Zorg voor uw Field Spaniel

Snel antwoord

De Field Spaniel is een toegewijde, intelligente en aanhankelijke compagnon die opbloeit wanneer hij een doel heeft. Hoewel het over het algemeen sterke honden zijn, zijn ze gevoelig voor specifieke gezondheidsaandoeningen, waaronder heupdysplasie, chronische oorproblemen, progressieve retina-atrofie en auto-immuun thyroïditis. Het behouden van een slank lichaamsgewicht is de belangrijkste stap die u kunt nemen om hun Gezondheid en comfort op de lange termijn te ondersteunen.

Heupdysplasie

Heupdysplasie is een aandoening waarbij het heupgewricht niet perfect in elkaar past, wat leidt tot abnormale slijtage in het gewricht. Dit is een bekende neiging binnen het Ras. Thuis merkt u mogelijk dat uw hond aarzelend is om te springen, moeite heeft met traplopen of een wiegende gang heeft in de achterhand. U kunt ook opmerken dat hij huppelt als een konijn wanneer hij rennen, wat een veelvoorkomende compenserende beweging is.

Wanneer u uw hond naar de Kliniek brengt, zal de Dierenarts een lichamelijk onderzoek uitvoeren om te controleren op pijn of een verminderde bewegingsvrijheid in de heupen. Een definitieve Diagnose wordt doorgaans bevestigd via röntgenfoto's, waarmee de Dierenarts de structuur van het gewricht kan visualiseren. Uw hond op een slank Gewicht houden is essentieel om de belasting van deze gewrichten te verminderen. Als uw hond plotselinge tekenen van kreupelheid of extreme moeite met opstaan vertoont, is dit een teken dat hij een snelle beoordeling nodig heeft om pijn te beheersen en verdere gewrichtsschade te voorkomen.

Oorinfecties

Vanwege de structuur van hun oren zijn Field Spaniels gevoelig voor terugkerende oorinfecties. Dit is een bekende neiging binnen het Ras. U zult waarschijnlijk merken dat uw hond vaak met zijn kop schudt, aan zijn oren krabt of zijn kop in een ongebruikelijke hoek houdt. U kunt ook een onaangename geur of uitvloeiing uit de gehoorgang opmerken.

Uw Dierenarts zal een otoscoop gebruiken om diep in de gehoorgang te kijken om te bepalen of het trommelvlies intact is en om de aanwezigheid van gisten, bacteriën of vreemde voorwerpen vast te stellen. Ze zullen waarschijnlijk een uitstrijkje nemen om onder een microscoop te onderzoeken. De meest gemaakte fout door Baasjes is het proberen te behandelen van het oor met overgebleven Medicatie of vrij verkrijgbare druppels voordat de Dierenarts de oorzaak bevestigt. Laat de Dierenarts het oor altijd eerst controleren, omdat het gebruik van de verkeerde Medicatie oneffectief of zelfs schadelijk kan zijn als het trommelvlies beschadigd is.

Progressieve retina-atrofie (PRA)

Progressieve retina-atrofie verwijst naar een groep genetische ziektes die geleidelijke degeneratie van het netvlies veroorzaken. Dit is een bekende neiging binnen het Ras, hoewel het niet volledig vaststaat hoe dit overerft. Het eerste wat u thuis kunt opmerken, is dat uw hond aarzelend lijkt te bewegen bij dun licht of onhandig overkomt bij het lopen in het donker. Naarmate de aandoening vordert, zult u mogelijk opmerken dat zijn pupillen meer verwijdt lijken dan normaal.

Uw Dierenarts zal een oogheelkundig onderzoek uitvoeren om naar de achterkant van het oog te kijken. Als ze PRA vermoeden, kunnen ze u doorverwijzen naar een veterinair oogarts die gespecialiseerde apparatuur kan gebruiken om de netvliesfunctie te beoordelen. Hoewel er geen genezing is voor deze aandoening, helpt een vroege opsporing u om u voor te bereiden op het uiteindelijke gezichtsverlies van uw hond. U kunt uw hond helpen door meubels op dezelfde plek te laten staan en plotselinge veranderingen in hun omgeving te vermijden.

Auto-immuun thyroïditis

Auto-immuun thyroïditis treedt op wanneer het immuunsysteem van het lichaam de schildklier aanvalt, wat leidt tot een afname van de hormoonproductie. Dit is een bekende neiging binnen het Ras. U merkt mogelijk dat uw hond loom wordt, in Gewicht aankomt ondanks dat hij een normale hoeveelheid eet, of huid- en vachtproblemen ontwikkelt zoals dunner wordend haar en dofheid. Sommige Baasjes melden ook een verandering in temperament of een verhoogde gevoeligheid voor kou.

Een Dierenarts zal deze aandoening vermoeden op basis van deze klinische verschijnselen en zal deze bevestigen door middel van bloedonderzoek dat schildklierhormoonspiegels meet. Eenmaal gediagnosticeerd wordt de aandoening doorgaans beheerd met dagelijkse Medicatie. Het belangrijkste is om het Medicatieschema strikt te volgen, aangezien het vergeten van Doses ervoor kan zorgen dat de Symptomen terugkeren.