Buikwaterzucht en het dennenappel-uiterlijk bij vissen

Kort antwoord

Buikwaterzucht en het dennenappel-uiterlijk bij vissen

Buikwaterzucht is geen ziekte en er is geen geneesmiddel voor, omdat er geen specifieke ziekteverwekker is om te bestrijden. Het is een beschrijving van hoe een vis eruitziet wanneer er zich sneller vocht in het lichaam ophoopt dan het lichaam kan afvoeren.

De schubben gaan uitstaan omdat de buikholte van binnenuit wordt opgerekt. Van direct bovenaf gezien lijkt de vis op een dennenappel. Dit uiterlijk vertelt u dat er iets mis is met de organen die de vochtbalans regelen, meestal de nieren, de lever of beide, en dat dit proces al enige tijd aan de gang is.

• Buikwaterzucht is een symptoom, vergelijkbaar met een gezwollen enkel bij een mens. De vraag is altijd wat de oorzaak is.
• Tegen de tijd dat de schubben zichtbaar uitstaan, bevindt zich een grote hoeveelheid vocht in de vis en is de onderliggende schade meestal vergevorderd.
• De eerlijke prognose voor een vis die er volledig als een dennenappel uitziet, is slecht. Sommige vroege of gedeeltelijke gevallen herstellen; de meeste gevestigde gevallen niet.
• Zwelling op zichzelf is geen buikwaterzucht. Drachtige vrouwtjes, zwaarlijvigheid, verstopping, tumoren en legnood zorgen allemaal voor een dikke vis zonder uitstaande schubben.
• Het meest nuttige wat een eigenaar kan doen, is van bovenaf kijken, het water testen, de vis alleen isoleren als deze wordt opgejaagd, en snel deskundig advies inwinnen in plaats van een hele reeks winkelproducten te proberen.

:::danger
Draag waterdichte handschoenen of houd snijwonden en schaafplekken uit het aquarium wanneer u een vis met buikwaterzucht behandelt of in het water werkt.

Een van de oorzaken van dit beeld is mycobacteriose, soms vis-tuberculose genoemd. Het is een trage, chronische infectie die zeer moeilijk te behandelen is bij vissen en die mensen kan infecteren via een beschadigde huid, wat hardnekkige knobbeltjes op handen en onderarmen veroorzaakt die vaak langdurige medische behandeling vereisen. Het risico is klein maar reëel, en het is het niet waard om dit risico te nemen wanneer een paar handschoenen bijna niets kost. Iedereen met een verzwakt immuunsysteem mag helemaal niet met blote handen in een aquarium komen.
:::

Beslis in 60 seconden

Waarom de schubben uitstaan

Vocht hoopt zich sneller op dan het kan worden afgevoerd.

Een gezonde zoetwatervis is in een permanent gevecht met osmose. Het water buiten is veel minder zout dan de vloeistof binnenin, dus stroomt er continu water naar binnen via de kieuwen. De nieren verwerken dit door grote hoeveelheden zeer verdunde urine te produceren. Het is een energieverslindende, onopvallende taak die nooit stopt.

Wanneer de nieren beschadigd zijn, stopt die afvoer en blijft het water binnenkomen. Het verzamelt zich in de coelomische holte (de buikholte van de vis) en in de weefsels zelf.

Of het vocht lekt uit de bloedvaten.

De lever produceert de plasma-eiwitten die water in de bloedsomloop houden door osmotische kracht. Een falende lever maakt er minder van, waardoor vocht in de weefsels sijpelt. Hartfalen produceert hetzelfde eindresultaat door de druk in de vaten te verhogen.

Dit is waarom buikwaterzucht wijst op interne organen in plaats van op huid of kieuwen. Verschillende soorten falen komen samen in één uiterlijk.

De schubben worden geduwd, niet aangetast door ziekte.

visschubben zitten in zakjes in de huid en liggen normaal gesproken plat en overlappend. Wanneer de buikwand van binnenuit wordt uitgerekt, wordt elke schub aan de vrije rand naar buiten geduwd. Vanaf de zijkant kan dit verrassend moeilijk te zien zijn. Van direct bovenaf gezien breekt de omtrek in een rij uitstaande randen, wat de reden is voor de vergelijking met een dennenappel.

Dat is waarom het aanzicht van bovenaf de diagnostische methode is, en waarom eigenaren die door het voorruit kijken het vaak dagenlang missen.

Wat zijn de oorzaken

Bacteriële septikemie.

Bacteriën in de bloedbaan, vaak opportunisten die in elk aquarium leven en toeslaan bij een gestreste of gewonde vis. Dit is de versie die het meest waarschijnlijk reageert op behandeling, en het is de reden waarom snelheid telt. Roodheid bij de vinbasis, rode strepen in de vinnen, zweren of een algemeen ontstoken uiterlijk wijzen in deze richting.

Chronische nierziekte.

Inclusief polycystische nierziekte, die goed bekend is bij sommige goudvislijnen. Traag, progressief en niet omkeerbaar.

Leverziekte.

Vaak een gevolg van jarenlange overvoeding en vetrijke diëten, of van chronische blootstelling aan slechte waterkwaliteit. Vette leverziekte bij siervissen is geruisloos en cumulatief en kondigt zich zelden aan voordat zoiets als dit gebeurt.

Mycobacteriose.

Een chronische bacteriële infectie die klassiek leidt tot langzame vermagering, ruggengraatvervorming, zweren en uiteindelijk vochtophoping. Het is zeer moeilijk te behandelen, blijft in het aquarium aanwezig en brengt het kleine risico voor de menselijke gezondheid met zich mee zoals hierboven beschreven.

Interne parasieten.

Vooral bij in het wild gevangen vissen, en vooral wanneer de vis al enige tijd dun is en bleke, slijmerige ontlasting heeft.

Tumoren en cysten.

Deze produceren meestal een asymmetrische zwelling in plaats van een gelijkmatige, algehele uitzetting.

Chronische omgevingsstress.

Geen oorzaak op zichzelf, maar de achtergrond waartegen bijna al het bovenstaande gebeurt. Langdurig hoog nitraat, een te klein aquarium, onstabiele temperatuur, overbevolking en constante pesterijen putten de organen uit die uiteindelijk falen.

Wat het niet is

Buikwaterzucht onderscheiden van aandoeningen die erop lijken is nuttig, omdat verschillende van deze 'look-alikes' onschadelijk zijn of gemakkelijk te verhelpen.

Een drachtig vrouwtje.

Levendbarenden zoals guppy's, molly's en platy's zwellen aanzienlijk op wanneer ze jongen dragen, en eierleggende vrouwtjes van veel soorten doen hetzelfde. De zwelling is glad, de schubben blijven plat en de vis gedraagt zich normaal.

Zwaarlijvigheid.

Een vis die langdurig overvoerd is, is breed en rond, gelijkmatig, met platte schubben en zonder tekenen van lijden.

Verstopping en spijsverteringsproblemen.

Veelvoorkomend bij sluierstaarten en betta's die droogvoer krijgen. De buik is opgezet, vaak met drijfproblemen, maar de schubben liggen plat en de vis verbetert meestal zodra de voeding wordt gecorrigeerd.

Legnood.

Een vrouwtje dat eieren heeft ontwikkeld maar deze niet heeft afgezet, kan aanzienlijk opzwellen. Dit kan uiteindelijk leiden tot echte vochtophoping, dus het is de moeite waard om een dierenarts te raadplegen, maar het begint als een ander probleem.

Zwemblaasstoornissen.

Deze veroorzaken drijfproblemen zonder dat de buikwand wordt uitgerekt.

Een tumor.

Meestal aan één kant, vaak stevig en vaak langzaam progressief over maanden.

De test is in elk geval hetzelfde. Kijk van direct bovenaf naar de vis, bij goed licht, en bepaal of de omtrek glad is of dat individuele schubben uitstaan.

Wat te doen

1. Kijk van bovenaf en bevestig wat u ziet.

Een foto van bovenaf is ook het meest nuttige wat u naar een dierenarts kunt sturen.

2. Test direct het water.

Ammoniak, nitriet, nitraat, pH en temperatuur. Slecht water is de oorzaak, een bijdragende factor of een extra belasting die de vis niet kan gebruiken. Corrigeer eventuele afwijkingen met waterverversingen met gedechloreerd water op de juiste temperatuur.

3. Beslis of u de vis moet verplaatsen.

Verplaats de vis naar een quarantainebak als deze wordt opgejaagd, niet kan concurreren om voedsel, of als een dierenarts een medicijn heeft voorgeschreven dat uw filter of andere bewoners zou schaden. Laat de vis anders zitten waar hij zit. Het vangen en verplaatsen van een vis met een opgezwollen buik is stressvol en op zichzelf niet therapeutisch.

4. Houd de omstandigheden stabiel en rustig.

Stabiele temperatuur binnen het bereik van de soort, goede beluchting en zachte stroming, gedimd licht en een plek om uit de stroming te rusten.

5. Zorg dat de vis blijft eten als dat kan.

Een vis die nog eet, kan medicatie via het voer krijgen, wat veruit de meest effectieve route is voor een interne infectie. Een vis die gestopt is met eten, heeft die optie verloren.

6. Vraag deskundig advies in plaats van behandelingen te stapelen.

Een gespecialiseerde dierenarts kan de vis onderzoeken, het vocht bemonsteren, de buik in beeld brengen en identificeren wat er werkelijk aan de hand is. Dat leidt tot een specifieke behandeling, die injecteerbare antibiotica kan omvatten, die de binnenkant van een vis veel effectiever bereiken dan iets dat in het water is opgelost.

Magnesiumsulfaat-baden worden online veel besproken als behandeling voor buikwaterzucht. Magnesiumsulfaat kan vocht osmotisch onttrekken en kan een vis tijdelijk verlichting geven, en een dierenarts kan dit opnemen in het behandelplan. Het herstelt echter geen nier of lever, dosering en duur zijn cruciaal, en sommige soorten en vissen zijn in geen staat om een bad te verdragen. Doe dit alleen op advies van een dierenarts.

7. Vraag expliciet naar de prognose en naar euthanasie.

Dit is het gesprek dat eigenaren vermijden en waar ze later spijt van hebben dat ze het niet eerder hebben gevoerd.

Eerlijke prognose

Dit is waar de meeste teksten over buikwaterzucht eigenaren in de steek laten, dus het is belangrijk om direct te zijn.

Vroeg, mild en behandeld met een behandelbare oorzaak.

Een vis met licht uitstaande schubben, die nog eet en normaal zwemt, waarbij de waterkwaliteit slecht was en is gecorrigeerd, of waarbij een vroege bacteriële septikemie snel wordt behandeld, herstelt soms volledig. Deze gevallen bestaan en zijn de reden om snel te handelen in plaats van af te wachten.

Gevestigd dennenappel-uiterlijk.

Zodra de schubben duidelijk rondom het lichaam uitstaan, heeft zich een grote hoeveelheid vocht opgehoopt, wat meestal betekent dat er sprake is van aanzienlijke orgaanschade die al weken aan de gang is. Herstel vanaf dit punt is ongebruikelijk. Vissen stabiliseren soms een tijdje en enkelen verbeteren, maar de eerlijke verwachting is dat de vis niet meer normaal zal worden.

Dennenappel-uiterlijk met lusteloosheid, verlies van eetlust en zware ademhaling.

Dit is het eindstadium. Behandeling op dit punt is zelden vriendelijk en zelden succesvol. De barmhartige beslissing is meestal humane euthanasie, en daar vroeg voor kiezen is niet opgeven.

Hoe herstel eruitziet als het gebeurt.

Langzaam. De zwelling neemt af over dagen tot weken, de schubben gaan weer plat liggen, de eetlust keert terug en de vis wordt weer actief. Verbetering die niet is begonnen binnen de eerste week van de juiste behandeling, zal later waarschijnlijk niet meer komen.

Euthanasie.

Als het zover komt, vraag het aan een dierenarts. Er zijn humane methoden met anesthetica in de juiste concentraties, en een dierenarts kan dit uitvoeren of u voorzien van instructies. Spoel nooit een levende vis door, stop er nooit een in de vriezer en laat er nooit een uit het water liggen. Die methoden zijn stressvol en traag, en er bestaan betere opties die gemakkelijk te regelen zijn.

Het voorkomen van de omstandigheden die ertoe leiden

Wat u nooit moet doen

Doorboor, draineer of knijp nooit in een gezwollen vis. Het vocht zit in een lichaamsholte vol organen, en het doorboren introduceert infectie en veroorzaakt ernstig letsel. Drainage, waar dit al gepast is, is een veterinaire procedure.

Voeg geen zout, medicijnen of behandelingen in combinatie toe in de hoop dat iets werkt.

Ga er niet vanuit dat de vis verstopt is en laat hem niet voor een lange periode vasten. Een korte pauze in het voeren is redelijk terwijl u de situatie beoordeelt; langdurig vasten verzwakt een vis die al ziek is.

Verhoog de temperatuur niet scherp om infectie te bestrijden. Dat verhoogt de zuurstofbehoefte en de metabole belasting van falende organen terwijl de beschikbare zuurstof afneemt.

Behandel niet het hele aquarium in de veronderstelling dat buikwaterzucht besmettelijk is. Het is een symptoom, geen infectie, en een algemene dosering beschadigt uw filter en stresseert gezonde vissen.

Steek geen blote handen met open snijwonden in het aquarium.

Stel niet uit omdat u hoopt dat het vanzelf overgaat. De enige gevallen met een echte kans zijn de vroege gevallen.

Euthanaseer niet door bevriezing, doorspoelen of de vis uit het water te laten liggen.

Wanneer hulp inschakelen

Neem contact op met een gespecialiseerde dierenarts zodra u ziet dat schubben beginnen uit te staan. Vroegtijdig ingrijpen is de enige versie van dit probleem met een echte kans, en een week wachten kost de vis die kans.

Neem dezelfde dag nog contact op als de vis is gestopt met eten, op de bodem zit, zwaar ademt of uitpuilende ogen heeft naast de zwelling, en vraag direct naar zowel behandeling als humane euthanasie.

Neem direct contact op als meer dan één vis is aangetast, of als vissen in het aquarium al maanden langzaam vermageren, aangezien dat patroon de mogelijkheid van een chronische overdraagbare infectie oproept die verandert wat u met het hele systeem moet doen.

Neem een foto mee die van direct bovenaf en van opzij is genomen, uw watertestresultaten inclusief nitraat, het volume van het aquarium en de bezettingslijst, hoe lang de vis al gezwollen is en hoe snel het veranderde, wat en hoeveel u voert, alles wat u al aan het water heeft toegevoegd en de geschiedenis van het aquarium inclusief recente toevoegingen en verliezen. Bij buikwaterzucht verklaart de geschiedenis meestal meer dan het onderzoek zelf.