Inzicht in de gebitsgezondheid bij Greyhounds

Snel antwoord

Greyhounds zijn gevoelig voor specifieke gebitsproblemen die een proactieve controle door het baasje vereisen. Hoewel sommige gebitsproblemen al op jonge leeftijd aanwezig zijn door de vorm van de kaak, ontwikkelen andere zich in de loop van de tijd naarmate tandplak en tandsteen zich ophopen. Regelmatige observatie van de mond van uw hond en consistente professionele zorg zijn de beste manieren om deze risico's te beheersen en langdurige pijn te voorkomen.

Parodontale aandoeningen

Parodontale aandoeningen zijn een bekende tendens bij dit ras. Deze aandoening begint wanneer bacteriën in de mond een kleverig laagje vormen, bekend als tandplak, op het tandoppervlak. Als deze tandplak niet wordt verwijderd door regelmatig poetsen of kauwen, verhardt het tot tandsteen. Dit irriteert het tandvlees en creëert ruimtes waar bacteriën zich verder kunnen vermenigvuldigen. Na verloop van tijd vernietigt dit proces de structuren die de tand in de kaak houden, wat leidt tot loszittende tanden en aanzienlijke pijn.

Thuis merkt u misschien als eerste dat uw Greyhound een aanhoudende slechte adem heeft, wat vaak het vroegste symptoom van een probleem is. U kunt ook rood, gezwollen of bloedend tandvlees zien, of merken dat uw hond voedsel laat vallen tijdens het eten. In sommige gevallen kan een hond terughoudend worden om met speelgoed te spelen of een plotselinge verandering in eetlust vertonen.

Wanneer u de kliniek bezoekt, zal uw dierenarts een grondig mondonderzoek uitvoeren. Zij zullen zoeken naar tekenen van ontsteking en controleren op diepe ruimtes tussen de tanden en het tandvlees. Omdat een groot deel van de schade zich onder de tandvleesrand bevindt, zal uw dierenarts waarschijnlijk röntgenfoto's van het gebit onder sedatie aanbevelen om de gezondheid van de tandwortels en het omliggende bot te beoordelen. Deze beeldvorming is de enige manier om vast te stellen of een tand behouden kan blijven of dat deze getrokken moet worden.

Malocclusie

Malocclusie is een bekende tendens bij dit ras. Deze term verwijst naar elke situatie waarin de tanden niet correct op elkaar aansluiten wanneer de mond gesloten is. Vanwege de specifieke schedelvorm van de Greyhound kunnen de boven- en ondertanden elkaar mogelijk niet op zo'n manier ontmoeten dat normale slijtage en functie mogelijk is. Dit kan ertoe leiden dat tanden tegen zacht weefsel wrijven, zoals de tong of het gehemelte, of dat tanden elkaar raken op een manier die abnormale slijtage of breuken veroorzaakt.

Als baasje merkt u misschien dat uw hond moeite heeft met het oppakken van voorwerpen of dat hij moeite lijkt te hebben om de mond volledig te sluiten. Soms ziet u een tand die in een vreemde hoek lijkt te groeien of die een zere plek veroorzaakt op het tegenoverliggende tandvlees. Als een tand voortdurend in het zachte weefsel van de mond prikt, kan dit pijnlijke zweren veroorzaken die het eten ongemakkelijk maken.

Uw dierenarts zal het gebit tijdens routinematige gezondheidscontroles beoordelen. Ze kijken hoe de snijtanden, hoektanden en kiezen op elkaar reageren wanneer de mond gesloten is. Als een malocclusie pijn veroorzaakt of het zachte weefsel beschadigt, kan uw dierenarts opties bespreken zoals het slijpen of trekken van tanden om verder letsel te voorkomen. Hoewel sommige milde gevallen van malocclusie de hond geen ongemak bezorgen, vereisen andere gevallen een ingreep om ervoor te zorgen dat de hond kan eten en leven zonder chronische pijn.