Slang eet niet: Normaal vasten versus echte anorexie

Snel antwoord

Een slang die een maaltijd weigert, is meestal een gezonde slang die zich normaal gedraagt. Dit is het grootste verschil tussen slangen en de huisdieren die de meeste baasjes hiervoor hebben gehad, en het verkeerd begrijpen hiervan veroorzaakt meer schade dan het weigeren zelf ooit doet.

Slangen zijn hinderlaagjagers die gebouwd zijn voor periodes van overvloed en schaarste. Een gezonde volwassen slang kan weken, en in sommige gevallen maanden, zonder eten en verliest daarbij nauwelijks in conditie. Anorexie bij een slang wordt gemeten in weken en aan de hand van een gewichtstabel, niet in dagen en aan de hand van een voerbak.

Een zelfverzekerde voedingsreactie is snel en doelgericht. Een slang die de prooi onderzoekt en zich omdraait, weigert geen eten, hij wijst dit aanbod af.

• Gewicht, niet eetlust, is de graadmeter. Een slang die eten weigert maar op gewicht blijft, verhongert niet.
• De gebruikelijke oorzaken van weigering zijn allemaal normaal: de vervellingscyclus, seizoensgebonden afkoeling, de paartijd, een recente verhuizing, hanteren en het verkeerde prooidier of de verkeerde presentatie.
• De temperatuur is het eerste dat je altijd moet controleren. Een slang die zijn verteringstemperatuur niet kan bereiken, zal niet eten, omdat hij een maaltijd niet kan verwerken.
• Pasgeboren slangen en zeer jonge slangen hebben veel minder reserves dan volwassenen en zijn de groep die echt snelle aandacht nodig heeft.
• Gewichtsverlies, achtergebleven vervellingshuid, bulten, gapen, stroperig speeksel of een slang die zichzelf niet kan omdraaien, zijn de tekenen die van een weigering een geval voor de dierenarts maken.

Beslis binnen 60 seconden

Waarom slangen gebouwd zijn om te vasten

Een slang is geen grazer die dagelijks kleine beetjes eet. Het is een hinderlaagjager die een groot prooidier grijpt, het in zijn geheel doorslikt en vervolgens dagenlang bezig is met de verwerking terwijl hij heel weinig doet.

Dat stofwisselingsontwerp betekent een lage energiebehoefte in rust en een echt vermogen om te wachten. Een goed geconditioneerde volwassene in een correct verblijf kan maaltijden voor een lange tijd afwijzen en daarbij zeer weinig verliezen.

Weigering is in die context geen foutstatus. Het is een van de normale toestanden die het dier kent.

Het gevolg is wat er echt toe doet. Omdat een slang zonder schade kan vasten, is eetlust een slechte graadmeter voor de gezondheid. Gewicht is de graadmeter. Een slang die elke maaltijd opeet maar langzaam gewicht verliest, is er slechter aan toe dan een slang die zes weken niet heeft gegeten en precies op het gewicht is dat hij eerder had.

De volgorde waarin je zaken moet controleren

Loop deze lijst af. Sla de prooisoort niet over, waar de meeste baasjes beginnen en waar het antwoord het minst vaak ligt.

1. Temperatuur.

Meet de temperatuur aan het oppervlak van de zonneplaats of de warme kant met een infraroodthermometer, en die van de koele kant, ten opzichte van het bereik voor jouw soort. Lees geen opplakstrip af en vertrouw niet op een wijzerthermometer.

Een slang die onder zijn verteringsbereik zit, wijst voedsel af omdat een maaltijd die hij niet kan verteren, in hem zal gaan rotten. Dit is beschermend gedrag, geen kieskeurigheid, en het is de meest voorkomende oplosbare oorzaak van weigering.

Controleer of de thermostaat werkt en de sensor niet verschoven is. Controleer of de kamertemperatuur niet seizoensgebonden is gedaald.

2. De vervellingscyclus.

Kijk naar een doffe huid, een rozeachtige buik en ogen die troebel of blauw zijn geworden. De meeste slangen stoppen met eten in deze periode omdat hun zicht verminderd is en ze kwetsbaar zijn.

Bied geen eten aan tijdens de blauwe fase. Wacht tot enkele dagen nadat de vervelling eraf is.

3. Recente verstoring.

Een nieuw huis, een nieuw verblijf, een opnieuw ingericht verblijf, een verhuizing naar een andere kamer, een verandering van bodembedekking, meer hanteren, een nieuw huisdier in de kamer, bouwwerkzaamheden. Al deze zaken veroorzaken een weigering die weken duurt en vanzelf overgaat als je stopt met ze toe te voegen.

De juiste reactie is minder doen: niet hanteren, de zijkanten afschermen, schuilplekken toevoegen, het dier met rust laten en op het normale interval blijven aanbieden zonder escalatie.

4. Seizoen.

Een dalende omgevingstemperatuur en kortere daglichturen triggeren een afname van de eetlust bij veel soorten, ongeacht of de verzorger het dier bewust afkoelt. Weigeringen in de herfst en winter bij een verder normaal, gewichtsstabiel volwassen dier zijn gebruikelijk en verwacht.

Als je bewust een winterslaap toepast, is dat een afzonderlijk gepland proces waarbij eerst de gezondheid gecontroleerd moet worden.

5. Paartijd.

Vooral volwassen mannetjes stoppen voor langere tijd met eten wanneer ze in paarstemming zijn en worden vaak onrustig en zwerven door het verblijf. Vrouwtjes kunnen ook weigeren vóór en na het leggen van eieren. Houd het gewicht bij, verwacht een verlies en verwacht dat het eten wordt hervat.

6. Dekking en veiligheid.

Een slang die nergens kan schuilen, is een slang die niet zal gaan eten. Hij heeft een krappe schuilplaats aan de warme kant en een andere aan de koele kant nodig, klein genoeg zodat zijn lichaam de zijkanten raakt.

Een verblijf dat te groot en te open is voor een nerveuze slang veroorzaakt precies dit. Dat geldt ook voor een verblijf in een drukke kamer met trillingen via de vloer.

7. Prooi en presentatie.

Pas nu. Denk aan grootte, soort, temperatuur van de prooi, of deze bevroren-ontdooid of vers gedood is, geur en het tijdstip van de dag.

Een te grote prooi veroorzaakt een weigering of braken, en een te kleine prooi lokt mogelijk geen reactie uit. 's Nachts aanbieden voor een nachtactieve soort is belangrijk. Het goed opwarmen van de prooi zodat de kop warm aanvoelt is belangrijk, omdat veel slangen hun prooi op basis van warmte lokaliseren.

Sommige slangen zijn geconditioneerd op een prooisoort van voordat jij ze had en eten de ene knaagdiersoort wel en de andere niet.

8. Gezondheid.

Als al het bovenstaande in orde is en het dier verliest gewicht, is het een gezondheidsvraagstuk. Infecties in de bek, luchtweginfecties, inwendige parasieten, cryptosporidium, een vreemd voorwerp, obesitas-gerelateerde ziekten, voortplantingsproblemen en simpelweg ouderdom onderdrukken allemaal de voedselinname.

De grammenweegschaal is het instrument dat bepaalt of een weigering ertoe doet. Weeg elke keer op hetzelfde punt in de voedingscyclus.

Hoe normaal eruitziet tussen maaltijden

Een slang die normaal vast, gedraagt zich nog steeds als een gezonde slang.

Hij behoudt zijn gewicht, of verliest dit slechts zeer langzaam en voorspelbaar.

Hij gebruikt de warme kant en de koele kant en beweegt daar gedurende de dag tussen.

Het tongelen is gestaag en onderzoekend, niet afwezig.

Hij vervelt volgens schema, in één compleet stuk, inclusief de oogkappen en het puntje van de staart.

De uraten zijn zacht en kleiachtig in plaats van hard en kalkachtig, en hij scheidt nog steeds ontlasting uit, hoewel minder vaak.

Zijn spiertonus is goed, hij grijpt zich vast bij hanteren en hij draait zichzelf direct om als hij op de rug wordt gelegd.

Een vastende slang die al deze dingen doet, is in orde. Een slang die dit niet doet, heeft een probleem, ongeacht of hij eet of niet.

Veranderingen die actie vereisen

Een gewichtstrend die daalt over meerdere weegbeurten.

Dit is de definitie van het probleem. Weeg op een grammenweegschaal op ongeveer hetzelfde punt in de cyclus en noteer het. Een enkel getal vertelt je niets; vier getallen vertellen je alles.

Zichtbaar verlies van conditie.

De ruggengraat wordt prominent langs de rug, een driehoekige in plaats van ronde dwarsdoorsnede, losse huidplooien, ingevallen gebieden langs de flanken.

Achtergebleven of onvolledige vervellingen.

Duidt op hydratatie- en vochtigheidsproblemen en vaak op een algemene achteruitgang.

Een bult of zwelling ergens langs het lichaam.

Gapen, piepen, klikken, bellen bij de neusgaten of ademen met uitgerekte nek.

Een luchtweginfectie onderdrukt het eten en vereist aandacht op dezelfde dag.

Dik, draderig, stroperig speeksel of kaasachtig materiaal in de bek.

Bekrot onderdrukt het eten en is pijnlijk.

Braken.

Een andere en ernstigere gebeurtenis dan weigering. Het wordt vaak veroorzaakt door te snel hanteren na een maaltijd, een te grote prooi of een verblijf dat te koud is, en het kan ook wijzen op infecties of parasieten. Bied geen nieuwe maaltijd aan en vraag om advies.

Een pasgeboren of jong dier dat herhaaldelijk weigert.

Jonge slangen groeien en hebben bijna geen reserves. De tolerantie die geldt voor een volwassen slang is hier niet van toepassing.

Een slang die beide kanten van zijn temperatuurgradiënt gebruikt, netjes vervelt en op gewicht blijft, is een gezond dier, of hij deze week nu heeft gegeten of niet.

Presentatietechnieken die het proberen waard zijn

Pas nadat temperatuur, vervelling, verstoring en dekking zijn gecontroleerd, en slechts één tegelijk met een volledig interval ertussen.

Bied 's nachts aan, in een verduisterde kamer, voor nachtactieve soorten.

Ontdooi grondig en verwarm de prooi zodat de kop duidelijk warm is, en droog hem daarna af. Een natte prooi wordt vaak geweigerd.

Probeer een andere knaagdiersoort of een andere grootte.

Laat de prooi een nacht liggen in een veilig verblijf en kijk 's ochtends, in plaats van ermee te wiebelen. Veel slangen eten niet als ze bekeken worden.

Probeer hersenen bloot te leggen of te geuren alleen op advies van een dierenarts of ervaren verzorger, aangezien dit technieken zijn voor een echt probleem-etend dier in plaats van een eerste reactie.

Verminder de verlichting van het verblijf en voeg meer rommel en dekking toe.

Gebruik geen levende prooi als oplossing. Een levend knaagdier dat bij een slang wordt achtergelaten, veroorzaakt ernstige bijtwonden bij de slang, en het is in sommige rechtsgebieden illegaal.

Wat je nooit moet doen

Laat levende prooien niet onbeheerd achter bij een slang. Knaagdieren bijten en de wonden zijn ernstig.

Hanteer een slang niet gedurende een dag of twee nadat hij heeft gegeten. Braken is een ernstige gebeurtenis.

Forceer het eten niet. Dit is een veterinaire procedure en het gaat mis in onervaren handen.

Verhoog de temperatuur niet boven het bereik van de soort om de eetlust te stimuleren. Oververhitting is op zichzelf een noodgeval.

Bied geen voedsel aan tijdens de blauwe fase van een vervelling.

Verander niet meerdere variabelen tegelijk.

Gebruik een weigering niet op zichzelf als reden om te mediceren, te ontwormen of voor wat dan ook te behandelen.

Beoordeel de conditie van een slang niet door naar de kleur van het tandvlees of de capillaire hervultijd te kijken. Slangen hebben geen tandvlees en reptielen hebben geen bruikbare capillaire hervultijd.

Koop niet in paniek elke week een andere prooisoort. Consistentie en geduld lossen meer weigeringen op dan variatie doet.

Wanneer hulp inroepen

Bezoek dezelfde dag een dierenarts met ervaring met reptielen bij gapen, piepen, klikken of bellen bij de neusgaten, bij een slang die zichzelf niet kan omdraaien of bij een prolaps.

Maak binnen de week een afspraak bij een dalende gewichtstrend, een zichtbaar verlies van conditie, een bult of zwelling, dik stroperig speeksel of materiaal in de bek, herhaaldelijk braken, achtergebleven vervellingen in combinatie met weigering, of een jong dier dat herhaaldelijk maaltijden heeft geweigerd.

Voor een gewichtsstabiel volwassen dier met een aannemelijke normale verklaring is geen afspraak nodig. Blijf registreren, blijf aanbieden met het gebruikelijke interval en herbeoordeel als het gewicht begint te veranderen.

Een slang die zijn gewicht vasthoudt, netjes vervelt en over zijn gradiënt beweegt, is gezond, zelfs midden in een lange vastenperiode.

Breng het voedingsdossier, de gewichtsregistratie, de gemeten temperaturen aan de warme en koele kant, de luchtvochtigheid, de vervellingshistorie, de soort en leeftijd, het type en de grootte van de prooi en hoe lang het dier al in jouw zorg is mee. Bij weigeringsgevallen beantwoordt het dossier de meeste vragen voordat het dier onderzocht wordt.