Hagedissen samen gehuisvest: Concurrentie om de opwarmplek en stille verdringing

Kort antwoord

De hagedis die het warmste platform bezet houdt, wint de concurrentiestrijd, zelfs wanneer er niets dramatisch lijkt te gebeuren.

Hagedissen die samen worden gehuisvest, vechten zelden op een manier die een honden- of kattenbaasje zou herkennen. Er is meestal geen lawaai, geen achtervolging en geen zichtbare verwonding.

Wat er in plaats daarvan gebeurt, is thermische verdringing. Het zelfverzekerdere dier neemt de beste opwarmplek in en de ander geeft die op en gaat ergens koeler zitten. De verliezer stopt langzaam met verteren, eet niet goed meer en stopt met groeien.

• De belangrijkste betwiste hulpbron in een hagedissenverblijf is warmte, niet voedsel.
• Verdringing is stil, dus het uitblijven van gevechten is geen bewijs van harmonie.
• Een kooigenoot die zich verstopt, in de koele hoek zit of altijd op de bodembedekking zit, is de verliezende partij.
• Gewicht en eetlust veranderen voordat er enig letsel zichtbaar is.
• De meeste soorten die als huisdier worden gehouden, hebben geen behoefte aan een metgezel en hebben er geen baat bij.

Beslis in 60 seconden

Waarom warmte de hulpbron is die ertoe doet

Aan hagedis kan zijn eigen lichaamswarmte niet opwekken. Alles wat het biologisch doet, hangt af van het bereiken van de juiste temperatuur op het juiste moment van de dag.

Spijsvertering is het duidelijkste voorbeeld. Voedsel dat in een hagedis zit die niet warm genoeg kan worden, verplaatst zich niet goed door de darmen. Het dier eet, krijgt niets binnen en kan voedsel uitbraken.

Immuunrespons hangt ook af van de temperatuur. Een koele hagedis bouwt een zwakkere afweer op tegen dezelfde bacteriën die zijn kooigenoot negeert.

Dus wanneer het ene dier het warmste platform monopoliseert, is de ander niet simpelweg ongemakkelijk. Het worden de fysiologische voorwaarden ontzegd die nodig zijn om in leven en Gezondheid te blijven.

Dat is de reden waarom baasjes die hun hagedissen omschrijven als "het gaat prima samen" na een paar maanden toch een van hen dun, dof en lusteloos kunnen aantreffen.

Hoe concurrentie er werkelijk uitziet

Extra schuilplaatsen, een tweede opwarmplatform en doorbroken zichtlijnen verminderen de druk, maar maken een onverenigbaar paar niet verenigbaar.

Stapelen.

Eén hagedis ligt direct bovenop een andere onder de lamp. Dit wordt online vaak gedeeld als aanhankelijk. Dat is het niet. Het dier eronder wordt geblokkeerd van het licht dat het nodig heeft, en dat is het dier dat in conditie zal achteruitgaan.

Positie vasthouden.

Het dominante dier neemt vroeg de opwarmplek in en blijft daar. De ander nadert, stopt en draait zich om. Kijk een paar keer naar deze reeks en het patroon wordt duidelijk.

Signaleren in plaats van vechten.

Kopknikken, zwaaien met de armen, gapen, een donkere keelkleur en een afgeplatte lichaamshouding zijn allemaal communicatie. Ze bestaan precies zodat een fysiek gevecht onnodig is. Ze zien betekent dat de concurrentie al gaande is.

Voedingsinterferentie.

Eén hagedis eet als eerste, eet het snelst en pakt items voor de neus van de ander weg. Voedingsreacties bij insectenetende soorten zijn snel en onnauwkeurig, dus tenen en staartpunten worden samen met de krekel opgepakt.

Terugtrekking.

Het stilste teken en het belangrijkste. Een hagedis die het heeft opgegeven, zit het grootste deel van de dag in een koele schuilplaats en komt pas tevoorschijn als de ander slaapt.

Hoe gezonde cohabitatie eruitziet, als die bestaat

Sommige soorten verdragen gezelschap beter dan andere en een klein aantal is oprecht sociaal. Zelfs dan is tolerantie individueel.

In een werkende groep zont elk dier op een gegeven moment elke dag, eten ze beide in uw bijzijn en behouden of vergroten ze beide hun gewicht.

Een ontspannen hagedis zit met een gelijkmatig, niet afgeplat lichaam en beweegt zonder aarzelen langs zijn kooigenoot.

Lichaamskleur blijft Normaal voor de soort in plaats van donkerder te worden of te verbleken wanneer het andere dier beweegt.

Beide dieren vervellen schoon. Chronische stress en koele lichaamstemperaturen belemmeren beide het vervellen, dus een kooigenoot met achtergebleven vervelling is het waard om nader te bekijken.

Geen van beide dieren heeft schade aan de staartpunt, tenen, oogleden of de staartbasis.

Veranderingen die betekenen: handel vandaag

Twee opeenvolgende wekelijkse gewichtsafnames bij hetzelfde dier.

Elke nieuwe fysieke schade, hoe klein ook, inclusief een ontbrekende teen of een kras in de staart.

Eén hagedis zont overdag helemaal niet meer.

Weigering van voedsel voor een periode die ongebruikelijk is voor dat individu, buiten een bekende rustperiode of vervellingsperiode.

Elke hagedis die op enig moment, hoe kort ook, in de bek van een andere wordt gehouden.

De routine die problemen vroeg opvangt

Een geschreven gewichtslogboek is hier het meest nuttige hulpmiddel, omdat verdringing als getal verschijnt lang voordat het als Symptoom verschijnt.

Wat u nooit moet doen

Huisvest geen mannetjes van dezelfde soort samen. Bij territoriale soorten eindigt dit na verloop van tijd in letsel.

Ga er niet vanuit dat een groter verblijf het oplost. Ruimte helpt, maar een territoriaal dier verdedigt het warmste punt, ongeacht hoeveel koele vloer er beschikbaar is.

Huisvest geen dieren van verschillende groottes of Leeftijd samen. Een grootteverschil wordt een voedingsongelukje.

Behandel zichtbare wonden niet thuis terwijl u het paar bij elkaar laat. De wond zal simpelweg opnieuw gebeuren.

Wanneer hulp inschakelen

Een hagedis met onbetwiste toegang tot zijn eigen warmtebron rust in het open in plaats van zich te verbergen.

Neem contact op met een Dierenarts voor reptielen voor elke bijtwond, ontbrekende vinger of beschadigde staartpunt, omdat bijtwonden bij reptielen gaan ontsteken in plaats van afvloeien en vaak chirurgische aandacht behoeven.

Zoek ook hulp bij aanhoudend gewichtsverlies na scheiding, voor een hagedis die niet wil eten als hij alleen gehuisvest is, en voor achtergebleven vervelling rond tenen of de staartpunt.

Neem uw gewichtslog, foto's van de inrichting van het verblijf en een notitie van welk dier de opwarmplek bezet hield mee. Die geschiedenis verklaart de casus sneller dan alleen het onderzoeken van de hagedis.