Reptiel prolaps: weefsel bij de cloaca en de eerste dertig minuten

Snelle antwoord

Elk weefsel dat buiten de cloaca van een reptiel hangt, is een spoedgeval voor dezelfde dag. Het herstelt niet vanzelf en het weefsel sterft snel af als het zich eenmaal buiten het lichaam bevindt, vooral onder een warmtelamp.

Er zijn twee taken voordat u de dierenarts bereikt. Houd het weefsel nat en schoon, en voorkom dat iets, inclusief het reptiel zelf en eventuele verblijfsgenoten, het beschadigt. Al het andere, inclusief bepalen wat voor weefsel het is en het terugplaatsen, hoort bij een dierenarts voor reptielen.

Een dagelijkse blik op de cloaca duurt enkele seconden en is de controle die de meeste baasjes nooit doen totdat er al iets uit hangt.

• Houd het vochtig. Uitdroging is wat uitgestulpt weefsel fataal wordt, en het gebeurt snel onder warmte.
• Duw het niet met geweld terug. Het duwen van beschadigd of afgestorven weefsel in de lichaamsholte veroorzaakt een veel groter probleem.
• Verplaats het dier direct naar vochtig keukenpapier en verwijder onmiddellijk alle losse bodembedekking.
• Scheid het nu van eventuele verblijfsgenoten. Reptielen zullen naar blootgesteld weefsel happen.
• Roze en vochtig heeft een goede prognose. Donkerpaars, grijs of zwart niet, en de tijd begon te lopen toen het naar buiten kwam.

:::danger
Duw een prolaps nooit met geweld terug en laat het nooit uitdrogen.

Het uitstekende weefsel kan darm, cloaca, eileider, blaas of voortplantingsorgaan zijn, en elk vereist een andere aanpak. Het terugduwen van gezwollen of gescheurd weefsel door een nauwe cloaca scheurt het verder, en het terugbrengen van besmet of afstervend weefsel in de lichaamsholte veroorzaakt een infectie in het coeloom die vaak dodelijk is. Als het weefsel donker, droog of grijs wordt, is dat afgestorven weefsel, en moet het nu chirurgisch worden verwijderd in plaats van teruggeplaatst.
:::

Beslis in 60 seconden

Waarom reptielen een prolaps krijgen

Alles wat uit een reptiel komt, verlaat het lichaam via de cloaca. Het colon mondt daarin uit, de ureters monden daarin uit, en bij het vrouwtje doen de eileiders dat ook. Bij mannetjes zitten de copulatieorganen in de staartbasis en stulpen deze hierdoor naar buiten. Die gedeelde uitgang is de reden waarom een enkel zichtbaar verschijnsel zo veel mogelijke oorzaken heeft.

Het mechanisme is bijna altijd persen. Iets zorgt ervoor dat het dier herhaaldelijk tegen een gesloten of geblokkeerde uitgang perst, de spierondersteuning bij de cloaca raakt vermoeid, en een structuur die binnen hoort te blijven wordt naar buiten geduwd.

Obstipatie en verstopping. De meest voorkomende route. Een reptiel dat te koud is, kan geen voedsel door zijn darm bewegen, omdat de spijsvertering bij een ectotherm dier verloopt op het tempo dat de omgeving bepaalt. Een gedehydrateerd reptiel produceert harde, droge ontlasting en dikke uraten die moeilijk te passeren zijn. Losse bodembedekking die tijdens het voeren wordt ingeslikt, verergert beide.

Dystocia. Een vrouwtje dat geen eieren kan leggen, perst uren- of dagenlang. De eileider zelf, of de cloaca, volgt de inspanning naar buiten.

Blaasstenen. Veelvoorkomend bij landschildpadden, vooral waar de hydratatie chronisch slecht is geweest. Een steen bij de blaasnek veroorzaakt continu pijnlijk persen.

Parasieten. Zware besmettingen, vooral van oxyuren en coccidia, irriteren de lagere darm en veroorzaken tenesmus, het gevoel iets te moeten uitscheiden dat niet beweegt.

Laag calciumgehalte en metabolische botziekte. Zwakke gladde en skeletspieren betekenen slechte cloacale ondersteuning en ineffectief persen, en het is een frequente achtergrondbevinding bij prolapsgevallen bij jonge, snelgroeiende hagedissen.

Overmatige paring bij mannetjes. Herhaalde copulatie, vooral bij koningspythons en bij sommige hagedissen, kan een hemipenis gezwollen achterlaten en onmogelijk maken om terug te trekken.

Vreemde voorwerpen, massa's en infectie. Minder gebruikelijk, maar ze horen op de lijst, en ze zijn de reden waarom beeldvorming deel uitmaakt van het onderzoek in plaats van een optioneel extraatje.

Een gewichtsregistratie en een notitie van de laatste keer dat het dier ontlasting heeft gehad, zijn de twee gegevens uit de voorgeschiedenis waar een dierenarts voor reptielen als eerste om zal vragen.

Het ene type prolaps van het andere onderscheiden

U hoeft deze diagnose niet zelf te stellen, maar het nauwkeurig beschrijven ervan aan de telefoon veranderd hoe snel u wordt geholpen.

Cloacale of colonprolaps.

Een enkele buis van roze tot rood weefsel vanuit de middellijn van de cloaca, vochtig, soms met een zichtbare opening aan het vrije uiteinde. Een opening aan de punt duidt eerder op darm dan op cloaca, en de darm is de ernstigste van de twee omdat de bloedtoevoer daarvan sneller in het geding komt.

Hemipenisprolaps.

Bij een mannelijke slang of hagedis steken één of twee langwerpige structuren uit aan de zijkant van de middellijn, vaak met een gestructureerd of stekelig oppervlak, afhankelijk van de soort. Ze kunnen er alarmerend en onbekend uitzien. Dit is meestal de minst gevaarlijke categorie, maar een hemipenis die buiten blijft, zal opzwellen, uitdrogen en afsterven zoals elk ander weefsel.

Phallusprolaps bij schildpadden.

Mannelijke schildpadden hebben een enkele grote phallus die uitstulpt vanaf de bodem van de cloaca. Deze is donker, breed en wordt door baasjes vaak omschreven als lijkend op een bloem of een tong. Het verschijnt bij persen, bij neurologische aandoeningen en soms zonder duidelijke reden.

Eileiderprolaps.

Een vrouwtje, meestal in de context van eieren leggen, met dunwandig weefsel dat buisvormig kan zijn en een ei kan bevatten. Dit is dringend en meestal chirurgisch.

Blaasprolaps.

Een dunwandig, doorschijnend, vaak met vocht gevuld zakje. Slangen hebben geen blaas, dus dit hoort bij hagedissen en schildpadden. Prik het nooit door.

Dingen die geen prolaps zijn.

Een normale korte uitstulping van het cloacaslijmvlies tijdens de ontlasting, die onmiddellijk terugkeert. Een harde uraat- of ontlastingsmassa bij de cloaca. Een achtergebleven vervelling die een insnoerende ring vormt rond de staartbasis bij een slang. Een uitstekend ei. Een hemipenisplug bij een mannelijke hagedis, wat ingedikt secreet is in plaats van weefsel. Een gezwollen, rode cloaca door infectie zonder dat er daadwerkelijk iets uitsteekt.

Als u het niet kunt zien, behandel het dan als een prolaps en ga naar de dierenarts.

Wat te doen in de eerste dertig minuten

Scheid het dier.

Eventuele verblijfsgenoten zullen het blootgestelde weefsel onderzoeken en sommige zullen erin bijten. Verplaats het betrokken dier als allereerste naar een eigen schone bak.

Haal de bodembedekking weg.

Losse bodembedekking kleeft aan vochtig weefsel en schuurt erin. Bedek de bak met gewoon keukenpapier, bevochtigd met schoon water.

Houd het weefsel nat.

Steriele fysiologische zoutoplossing is ideaal. Schoon, chloorvrij water op kamertemperatuur is acceptabel. Bevochtig het weefsel voorzichtig en herhaaldelijk, of leg een in zoutoplossing gedrenkt gaasje eroverheen. Wrijf niet, gebruik geen antisepticum en gebruik niets dat alcohol bevat.

Schakel de warmtelamp uit of verplaats het dier erbij vandaan.

Stralingswarmte droogt blootgesteld weefsel sneller uit dan wat dan ook. Het dier moet nog steeds binnen het temperatuurbereik voor zijn soort blijven, dus gebruik omgevingswarmte op de achtergrond in plaats van een spot, en vertel de dierenarts wat de temperaturen in het verblijf zijn geweest.

Probeer het niet terug te duwen.

Zelfs als het lijkt alsof het zo terug zou glijden: terugplaatsen zonder de onderliggende oorzaak te behandelen betekent dat het er meteen weer uitkomt, vaak nog meer gezwollen. Dierenartsen herstellen een prolaps onder sedatie, soms na het verminderen van de zwelling met een osmotisch middel, en ze plaatsen een tijdelijke hechting om het op zijn plek te houden. Sommige van die technieken maken gebruik van gewone huishoudelijke middelen, maar ze worden gekozen en toegepast onder leiding van de dierenarts, niet geïmproviseerd.

Transporteer het warm en vochtig.

Een geventileerde bak, een vochtige ondergrond van keukenpapier en een temperatuur binnen het normale bereik van het dier. Een koud reptiel is een slechte anesthesiekandidaat en geneest slecht.

Maak een foto voordat u vertrekt.

Uitgestulpt weefsel verandert snel van uiterlijk. Een foto die thuis is gemaakt, met een liniaal of een munt ter vergelijking van de grootte, is echt nuttig.

Heldere ogen, een strakke huid en goede spieren boven de staartbasis zijn de basislijn. Ingevallen ogen en een huid die blijft staan zijn tekenen van uitdroging, en uitdroging is een risico op persen.

Wat er gebeurt bij de dierenarts

Verwacht een lichamelijk onderzoek en verwacht beeldvorming. Röntgenfoto's beantwoorden de vragen die er het meest toe doen: zijn er eieren, is er een blaassteen, is de darm gevuld met bodembedekking of ingedikt materiaal, en is er een massa.

Verwacht een ontlastingsonderzoek op parasieten, en vaak bloedonderzoek, vooral calcium bij een jonge hagedis of een leggend vrouwtje.

De behandeling bestaat uit drie delen. De prolaps zelf wordt schoongemaakt, teruggeplaatst als het weefsel levensvatbaar is, en op zijn plaats gehouden met een tijdelijke hechting over de cloaca die nog steeds afvalstoffen doorlaat. Afgestorven weefsel kan niet worden teruggeplaatst en wordt chirurgisch verwijderd; bij een mannelijke slang of hagedis met een necrotische hemipenis laat het amputeren van één hemipenis nog steeds een functioneel dier over, omdat ze gepaard zijn. Vervolgens wordt de oorzaak behandeld: infuusvloeistof en warmte bij verstopping, calcium bij hypocalciëmie, chirurgie voor eieren of stenen, antiparasitair middel bij een bevestigde besmetting.

De nazorg is waar baasjes de uitkomst kunnen veranderen. Alleen papier als bodembedekking, dag en nacht de juiste temperaturen handhaven, warme badjes als de dierenarts dat adviseert, en een plan voor de eerste ontlasting, want dat is het moment waarop een herstelde prolaps de meeste kans heeft om terug te keren.

De volgende voorkomen

Zorg voor de juiste temperaturen en meet deze. Gebruik een voelerthermometer of een infraroodthermometer op de oppervlakken die het dier daadwerkelijk gebruikt, en controleer zowel de warme als de koele zijde. Een temperatuurgradiënt stelt een dier in staat om goed te verteren.

Hydratatie is niet alleen een waterbak. Soorten verschillen enorm. Woestijnsoorten drinken minder vaak en vertrouwen meer op de luchtvochtigheid in een schuilplaats; tropische soorten hebben een hogere omgevingsluchtvochtigheid nodig; schildpadden hebben veel baat bij regelmatige badjes. Chronische milde uitdroging is de achtergrond van een groot deel van de verstoppingen en stenen.

Kies de bodembedekking bewust. Losse bodembedekking gecombineerd met rechtstreeks daarop voeren is de klassieke route naar darmverstopping bij jonge hagedissen. Voeren uit een bakje of op een harde ondergrond neemt het grootste deel van dat risico weg.

Calcium- en ultravioletvoorziening afgestemd op de soort. Onvoldoende gesuppleerde, snelgroeiende hagedissen en leggende vrouwtjes zijn degene die binnenkomen met een slechte spiertonus en persdrang.

Controleer op parasieten bij aankomst en periodiek, in plaats van blind te ontwormen.

Laat een mannetje niet overmatig paren. Herhaalde paringen in een korte periode is een bekende oorzaak van hemipenisprolaps.

Let op de ontlasting. Het kennen van de normale frequentie, grootte en het uiterlijk van de ontlasting van uw dier betekent dat u een afwijking opmerkt voordat het een crisis wordt.

Wat u nooit moet doen

Duw het weefsel niet terug.

Laat het niet uitdrogen en laat het dier niet onder een warmtelamp zitten met blootgesteld weefsel.

Breng geen antisepticum, desinfectiemiddel, producten op alcoholbasis of zalven aan die niet voor dit doel zijn voorgeschreven.

Plaats het dier niet terug op losse bodembedekking.

Laat het niet bij een verblijfsgenoot.

Trek niet aan een vastgelopen ei, een harde massa of iets anders dat uitsteekt.

Baad het dier niet in koud water in de overtuiging dat het helpt. Een temperatuur buiten het bereik van de soort maakt alles erger.

Wacht niet tot de volgende dag. Het verschil tussen roze weefsel en grijs weefsel wordt gemeten in uren.

Wanneer hulp inschakelen

Onmiddellijk, in elk geval waarin weefsel uit de cloaca steekt en niet binnen enkele minuten is teruggekeerd.

Onmiddellijk bij een vrouwtje dat perst zonder eieren te produceren, bij elk dier dat herhaaldelijk perst zonder dat er iets uitkomt, en bij weefsel dat donker, droog of grijs is geworden.

Zelfde dag bij een reptiel dat veel langer geen ontlasting heeft gehad dan zijn normale interval, bij een harde massa die zichtbaar is bij de cloaca, of bij bloed bij de cloaca.

Het herstel wordt beoordeeld op de eerste normale ontlasting daarna, niet op hoe de cloaca er de volgende ochtend uitziet.

Neem de foto mee die u thuis heeft gemaakt, de temperatuurmetingen van het verblijf voor de warme en koele zijde, het type bodembedekking, de voeding en het supplementenregime, de datum van de laatste ontlasting, het geslacht en de kweekgeschiedenis, en eventuele recente vervelling, eierlegging of verhuizing. In deze diergroep is de verzorgingsgeschiedenis vaker wel dan niet de diagnose.