirusa.

Nie ma na niego lekarstwa ani szczepionka. Wszystkie skuteczne działania podejmuje się przed infekcją: znajomość pochodzenia zwierzęcia, właściwe testowanie (zamiast pojedynczego testu), trzymanie młodych osobników osobno oraz dezynfekcja środkami, które rzeczywiście działają na wirusy bezotoczkowe.

• Klasyczny obraz to młoda agama, która słabo je, rośnie powoli i umiera w wieku od kilku tygodni do kilku miesięcy, często po epizodzie biegunki.
• Dorosłe osobniki są zazwyczaj bezobjawowymi nosicielami. Zdrowy dorosły zwierzak w domu nie jest dowodem na to, że kolekcja jest wolna od wirusa.
• Wydalanie wirusa jest okresowe, więc jeden negatywny wynik testu PCR opisuje stan z jednego dnia i nic więcej.
• Żele do dezynfekcji rąk i chusteczki nasączone alkoholem nie unieszkodliwiają tego wirusa. Nie posiada on otoczki lipidowej, którą alkohol mógłby rozpuścić.
• Kokcydioza i adenowirus często występują razem. Młody osobnik, u którego kokcydioza nawraca po zakończeniu leczenia, powinien zostać przetestowany w kierunku adenowirusa.

:::danger
Nigdy nie dodawaj nowej agamy brodatej bezpośrednio do kolekcji i nigdy nie umieszczaj nowego młodego osobnika z już posiadanym podczas kwarantanny.

Jeden bezobjawowy nosiciel wprowadzony w ten sposób może zarazić każde zwierzę w pomieszczeniu poprzez wspólną wodę, wspólne pęsety oraz ręce przenoszone między terrariami. Ponieważ nosicielstwo trwa całe życie, a testy są niedoskonałe, jest to błąd, którego nie da się później naprawić.
:::

Decyzja w 60 sekund

Dlaczego niewidoczny dorosły stanowi główny problem

Większość chorób zakaźnych daje o sobie znać. Ta jest niebezpieczna właśnie dlatego, że tego nie robi.

Adenowirusy u gadów powodują długotrwałe infekcje u zwierząt, których układ odpornościowy potrafi je kontrolować. Dorosła agama brodata, która zetknęła się z wirusem po dojrzeniu układu odpornościowego, zazwyczaj właśnie tak reaguje: nigdy nie wygląda na chorą, a wirusa wydala z odchodami okresowo przez resztę życia.

Młody osobnik nie ma takich rezerw. Jego układ odpornościowy jest niedojrzały, zasoby ciała są znikome, a narządy docelowe to te, których najbardziej potrzebuje do wzrostu: wątroba, która przetwarza wszystko, co absorbuje, oraz wyściółka jelit, która odpowiada za wchłanianie.

Jednoczesne uszkodzenie obu tych elementów tworzy charakterystyczny obraz. Zwierzę je mniej, wchłania mniej tego, co zje, traci płyny przez uszkodzone jelita i nie może zbudować rezerw potrzebnych do walki z infekcją. Każda część pogarsza pozostałe.

Dlatego choroba objawia się zahamowaniem wzrostu, a nie oczywistą chorobą. Nie ma dramatycznego objawu, na który można wskazać. Jest tylko mały zwierzak, który pozostaje mały.

Podejrzewa się przenoszenie pionowe z rodziców na potomstwo, co wyjaśniałoby, dlaczego całe lęgi i linie hodowlane mogą być zainfekowane. W praktyce oznacza to, że źródło pochodzenia zwierzęcia ma większe znaczenie niż cokolwiek, co zrobisz po sprowadzeniu go do domu.

Jak wygląda zdrowy wzorzec wzrostu

Cyfrowa waga kuchenna i zapiski to dwa elementy wyposażenia, które pozwalają wcześnie wykryć tę chorobę. Wygląd zwierzęcia nie powie o niej nic.

Rosnąca agama brodata powinna stale przybierać na wadze, tydzień po tygodniu, przez pierwszy rok życia. Tempo zwalnia wraz ze zbliżaniem się do rozmiarów dorosłego, ale nie zatrzymuje się i nie cofa.

waż na tej samej wadze, w tym samym momencie cyklu karmienia i zapisuj liczbę wraz z datą. Cyfrowa waga kuchenna z dokładnością do gramów jest w zupełności wystarczająca.

Wartość leży w kształcie linii, a nie w pojedynczej liczbie. Publikowane tabele wagi dla wieku różnią się znacznie, ponieważ linie agam brodatych różnią się rozmiarami dorosłych osobników, więc porównywanie zwierzęcia do tabeli jest znacznie mniej pouczające niż porównywanie go do samego siebie.

Szukasz momentu, w którym linia się spłaszcza, mimo że pokarm jest nadal oferowany i przyjmowany. U rosnącego młodego osobnika plateau jest nieprawidłowe.

Oprócz wagi, zdrowy młody osobnik jest czujny, unosi się nad podłożem podczas poruszania się, świadomie wygrzewa się, wydala uformowane odchody z wyraźną białą częścią (moczany) i linieje płatami bez problemów.

Kondycję ciała ocenia się u nasady ogona i na biodrach. Nasada ogona dobrze rozwiniętego młodego osobnika jest zaokrąglona i stanowi kontynuację ciała. Biodra i kręgosłup, które stają się łatwo widoczne i wyczuwalne, oznaczają wczesne wyniszczenie.

Zmiany, które wymagają działania dzisiaj

Płaska linia wagi podczas dwóch lub więcej ważeń.

To najwcześniejszy wiarygodny sygnał, pojawiający się, zanim zwierzę zacznie wyglądać na chore. Właściciele, którzy ważą tylko wtedy, gdy się martwią, tracą dwa lub trzy tygodnie, w których interwencja jest najłatwiejsza.

Biegunka, zwłaszcza o nieprzyjemnym zapachu lub z zawartością śluzu.

Wyściółka jelit to narząd docelowy. Luźne odchody u młodego osobnika, który dodatkowo nie przybiera na wadze, to połączenie, które najbardziej uzasadnia badania.

Apetyt, który słabnie zamiast nagłego zatrzymania.

Zwierzę, które goniło za owadami, a teraz bierze dwa i odchodzi, wykazuje najwcześniejszą zmianę behawioralną. Całkowita odmowa przyjmowania pokarmu to późniejszy etap.

Wkopywanie się w podłoże i unikanie miejsca wygrzewania.

Agama, która przestaje prawidłowo termoregulować, zazwyczaj choruje już od kilku dni. Utrata zachowania wygrzewania pogarsza wszystko, ponieważ trawienie i funkcja odpornościowa u gada zależą od osiągnięcia odpowiedniej temperatury ciała.

Nagła śmierć rodzeństwa lub współlokatora z terrarium.

Zapytaj o badanie pośmiertne. To jedyna sytuacja, w której odpowiedź faktycznie pomaga zwierzętom, które wciąż żyją, ponieważ mówi ci, czy zarządzasz wybuchem epidemii, czy odosobnionym problemem hodowlanym.

Podobne schorzenia i jak je odróżnić

Każdy powyższy objaw jest wspólny dla czegoś bardziej powszechnego i łatwiejszego do naprawienia. Przeanalizuj je po kolei, zanim założysz obecność wirusa.

Dwa z nich, niska temperatura i niedokarmianie, odpowiadają za dużą część przypadków młodych osobników, które według właścicieli są zainfekowane. Obie warto wykluczyć porządnie, a nie szybko.

Co zrobi weterynarz i co zabrać ze sobą

Taka czujna i dobrze umięśniona agama to cel, którego chroni dziennik wagi.

Spodziewaj się badania fizykalnego, które skoncentruje się na kondycji ciała, nawodnieniu, szczęce i kościach długich oraz brzuchu.

Następnie przychodzi czas na badanie kału: flotacja i rozmaz bezpośredni w kierunku kokcydiów i innych pasożytów, oraz PCR w kierunku adenowirusa z kału lub wymazu z kloaki. Niektóre laboratoria wykonują panel gadzi obejmujący adenowirusa i dependowirusa razem.

Zapytaj o zbadanie puli kilku próbek kału zebranych w ciągu tygodnia lub dwóch zamiast dostarczania jednej. Ponieważ wydalanie jest okresowe, czułość znacznie wzrasta dzięki powtarzanym próbkom, a ta pojedyncza zmiana zamienia słaby test w użyteczny.

Badania krwi i zdjęcia rentgenowskie są używane do oceny stanu wątroby i nerek, gęstości kości oraz wykluczenia zaparć, w zależności od wielkości i stabilności zwierzęcia.

Jeśli agama umrze, badanie pośmiertne z histopatologią daje ostateczną diagnozę. Patolodzy szukają charakterystycznych ciałek wtrętowych wewnątrz komórek wątroby i jelit. Ciało należy przechowywać w lodówce, nie zamrażać, ponieważ zamrażanie niszczy szczegóły tkankowe, od których zależy diagnoza.

Na wizytę przynieś: dziennik wagi z datami, miejsce i datę nabycia zwierzęcia oraz informację, czy rodzeństwo z lęgu jest znane jako chore, dietę z proporcją owadów do zieleniny oraz harmonogramem suplementacji, zmierzoną temperaturę powierzchni wygrzewania i temperaturę w chłodniejszym końcu (nie taką, jaka jest ustawiona), typ lampy UVB i informację, ile miesięcy była używana, podłoże, świeżą próbkę kału w szczelnym pojemniku oraz zdjęcie lub wideo jakiegokolwiek nienormalnego ruchu.

Leczenie, szczerze mówiąc

Nie ma leczenia przeciwwirusowego o udowodnionej skuteczności w przypadku adenowirusa gadów. Wszystko, co się robi, jest wspomagające, a celem jest zapewnienie układowi odpornościowemu zwierzęcia warunków, których potrzebuje.

Temperatura przede wszystkim.

Odpowiedź immunologiczna gada zależy od temperatury. Zwierzę trzymane poniżej swojego optymalnego zakresu nie może zareagować prawidłowo i nie może trawić tego, co otrzymuje. Uzyskanie odpowiedniego gradientu termicznego nie jest tutaj tłem hodowlanym, to samo leczenie.

Płyny.

Odwodnienie z powodu utraty płynów przez jelita często faktycznie zabija. Weterynarze podają płyny podskórnie lub do jamy ciała. Kąpiele domowe pomagają łagodnie odwodnionym zwierzętom, ale nie są substytutem w przypadku zapaści.

Lecz to, co można leczyć.

Kokcydia i inne pasożyty są usuwane, ponieważ każde dodatkowe obciążenie ma znaczenie. Wtórna infekcja bakteryjna może wymagać antybiotyków. Nic z tego nie działa na wirusa, ale wszystko wpływa na wynik końcowy.

Karmienie wspomagające, ostrożnie.

Karmienie zimnej lub silnie odwodnionej agamy prowadzi do regurgitacji, a w najgorszym razie do aspiracji. Najpierw ogrzej i nawodnij, a potem karm małymi ilościami mieszanki regeneracyjnej zaprojektowanej dla gadów.

Redukcja stresu i izolacja.

Spokojne terrarium, minimalne branie na ręce, nieprzezroczyste ścianki i dobra kryjówka redukują obciążenie stresem. Izolacja chroni resztę kolekcji i nie jest opcjonalna.

Wyniki są różne. Niektóre młode osobniki umierają w ciągu kilku dni. Niektóre stabilizują się, rosną wolniej niż normalnie i osiągają dorosłość jako nosiciele. Dorośli diagnozowani przypadkowo często żyją pełnym życiem. Czego nie ma, to wyleczenia: raz zainfekowane zwierzę, załóż, że jest zainfekowane na całe życie.

Prewencja, tam leży dźwignia działania

Terrarium dla jednego osobnika z własną pęsetą, własną miską na wodę i własną ściereczką do czyszczenia to praktyczna forma bioasekuracji w domu.

Czego nigdy nie robić

Nie kupuj drugiej agamy brodatej, żeby pierwsza nie była sama. Nie są stadne, wspólne zamieszkanie powoduje chroniczny stres i urazy, i jest to najskuteczniejszy sposób na przeniesienie tego wirusa z jednego zwierzęcia na drugie.

Nie skracaj kwarantanny, ponieważ nowe zwierzę wygląda na zdrowe. Wyglądanie na zdrowe jest tym, co robią nosiciele.

Nie akceptuj pojedynczego negatywnego wyniku PCR jako dowodu, że zwierzę jest czyste, i nie sprzedawaj ani nie oddawaj zwierzęcia na podstawie jednego testu.

Nie przenoś słabnącego młodego osobnika do cieplejszego pokoju i nie karm go na siłę jako pierwsza reakcja. Zmierz temperaturę powierzchni wygrzewania, nawodnij, a dopiero potem nakarm, inaczej zmienisz wyniszczone zwierzę w przypadek zapalenia płuc z aspiracji.

Nie używaj pozostałych antybiotyków ani nieprzepisanych leków przeciwpasożytniczych na słabnącym młodym osobniku. Oba obciążają wątrobę i nerki zwierzęcia, którego wątroba jest już miejscem uszkodzenia.

Nie dezynfekuj chusteczkami alkoholowymi i nie uważaj terrarium za czyste.

Nie rozmnażaj z linii z historią strat młodych bez testowania. Kontynuowanie hodowli jest powodem, dla którego problem rozprzestrzenia się w hobby i dlaczego ten wirus jest tak powszechny.

Kiedy szukać pomocy

Zgłoś się do weterynarza specjalisty od gadów w ciągu tygodnia w przypadku młodego osobnika, którego waga przestała rosnąć, w przypadku uporczywej biegunki, apetytu, który spadł w ciągu kilku dni lub kokcydiozy, która wróciła po leczeniu.

Idź tego samego dnia w przypadku jakichkolwiek objawów neurologicznych, w przypadku zwierzęcia w zapaści lub niereagującego, zapadniętych oczu ze skórą, która pozostaje pofałdowana po delikatnym uniesieniu, lub w przypadku młodego osobnika, który nie wydalił odchodów i prze.

Zorganizuj badanie pośmiertne, jeśli młoda agama zginie niespodziewanie, a w domu przebywają inne gady.

Zachowaj dokumentację, która sprawi, że wizyta będzie produktywna: datowany dziennik wagi, źródło i data przybycia, zmierzone temperatury w obu końcach terrarium, szczegóły lampy UVB i jej wiek, prawdziwa dieta (a nie zamierzona) oraz świeża próbka kału.

Weterynarz, który może zobaczyć sześć tygodni ważeń, podejmie decyzję w jedną wizytę, co inaczej zajęłoby trzy.