Veilige onkruiden en tuinplanten voor schildpadden: zo identificeert u ze zelf

Kort antwoord

Er bestaat geen wereldwijde lijst met veilige planten voor schildpadden, en elke lijst die claimt dit wel te zijn, is geschreven voor het land van iemand anders. Wat wel werkt in elk land is de methode: identificeer de plant tot op soortniveau, begrijp waarom de risicovolle groepen riskant zijn en voer nooit iets wat u niet kunt benoemen.

De meeste schildpadden die als huisdier worden gehouden, zijn grazers van breedbladige onkruiden en grassen. De planten die het beste bij hen passen, zijn de planten die de meeste tuiniers uittrekken en weggooien. Daarom is het leren identificeren van een handvol veelvoorkomende onkruiden meer waard dan welke zak voer dan ook.

Een bak met meerdere geïdentificeerde plantensoorten is veiliger dan een grote hoeveelheid van één enkele soort.

• Identificeer tot op soortniveau, niet op basis van de volksnaam. Volksnamen worden in verschillende regio's gebruikt voor ongerelateerde planten.
• Leer een klein aantal onkruiden grondig in plaats van een lange lijst oppervlakkig.
• Waar u plukt is net zo belangrijk als wat u plukt. Bermen, bespoten randen van akkers en uitlaatroutes voor honden zijn verontreinigd, zelfs als de plantsoort correct is.
• Twee chemische groepen bepalen de meeste regels voor "veilig met mate": oxalaten, die calcium vastleggen, en goitrogenen, die de schildklier verstoren.
• Variatie is het veiligheidsmechanisme. Geen enkele plant wordt in zulke grote hoeveelheden gegeten dat het schade aanricht als de bak altijd meerdere soorten bevat.

:::danger
Voer nooit een plant uit de schermbloemenfamilie (Apiaceae) tenzij u deze met zekerheid tot op soortniveau heeft geïdentificeerd.

De Apiaceae lijken voor een beginner bijna identiek en omvatten gevlekte scheerling en waterscheerling, die behoren tot de meest giftige planten die in het wild groeien in gematigde streken. Fluitenkruid, wilde peen en gewone berenklauw groeien ernaast en lijken er in een oogopslag op. Dit is de meest gevaarlijke identificatiefout die een baasje kan maken bij het foerageren, en er is geen reden om het risico te nemen: niets in die familie is de moeite waard om aan een schildpad te voeren.
:::

Beslissen in 60 seconden

Waarom de methode belangrijker is dan de lijst

Plantenlijsten op internet worden zonder controle gekopieerd tussen sites, vertaald zonder controle en zijn geschreven voor één specifiek klimaat.

Een lijst die zegt "weegbree is veilig" klopt als men het onkruid Plantago bedoelt, dat wereldwijd in gazons groeit. Het is onjuist en verwarrend als de lezer denkt aan de banaanachtige vrucht die in het Engels dezelfde naam draagt. Dat is een voorbeeld van een probleem dat zich eindeloos herhaalt over talen heen.

Botanische namen lossen dit op. Ze zijn in elk land hetzelfde en elke betrouwbare veldgids en plantendatabase gebruikt ze. U hoeft er niet veel te leren. Ongeveer twaalf geslachten beslaan het grootste deel van wat u in een gematigde tuin kunt plukken.

De tweede reden waarom de methode ertoe doet, is dat identificatie een vaardigheid is die verbetert door oefening en verslechtert door sluiproutes. Apps voor plantidentificatie zijn nuttig om kandidaten uit te sluiten. Ze zijn geen bevestiging, ze identificeren rozetten en zaailingen routinematig verkeerd en ze kunnen niet worden vertrouwd bij een beslissing waarbij vergiftiging het gevolg is van een fout.

Uw eigen veilige lijst opbouwen

Begin bij wat er al groeit waar u woont, niet bij wat een website aanbeveelt.

Kies één plant en leer deze volledig.

Leer de bladvorm, de bladstand, de stengel, de bloem, het zaadhoofd en hoe de plant er in het vroege voorjaar uitziet wanneer het slechts een rozet is. De meeste vergiftigingsfouten gebeuren in het rozetstadium, voordat bloemen de identificatie gemakkelijk maken.

Controleer deze aan de hand van een lokale botanische veldgids of een nationale plantendatabase.

Geen website voor huisdieren. Een bron geschreven door botanici voor uw regio, met gebruik van botanische namen.

Fotografeer de plant gedurende het jaar.

Bouw uw eigen naslagwerk op. Een plant die u heeft gevolgd van zaailing tot zaadhoofd, is een plant die u nooit zult verwarren met iets anders.

Voeg pas de volgende plant toe als u zeker bent van de vorige.

Een grazende schildpad die vijf planten krijgt die u echt kent, is veel beter af dan een schildpad die er twintig krijgt die u slechts half kent.

Schrijf op wat u heeft bevestigd, met de botanische naam.

Dit is de lijst die het waard is om te hebben, omdat deze van u is, past bij uw klimaat en u elke regel ervan kunt verdedigen.

Waar u plukt

De locatie diskwalificeert meer voer dan de soort dat doet.

Bermen langs wegen verzamelen resten van uitlaatgassen en afstromend water van de weg, en de planten daar houden die verontreiniging vast op en in het blad.

Akkerranden en randen van volkstuinen worden routinematig bespoten met herbiciden, en een plant die is bespoten kan er dagenlang volkomen normaal uitzien.

Overal waar honden worden uitgelaten is er sprake van fecale verontreiniging en parasieteneieren, en afspoelen verwijdert deze niet betrouwbaar.

Openbare parken en siertuinen worden behandeld met onkruidverdelgers en meststoffen, die ontworpen zijn om zowel selectieve herbiciden als meststof te zijn.

Uw eigen tuin is de veiligste bron, mits er niets op is toegepast. Dat omvat gazonbehandelingen, mosbestrijding, systemische insecticiden, slakkenproducten en de behandelde potgrond waar veel tuincentrumplanten in aankomen.

De twee chemische groepen die de regels voor matigheid bepalen

Het meeste advies over "veilig met mate" dat u zult lezen, komt neer op twee mechanismen. Ze begrijpen vervangt een lange lijst met willekeurige regels.

Oxalaten binden calcium.

Oxaalzuur combineert met calcium in de darm om een verbinding te vormen die de schildpad niet kan opnemen. Het calcium in die maaltijd gaat verloren, evenals een deel van het calcium dat al in de darm aanwezig was.

Een schildpad bouwt en onderhoudt gedurende zijn hele leven een gecalcificeerd schild, en een groeiende schildpad doet dat snel. Chronisch laag beschikbaar calcium is een van de routes naar metabole botziekte, die zich bij een schildpad manifesteert als een zacht of misvormd schild in plaats van als duidelijke ledemaatproblemen.

Spinazie, snijbiet en bietenbladeren, zuring, zuringblad, rabarberbladeren en postelein zijn de planten die u moet kennen. Rabarberbladeren zijn helemaal geen kwestie van matigheid: houd ze er volledig bij vandaan.

Goitrogenen verstoren de schildklier.

De koolfamilie bevat glucosinolaten, die het vermogen van de schildklier om jodium op te nemen verminderen. Het resultaat bouwt zich op gedurende maanden van intensief voeren in plaats van na één maaltijd.

Boerenkool, kool, spitskool, broccoli, bloemkool, paksoi, mosterdblad, waterkers en raapstelen horen hierbij. Het zijn geen vergiften, en een af en toe een blaadje in een gevarieerde bak is het probleem niet. Een schildpad die een jaar lang voornamelijk boerenkool heeft gegeten, wel.

Het praktische gevolg van beide mechanismen is hetzelfde, en het is de meest nuttige voedingsregel die er is: meng verschillende soorten in elke bak en wissel per week af welke soorten u geeft. Variatie verdunt alles.

Meerdere plantensoorten in één bak, die wekelijks worden afgewisseld, voorkomen dat een enkele verbinding zich ophoopt.

De onkruiden die de moeite waard zijn om eerst te leren

Deze zijn wijdverspreid, gemakkelijk te leren en geschikt voor de Mediterrane en gematigde soorten die het meest worden gehouden. Controleer elke soort in een lokale gids voordat u deze gebruikt.

Stugge, vezelrijke bladeren waarvoor moeite nodig is om ze af te scheuren, zijn waar de snavel en de darm op gebouwd zijn. Zachte supermarktbladeren zijn een vuller, geen basis.

Grassen en hooi horen hier ook bij, maar het aandeel hangt af van de soort. Graslandgrazers zoals de sporenschildpad en panterschildpad zouden voornamelijk gras en hooi moeten eten. Mediterrane soorten zoals de Griekse landschildpad, de Moorse landschildpad en de Horsfield-schildpad zijn onkruidetende breedbladeters die wat gras eten in plaats van ervan te leven. Regenwoudsoorten zoals de kolenbranderschildpad hebben een wezenlijk ander dieet dat fruit en wat dierlijke eiwitten bevat, en advies voor een Griekse landschildpad geldt niet voor hen.

Tuinplanten die buiten bereik van de schildpad moeten worden gehouden

Vrij rondlopen in de tuin is uitstekend voor een schildpad en is ook hoe de meeste plantvergiftigingen gebeuren, omdat de schildpad een border bereikt waar u niet aan dacht.

Loop door het verblijf en de route ernaartoe, en verwijder of scherm alles uit deze groep af.

Deze lijst is een beginpunt voor gematigde tuinen, geen volledige inventaris voor de wereld. De regel eronder verandert niet: het schildpadverblijf mag alleen planten bevatten die u heeft geïdentificeerd en vrijgegeven.

Hoe gezond grazen eruitziet

Een schildpad die gevarieerd onkruid krijgt aangeboden, graast in korte sessies, beweegt tussen planten en laat een deel van wat er wordt aangeboden liggen. Selectief foerageren is normaal gedrag in plaats van kieskeurigheid.

Ontlasting op een vezelrijk dieet is gevormd en stevig. Dunne of stinkende ontlasting na een verandering van voedsel betekent meestal te veel suiker of vocht en te weinig vezels; fruit is de gebruikelijke boosdoener bij soorten die dat niet zouden moeten krijgen.

Gewichtstoename moet geleidelijk zijn en het schild moet glad blijven. Snelle groei op een rijk dieet is geen goed teken bij een schildpad, ook al lijkt het alsof ze floreren.

Een schildpad die graast, wegwandelt en later terugkomt, gedraagt zich normaal. De bak in één keer leegmaken betekent meestal dat er iets te rijks wordt gevoerd.

Wat u nooit moet doen

Voer geen plant die alleen is geïdentificeerd aan de hand van een foto op een forum voor huisdieren. Foto's verliezen schaal, bladstand en stengeldetails, precies de kenmerken die look-alikes onderscheiden.

Vertrouw niet op een app voor plantidentificatie als definitieve controle. Gebruik deze om een kandidaat te genereren en bevestig de kandidaat vervolgens op de juiste manier.

Ga er niet vanuit dat een plant die uw schildpad gemakkelijk eet veilig is. Schildpadden eten giftige planten en een voorkeur bewijst niets.

Voer geen maaisel van een grasmaaier. Dit wordt snel warm en fermenteert, en het komt meestal van behandeld gazon.

Voer geen verwelkt, beschimmeld of verpakt voer dat is gaan broeien. Pluk vers en voer vers.

Gebruik supermarktsalade niet als basis voor het dieet. Ijsbergsla en soortgelijke slasoorten bestaan grotendeels uit water met weinig vezels of mineralen, en ze kunnen geen grazend reptiel ondersteunen, ook al zijn ze op zichzelf onschadelijk.

Behandel fruit niet als normaal voedsel voor Mediterrane of graslandsoorten. De suiker verstoort de fermentatie in de dikke darm, en de resulterende diarree is een echt probleem in plaats van een tijdelijk ongemak.

Wanneer u hulp moet zoeken

Neem dezelfde dag contact op met een reptielendierenarts als uw schildpad een bekende giftige plant heeft gegeten, of een ongeïdentificeerde plant in welke hoeveelheid dan ook, en neem de plant of een duidelijke foto mee.

Zoek sneller hulp als u kwijlen of schuim bij de mond ziet, plotselinge zwelling rond de mond, instorting, beven of als een schildpad niet reageert.

Boek een reguliere afspraak als het schild zacht, ongelijk of piramidaal wordt, als de snavel overgroeit, of als de ontlasting langer dan een paar dagen dun is geweest. Dit wijst op het dieet en het verblijf samen, en het is veel gemakkelijker om dit vroeg te corrigeren dan laat.

Neem de lijst met voer mee die u heeft samengesteld, het aandeel gras ten opzichte van onkruid dat u voert, of er supplementen worden gebruikt en waar u plukt. Die geschiedenis identificeert het probleem meestal sneller dan het onderzoeken van de schildpad zelf.