Hartgezondheid bij de Newfoundlander

Snel antwoord

De Newfoundlander is een ras dat gedurende zijn hele leven proactieve monitoring van de hartgezondheid vereist. Hoewel niet elke hond deze problemen zal ontwikkelen, komen bepaalde hartaandoeningen bij dit ras vaker voor dan bij andere. Door de ademhaling, het energieniveau en de kleur van het tandvlees van uw hond nauwlettend in de gaten te houden, kunt u vroege tekenen van problemen opmerken en samen met uw dierenarts werken om deze aandoeningen effectief te beheersen.

Congestief hartfalen

Congestief hartfalen treedt op wanneer het hart niet langer in staat is om bloed efficiënt naar de rest van het lichaam te pompen. Bij de Newfoundlander is dit een erkende tendens. Hoe dit wordt doorgegeven is niet vastgesteld, hoewel er bewijs is dat suggereert dat het gekoppeld kan zijn aan specifieke genetische factoren. U merkt misschien eerst dat uw hond tijdens wandelingen ongewoon moe wordt, achterblijft of terughoudend is om te bewegen. Thuis ziet u misschien dat uw hond moeite heeft om een comfortabele houding te vinden of dat hij 's nachts onrustig lijkt. Uw dierenarts zal naar het hart luisteren voor abnormale geluiden en kan beeldvorming voorstellen, zoals een echo, om te zien hoe goed de hartkamers pompen. Deze aandoening is een erkende tendens bij het ras.

Gedilateerde cardiomyopathie

Gedilateerde cardiomyopathie is een aandoening waarbij de hartspier dun en zwak wordt, waardoor het voor het hart moeilijk is om goed samen te trekken. Dit is een erkende tendens bij het ras. Hoe dit wordt overgeërfd is niet volledig begrepen, maar het is een welbekend probleem voor Newfoundlanders. Baasjes merken vaak een afname in uithoudingsvermogen of plotselinge zwakte op. Omdat het hart het bloed niet effectief kan verplaatsen, kan er vochtophoping in de longen ontstaan, wat leidt tot hoesten of ademhalingsproblemen. Een dierenarts zal een echocardiogram gebruiken om de dikte van de hartwanden en de kracht van de contracties te meten om deze diagnose te bevestigen.

Subaortastenose

Subaortastenose is een vernauwing van het gebied net onder de aortaklep, waardoor het hart harder moet werken om bloed naar het lichaam te pompen. Dit is een erkende tendens bij het ras. Het is erfelijk en er zijn drie gradaties van ernst waar een dierenarts tijdens een fysiek onderzoek op let. Bij milde gevallen merkt u misschien helemaal niets, maar bij ernstigere gevallen kan uw hond flauwvallen of tekenen van extreme vermoeidheid vertonen. De dierenarts zal luisteren naar een hartruis, wat vaak de eerste aanwijzing is. Als er een hartruis wordt gedetecteerd, is een echo de standaardtest om de graad van de stenose en de impact op de hartfunctie te bepalen.

Myxomateuze mitralisklepaandoening

Deze aandoening omvat de degeneratie van de mitralisklep, die tussen de linkerboezem en de linkerkamer ligt. Na verloop van tijd sluit de klep niet meer goed, waardoor bloed terug lekt. Dit is een erkende tendens bij het ras, aangezien Newfoundlanders grote honden zijn met een verhoogde incidentie van atrioventriculaire klepaandoeningen. U merkt misschien dat uw hond een zachte hoest ontwikkelt, vooral na opwinding of inspanning. Een dierenarts zal dit tijdens een routinecontrole vaststellen door een specifiek type hartruis te horen. Een echocardiogram is de definitieve test om de klepstructuur en de mate van lekkage te zien.

Ventriculaire tachycardie

Ventriculaire tachycardie is een abnormaal, snel hartritme dat ontstaat in de onderste hartkamers. Dit is een erkende tendens bij het ras. Het wordt vaak gezien bij honden die al onderliggende hartspierproblemen hebben, zoals gedilateerde cardiomyopathie. Thuis merkt u misschien dat uw hond plotselinge episodes van instorting, zwakte of onverklaarbare lusteloosheid heeft. Omdat deze aandoening het elektrische systeem van het hart betreft, zal een dierenarts een elektrocardiogram gebruiken om het ritme van het hart in kaart te brengen. Deze test is essentieel voor het identificeren van de onregelmatige slagen en het bepalen van de juiste Behandeling om het ritme te stabiliseren.

Open ductus arteriosus

Dit is een aangeboren defect waarbij een bloedvat dat kort na de geboorte zou moeten sluiten, open blijft, wat een abnormale bloedstroom tussen de grote slagaders van het hart veroorzaakt. Dit is een erkende tendens bij het ras en wordt bij Newfoundlanders soms aangetroffen naast subaortastenose. U merkt misschien dat een jonge hond moeite heeft om nestgenootjes bij te houden of tekenen van slechte groei vertoont. Een dierenarts detecteert vaak een continue, machineachtige hartruis tijdens een puppyonderzoek. Vroege opsporing is van vitaal belang en een echo wordt gebruikt om de aanwezigheid van het open bloedvat te bevestigen en de werkbelasting van het hart te beoordelen.

Mitralisklepdysplasie

Mitralisklepdysplasie verwijst naar een abnormale ontwikkeling van de mitralisklep die vanaf de geboorte aanwezig is. Dit is een erkende tendens bij het ras. Het moet worden vermoed bij honden van reuzenrassen die vóór de leeftijd van één jaar hartfalen ontwikkelen. Baasjes kunnen merken dat een puppy kleiner is dan soortgenoten, een slecht inspanningsvermogen heeft of een snelle of moeizame ademhaling vertoont. Een dierenarts zal luisteren naar hartruizen en beeldvorming gebruiken om naar de anatomie van de klep te kijken. Omdat deze aandoening snel kan verergeren, is het belangrijk om tekenen van hartfalen bij een jonge Newfoundlander onmiddellijk te onderzoeken.