Huisdier-egels buiten: temperatuur, zon, parasieten en veilig buiten zijn

Snel antwoord

De huisdier-egel in uw huis is een Afrikaanse soort. Het is niet het dier dat onder de heg in de tuin leeft.

Het allerbelangrijkste feit over tijd buiten is dat de huisdier-egel die in woningen wordt gehouden de witbuikegel is, een soort uit een warm klimaat in sub-Sahara Afrika. Het is niet de Europese egel die in tuinen leeft, niet goed kan overwinteren en op geen enkel moment van het jaar is toegerust voor een gematigde tuin.

Baasjes zien in het wild levende egels buiten overleven en nemen aan dat hun eigen dier hetzelfde kan. Dat kan niet, en die ene aanname veroorzaakt het meeste leed dat hieronder wordt beschreven.

• Tijd buiten is optionele verrijking met echte risico's. Er is geen welzijnsbehoefte voor.
• Kou lokt een poging tot overwintering uit die deze soort niet kan voltooien, en die poging is vaak fataal.
• Egels zijn nachtdieren. Sessies buiten overdag gaan in tegen hun biologie en stellen hen bloot aan oververhitting en zonnebrand.
• Slakken, naaktslakken en regenwormen dragen longworm en darmparasieten. Een egel die op een gazon foerageert, eet tussengastheren.
• Een ontsnapte huisdier-egel in een tuin is stil, gecamoufleerd en zal de nacht waarschijnlijk niet overleven.

:::danger
Een huisdier-egel die buiten koud wordt, kan daaraan overlijden.

Witbuikegels proberen in torpor te gaan wanneer de temperatuur daalt, maar ze missen de fysiologie om een echte winterslaap vol te houden. Het dier wordt koud, reageert niet, is wankel en slap, de immuunfunctie stort in en het kan binnen enkele uren of in de dagen daarna sterven aan complicaties, waaronder leververvetting. Een egel die koud en slap wordt gevonden, is een noodgeval: warm hem geleidelijk op tegen uw lichaam en ga naar een dierenarts voor exoten. Gebruik geen directe warmte en ga er niet vanuit dat hij vanzelf wakker wordt.
:::

Beslis in 60 seconden

Waarom de verwarring over de soort zo belangrijk is

De Europese egel is geëvolueerd in een gematigd klimaat en houdt een winterslaap in de winter. Hij heeft de vetreserves, de metabole controle en het nestgedrag om maanden bij lage temperaturen te overleven.

De witbuikegel heeft dat niet. In zijn natuurlijke leefgebied zijn de temperaturen warm en redelijk stabiel, en er is geen winter om te overleven. Wat hij behoudt is een torpor-respons: wanneer hij het koud krijgt, vertraagt zijn stofwisseling en wordt hij inactief.

Die respons is geen winterslaap. Het is een gedeeltelijke uitschakeling waar het dier vaak niet zelfstandig van herstelt. De lichaamstemperatuur daalt, de immuunfunctie neemt af, het dier stopt met eten en leverziekte kan volgen omdat het lichaam vet mobiliseert dat het niet goed kan verwerken. Herhaalde pogingen tot winterslaap veroorzaken blijvende schade.

Aan de andere kant houden egels ook een zomerrust (aestivatie) in de hitte, waarbij ze plat liggen, uitgerekt en niet reageren. Dat is even gevaarlijk.

Het praktische resultaat is dat het tijdvenster waarin buiten zijn veilig is, smaller is dan voor bijna elk ander huisdier, en aan beide kanten begrensd is.

De temperatuur buiten is niet het getal op uw telefoon

De luchttemperatuur in de schaduw is het cijfer dat een weer-app u geeft. Het is niet wat de egel ervaart.

De bodemtemperatuur is lager. De buik en poten van een egel zijn onbehaard en staan in direct contact met de grond. Gras in de schaduw, vochtige aarde en plavuizen onttrekken allemaal warmte aan het dier door geleiding. De stekels op de rug bieden daaronder geen isolatie.

Wind onttrekt snel warmte. Een briesje dat voor een mens aangenaam aanvoelt, is aanzienlijk voor een klein dier met een groot oppervlak in verhouding tot zijn massa.

Vocht is erger dan kou. Vochtig gras voert warmte veel sneller af dan droge grond.

Directe zon is een apart gevaar. Egels kunnen niet effectief hijgen en hebben een beperkt vermogen om warmte kwijt te raken. Een egel in de volle zon, of een egel die zich ergens heeft opgerold waar hij niet weg kan, raakt snel oververhit. Lichtgekleurde en albino individuen zijn ook gevoelig voor zonnebrand op de oren en neus.

Avondtemperaturen dalen snel. Een aangename late middag wordt binnen een uur koud, en de schemering is precies het moment waarop een nachtdier actief wordt en wil gaan verkennen.

Als u een egel mee naar buiten neemt, meet dan de grond in de schaduw waar het dier daadwerkelijk zal zijn, niet de lucht op het terras.

Meet waar het dier zal zijn, op de ondergrond waarop het zal zitten, in de schaduw die het zal gebruiken.

Parasieten en ziekten van de grond zelf

Dit is het risico waar baasjes het minst over horen, en het is een reëel risico.

Longworm. Soorten longworm bij egels gebruiken naaktslakken en slakken als tussengastheren. Een egel die op een gazon een slak vindt en opeet, doet precies datgene wat de parasiet overbrengt. Longworm veroorzaakt hoesten, ademhalingsmoeilijkheden en gewichtsverlies, en het is een veelvoorkomend en ernstig probleem bij in het wild levende egels.

Darmparasieten. Capillaria en andere wormen worden opgepikt van vervuilde grond en van ongewervelde prooien.

Ringworm. Trichophyton erinacei komt wijdverspreid voor bij in het wild levende egels en overleeft in de omgeving. Het veroorzaakt korstvorming en stekelverlies bij egels en een kenmerkende ontstoken ring op de menselijke huid. Het is een van de meest betrouwbaar overgedragen zoönosen bij het houden van egels.

Teken, vlooien en mijten. Tuinen die worden bezocht door in het wild levende egels, vossen, katten en herten dragen teken. Egel-specifieke mijten veroorzaken ernstige huidziekten en stekelverlies.

Salmonella. Egels scheiden het uit en vervuilde grond verhoogt de belasting.

Een tuin die al door in het wild levende egels wordt bezocht, is de grond met het hoogste risico, omdat deze hun parasieten en hun schimmelsporen zal dragen.

Toxines en fysieke gevaren

Slakkenkorrels. Metaldehyde en andere weekdierbestrijdingsmiddelen zijn direct giftig, en een vergiftigde slak is ook een vergiftigde maaltijd.

Rodenticide. Anticoagulerend lokaas doodt egels zowel direct als via vergiftigde prooien.

Chemicaliën voor gazon en tuin. Herbiciden, meststoffen, mosbestrijders en insecticiden worden opgenomen via de huid en ingeslikt tijdens het wassen.

Vijvers en waterpartijen. Egels kunnen zwemmen, maar verdrinken wanneer ze niet tegen een steile rand kunnen opklimmen. Elke waterpartij moet worden afgezet of worden voorzien van een helling voordat een egel buiten is.

Netten. Voetbaldoelen, erwtennetten, fruitkooien en los gaas in de tuin verwart egels, en het dier trekt het net strakker door te spartelen. Dit is een van de meest voorkomende oorzaken van ernstig letsel bij egels in de tuin.

Afvoeren, kieren en gaten. Onbedekte afvoeren, kieren onder hekwerk, ruimtes onder vlonders en schuurtjes, en elk gat waar een egel in kan, maar niet in kan omdraaien.

Composthopen. Warm, aantrekkelijk en een veelvoorkomende plek voor een egel om in te verdwijnen en gewond te raken door een riek.

Trimmers en maaiers. Een egel die zich in lang gras heeft opgerold, zal niet wegrennen. Controleer elk gebied grondig voordat u het maait.

Als u toch een egel mee naar buiten neemt

Beslis eerst of de verrijking het risico rechtvaardigt. Veel houders concluderen van niet, en daar is niets mis mee. Egels zijn uitstekend verrijkt binnenshuis met graafbakken, foerageerspeelgoed, tunnels en een loopwiel.

Als u doorgaat:

Gebruik een volledig afgesloten ren, niet de tuin.

Stevige wanden die hoog genoeg zijn dat het dier er niet uit kan klimmen, want egels klimmen beter dan ze eruitzien. Een bodemafsluiting, omdat ze graven. Een deksel of net erboven tegen vogels en tegen katten die binnenkomen. Geen kieren aan de onderkant van de panelen.

Zet de ren op grond die u controleert.

Ten minste een volledig seizoen onbehandeld, niet bezocht door in het wild levende egels, en vrij van slakken en naaktslakken. Een ren op een schoon zeil met bekend substraat eroverheen verwijdert het risico op parasieten en chemicaliën volledig, ten koste van een deel van de zintuiglijke interesse.

Zorg voor schaduw en een schuilplaats.

Het dier moet zonder uw hulp uit de zon en uit de wind kunnen komen.

Houd continu toezicht.

Niet vanuit het keukenraam. In de ren, kijkend, de hele tijd.

Houd het kort en houd het warm.

Een korte sessie op een echt warme, windstille, droge dag. Breng de egel naar binnen zodra hij stopt met verkennen, stil wordt, of de temperatuur begint te dalen.

Controleer achteraf.

Voel het hele dier na op teken, vooral rond het gezicht, de oren, de poten en de verbinding tussen stekels en huid. Controleer de poten op snijwonden en op iets dat om een teen gewikkeld zit. Let op korstvorming of stekelverlies in de weken daarna, want dat is hoe ringworm en mijten zich presenteren.

Was uw handen, en was ze opnieuw.

Zowel na het hanteren van de egel als na het hanteren van alles uit de ren.

Stevige wanden, een bodemafsluiting, een deksel, schaduw en een schuilplaats. Alles minder is een tuin met een hek om een deel ervan heen.

Als een egel buiten losraakt

Tijd is belangrijker dan wat dan ook, omdat kou en roofdieren de schade aanrichten.

Zoek bij schemering en na zonsondergang, wanneer het dier actief zal zijn. Overdag zal het in een schuilplaats zitten en volkomen stil zijn.

Luister. Egels snuiven, snuffelen en ritselen. Een rustige tuin en een stille luisteraar vinden meer dan een zaklamp die rondschijnt.

Controleer de plekken die een egel zou kiezen: onder vlonders, onder schuurtjes, aan de voet van heggen en dichte struiken, onder stapels bladeren, in composthopen, in lang gras, achter potten, in open schuurtjes en garages, en langs de voet van hekken.

Leg 's nachts in een beschutte plek bekend ruikend nestmateriaal, de eigen schuilplaats van het dier en een bakje van zijn normale voer neer, en controleer dit regelmatig in plaats van alleen in de ochtend.

Een dun laagje zand of meel rond een voerbakje registreert voetafdrukken en vertelt u of het dier in de buurt is.

Vraag buren om hun tuinen te controleren en honden aan de lijn te houden. Waarschuw hen niet te trimmen, maaien of stapels tuinafval te verplaatsen.

Als het koud of nat is, of als de egel al meer dan een paar uur buiten is, behandel het dan als een noodgeval als hij gevonden wordt: warm hem geleidelijk op en laat hem onderzoeken, zelfs als hij er goed uitziet.

Wat u nooit moet doen

Laat een huisdier-egel niet bewust buiten los. Hij zal niet overleven, en in veel regio's is het vrijlaten van een niet-inheems dier illegaal.

Laat een egel niet onbeheerd buiten, zelfs niet kort, en niet in een ren.

Neem een egel niet mee naar buiten in de felle zon, wind, vochtige of koele omstandigheden.

Laat een egel niet foerageren naar slakken, naaktslakken of regenwormen.

Gebruik geen tuin die behandeld is met slakkenkorrels, onkruidverdelger, meststof of insecticide.

Zet een egel niet op grond waar in het wild levende egels eten.

Gebruik geen directe warmte op een koude egel. Lichaamswarmte en een geleidelijke opwarming, dan een dierenarts.

Geef geen brood of melk. Egels verteren geen lactose en beide veroorzaken diarree.

Laat een hond en een egel elkaar niet ontmoeten, hoe betrouwbaar de hond ook is met andere dieren.

Ga er niet vanuit dat een opgerolde egel veilig is. De stekels schrikken een nieuwsgierig dier af, niet een vastberaden dier.

Wat de dierenarts wil weten

Wanneer hulp zoeken

Ga onmiddellijk voor een egel die koud, slap, niet reageert, wankel op zijn poten staat, of die zich heeft opgerold en niet wil uitrollen nadat hij is opgewarmd.

Ga dezelfde dag voor hoesten, niezen, ademhalingsmoeilijkheden, onverklaarbaar gewichtsverlies, een wond of een teek die u niet in zijn geheel kunt verwijderen.

Maak binnen de volgende weken een afspraak als er korstvorming, schilfers, stekelverlies of jeuk optreedt na blootstelling buiten, en vermeld specifiek de tijd buiten, omdat dit verandert waarop de dierenarts test.

Een gecontroleerde ruimte die het dier kan verkennen, met schaduw, een schuilplaats en een persoon die toekijkt, is de enige versie van buiten zijn die de moeite waard is.

Vertel de dierenarts precies waar de egel is geweest. Longworm, ringworm en blootstelling aan toxines zijn diagnoses die veel sneller worden gesteld wanneer de voorgeschiedenis een tuin omvat.