Bijten en happen bij honden: wanneer escaleert het en hoe stopt u het echt?

Snel antwoord

Omleiding werkt wanneer het speeltje arriveert voordat de tanden dat doen. Wanneer het na een beet wordt aangeboden, wordt hetzelfde speeltje een beloning voor het bijten.

Spelenderwijs happen is normaal. Happen dat harder, sneller en moeilijker te stoppen wordt, is een opwindingsprobleem, en opwinding is wat u moet managen, niet de tanden.

Een hond in het spel gebruikt dezelfde motorische patronen als een jachtende hond: achtervolgen, grijpen, vasthouden, schudden. Die patronen zijn gebouwd om te escaleren. Als ze zonder rem doorgaan, eindigt een sessie die begon als een spel met een hond die u niet meer hoort en een persoon met een kapotte huid.

• De meest voorkomende oorzaak van wild bijtgedrag bij een puppy in de avond is een tekort aan slaap.
• Hard piepen is het standaardadvies, maar bij veel honden zorgt dit ervoor dat ze harder bijten, omdat een hooggepiept geluid een spelsignaal is.
• Escalatie is voorspelbaar: de pauzes verdwijnen eerst, daarna verschuift het doelwit van speelgoed naar handen, kleding en voeten.
• Stop het spel vóór het hoogtepunt. Een spel dat wordt gestopt terwijl de hond nog nadenkt, leert zelfbeheersing. Een spel dat wordt gestopt na een harde beet, leert niets.
• Plotseling happen bij een volwassen hond die dat nooit deed, is een medische kwestie totdat het tegendeel is bewezen.

:::danger
Laat een kind nooit alleen met een hond die hapt, hoe vriendelijk de hond ook is.

Kinderen bewegen snel, gillen en bevinden zich op gezichtshoogte van een middelgrote of grote hond. Die drie dingen samen veranderen spelenderwijs happen in een beet in het gezicht, en gezichtsbeten bij kinderen zijn de verwondingen die eindigen met reconstructieve chirurgie. Een hond die is gestraft voor grommen is gevaarlijker, niet minder, omdat hij heeft geleerd de waarschuwing over te slaan en direct naar de beet te gaan. Als uw hond een kind heeft gebeten, of iemand op gezichtshoogte heeft gebeten, zoek dan professionele hulp voordat er een herhaling plaatsvindt.
:::

Beslis in 60 seconden

Waarom het happen escaleert

Een hond onderzoekt, manipuleert en speelt met zijn mond omdat hij niets anders heeft. Dat is het uitgangspunt, en het is geen fout die volledig moet worden afgeleerd.

Het specifieke patroon dat in het spel wordt gebruikt, is geleend van jachtgedrag. Oriënteren, achtervolgen, grijpen, vasthouden, schudden, ontleden. Bij huishonden zijn deze sequenties door fokken opgebroken en ongelijkmatig benadrukt, en daarom besluipt de ene hond en grijpt en schudt de andere, maar het patroon zit in ze allemaal.

De reden dat het escaleert, is dat elke stap in de sequentie de volgende vrijgeeft. Een achtervolging maakt grijpen waarschijnlijker, grijpen maakt schudden waarschijnlijker. Beweging is de brandstof. Snel bewegende handen, rennende kinderen, flapperende mouwen en gillende stemmen voeden de ketting.

Daaronder hoopt opwinding zich chemisch op. Zodra een hond is opgezweept, blijft de fysiologische toestand lang na het stoppen van het spel bestaan. Dit is waarom een puppy die 's middags bezoek had, 's avonds onhandelbaar is, en waarom twee korte spelsessies dicht op elkaar zich gedragen als één hele lange sessie.

Bijtremming is een andere vaardigheid dan helemaal niet bijten.

Een puppy leert hoeveel druk te veel is door nestgenoten te bijten en een piep en een abrupt einde van het spel te krijgen. Die feedbacklus is de reden waarom melktanden zo scherp zijn: scherpe tanden genereren de reactie die de kaakdruk kalibreert op een leeftijd waarop de kaak te zwak is om echte schade aan te richten.

Een hond die die kalibratie nooit heeft geleerd, is later gevaarlijk, niet omdat hij vaker bijt, maar omdat hij niet weet hoe hij zacht moet bijten als hij wel bijt. Dat is de reden waarom het doel eerst een zachte mond is en daarna geen tanden op de huid, in plaats van elk contact met de mond vanaf dag één te bestraffen.

De escalatieladder lezen

Baasjes merken meestal stap vijf op. De nuttige stappen om te leren zijn stap één en twee.

Stap één, de pauzes worden korter. Normaal spel wordt onderbroken. De hond stopt, schudt zich uit, buigt, kijkt weg en doet dan weer mee. Wanneer de pauzes verdwijnen, is de hond gestopt met zelfregulatie.

Stap twee, beweging wordt groter en minder accuraat. De hond begint het speeltje te missen en de hand te raken, of tegen u aan te springen in plaats van om u heen.

Stap drie, het doelwit verschuift. Speeltje wordt hand, hand wordt mouw, mouw wordt broekspijp, broekspijp wordt enkel. Voeten en zomen zijn de laatste halte voor het springen.

Stap vier, de stem verandert. Spelend grommen is onderbroken, hoger en gemengd met andere geluiden. Een grom die continu en lager wordt, is geen spel meer.

Stap vijf, de hond hoort u niet meer. Naamherkenning faalt, voer wordt geweigerd, de hond reageert niet op een commando dat hij goed kent. Dit is het punt waarop training niet meer zal werken.

Stap zes, springen en grijpen op hoogte. Armen, schouders, gezicht. Bij een kind is dit de letselstap.

Uw interventiepunt is stap één of twee. Bij stap vijf is de enige beschikbare zet management: een barrière, een deur, een lijn die al aan de hond vastzit.

Wat het niet is: verschillen die ertoe doen

Niet alle tanden op de huid zijn spel, en de reacties zijn zo verschillend dat dit fout hebben de zaak verergert.

De twee gevallen die volledig uit de trainingsdiscussie moeten blijven, zijn het geval met pijn en het episodische neurologische geval. Beide hebben een dierenarts nodig voordat er een gedragsplan wordt gemaakt.

Wat verandert per ras, leeftijd en context

Rasgroep verandert de vorm, niet de oorzaak.

Herdersrassen happen naar bewegende benen en hielen, en ze richten zich op het snelst bewegende ding in de kamer, wat meestal het kleinste kind is. Terriërs grijpen en schudden, wat meer weefselschade aanricht bij een kleinere hond. Jachthonden en retrievers houden vast en dragen met relatief zachte bekken, maar doen dit constant en zijn moeilijk te overtuigen om te stoppen. Windhonden achtervolgen veel meer dan ze grijpen, en het letsel komt meestal door de botsing. Zware molossers veroorzaken letsel door massa en grijpkracht in plaats van opzet.

Het kennen van het patroon van uw hond vertelt u waar u de uitlaatklep moet leggen. Een schuddend ras heeft iets legaals nodig om te schudden. Een dragend ras heeft iets legaals nodig om te dragen.

Leeftijd verandert het risico, niet de frequentie.

Bij acht tot zestien weken zijn de tanden scherp en de kaak zwak, dus de schade bestaat uit krassen en kleine gaatjes. Tijdens de puberteit komen de volwassen tanden met echte kaakkracht, maar de impulsbeheersing is nog onvolwassen, en hetzelfde gedrag doet nu pijn.

Puberteit, ruwweg zes tot achttien maanden afhankelijk van de grootte, is wanneer voorheen acceptabel happen een huishoudelijk probleem wordt. Dit is geen terugval, het is hetzelfde gedrag op grotere schaal.

Een volwassen hond die nog steeds naar mensen hapt, heeft dit meestal al heel lang succesvol geoefend, meestal omdat huisgenoten genoten van ruw handspel toen het schattig was.

Context en seizoen veranderen de drempel.

Warmte verkort het uithoudingsvermogen en verkleint de lengte van nuttige wandelingen, dus een zomerhond komt 's avonds aan met ongebruikte energie en een korter lontje. Lange schoolvakanties zorgen voor meer snel bewegende kinderen in huis voor meer uren. Vuurwerk en stormseizoenen verhogen de basisopwinding voor dagen, dus een spel dat normaal prima zou zijn, slaat door. Korte winterdagen betekenen vaak kortere wandelingen en meer worstelen binnenshuis, wat de activiteit met de hoogste opwinding is die de meeste huishoudens doen.

Het advies dat vaak faalt

Hard piepen.

Het standaardadvies, overgenomen van wat nestgenoten doen. In de praktijk leest een deel van de honden, vooral opgewonden pubers, een hooggepiept geluid als een spelgeluid en bijten ze harder. Als uw hond escaleert wanneer u piept, dan is dat uw antwoord. Het mechanisme dat er echt toe doet is niet het geluid, het is dat het spel eindigt.

De snuit dichthouden, in de nekvel pakken, pinnen of op de rug dwingen.

Deze leren een hond dat handen die zijn hoofd benaderen kracht voorspellen. Het resultaat is een hond die zichzelf verdedigt tegen handen, en een hond die niet meer waarschuwt voordat hij het doet. Er is geen versie hiervan die de ruil waard is.

Water spuiten, perslucht of schreeuwen.

Onderdrukt het gedrag op het moment zelf zonder een alternatief te leren, en koppelt de straf aan de persoon die deze uitdeelt. Onderdrukt gedrag dat nergens heen kan, neigt ernaar terug te komen in een ergere vorm of in een andere context.

Stoppen met trekspelletjes.

Trekspelletjes veroorzaken geen bijten. Trekken zonder regels wel. Een gestructureerd trekspel is een van de betere beschikbare hulpmiddelen, omdat het het grijp- en schudpatroon op een legaal object onder uw controle plaatst.

De regels die het nuttig maken: de hond pakt het speeltje alleen op commando, laat los op commando, en het spel stopt direct en saai als tanden de huid raken. Laat de hond vaak winnen. Winnen is geen dominantie-gebeurtenis, het is wat ervoor zorgt dat de hond met het speeltje blijft spelen in plaats van met u.

Negeren.

Werkt alleen als u ook stopt met bewegen. De hond negeren terwijl u doorgaat met weglopen, met uw handen zwaaien of lachen, beloont hem met beweging, wat het voornaamste is wat hij wilde.

Lange boze time-outs.

Een nuttige time-out is kort, onmiddellijk, saai en emotieloos. Dertig seconden achter een traphekje leert de contingentie. Tien minuten opgesloten in een kamer leert niets, behalve dat u onvoorspelbaar bent.

Wat echt werkt

Kauwen en problemen oplossen verlagen de opwinding. Rennen en worstelen verhogen het. De meeste huishoudens geven een hond die hapt meer van het tweede en niet genoeg van het eerste.

Los eerst de slaap op.

Puppy's hebben enorm veel slaap nodig en de meeste nemen die niet vrijwillig in een druk huis. Een puppy die 's avonds wild bijt, speelgoed negeert en wild kijkt, is bijna altijd oververmoeid.

Zet hem in een afgesloten bench of ruimte met een kluif en laat hem slapen. Baasjes die dit consequent doen, rapporteren de grootste verandering van alle interventies, en het kost niets.

Geef de mond een legale baan.

Zorg voor dingen om op te kauwen, te ontleden, te dragen en mee te schudden, passend bij wat uw ras echt wil doen. Kauwen is kalmerend. Hysterisch apporteren niet.

Stop het spel vroeg en bewust.

Stop terwijl de hond nog nadenkt. Een spel van tien seconden dat eindigt met een rustige release is meer waard dan een spel van vijf minuten dat eindigt met een bijtwond.

Markeer het loslaten van de mond.

Wanneer tanden de huid raken, bevries, en het moment dat de mond loslaat, zegt u uw markerwoord en geeft u een speeltje. U versterkt het loslaten, wat het gedrag is dat u automatisch wilt laten worden.

Heb een speeltje in uw hand voordat de hond opgewonden is.

Omleiding werkt als het speeltje al aanwezig is. Een speeltje halen na een beet koppelt bijten aan het krijgen van een speeltje.

Leer onverenigbaar gedrag met echte waarde.

Een getrainde "ga naar je mat" of "zoek het" (voerspeurspel) geeft een opgewonden hond iets te doen dat niet te combineren is met happen naar u. Oefen dit wanneer de hond rustig is, zodat het bestaat wanneer de hond dat niet is.

Hanteerbaarheid is onderdeel van hetzelfde project. Een hond die gewend is aan kalme handen rond zijn mond heeft veel minder reden om benaderende handen te zien als iets om van zich af te slaan.

Krijg het hele huishouden op dezelfde regels.

Eén persoon die worstelspelletjes met handen speelt, maakt het werk van alle anderen ongedaan, omdat intermitterende bekrachtiging het meest hardnekkige gedrag van allemaal produceert.

Geef kinderen een script dat ze echt kunnen uitvoeren.

"Wees een boom": sta stil, handen gevouwen, kijk weg. Kinderen kunnen geen complexe instructies uitvoeren terwijl ze bang zijn, en rennen of gillen voedt de achtervolging. De volwassene verwijdert de hond, nooit het kind.

De routine die voorkomt dat het escaleert

Wat u nooit moet doen

Gebruik geen fysieke correcties, grepen op de snuit, nekvelschudden of op de rug dwingen. Ze produceren defensief bijten en verwijderen de waarschuwingssignalen waar u op vertrouwt.

Straf een grom niet. Een grom is informatie. Een hond die leert dat grommen gevaarlijk voor hem is, zal stoppen met grommen en blijven bijten.

Gebruik uw handen niet als speeltjes en laat niemand anders dat doen. Dit is inclusief het wegduwen van het gezicht van een puppy met uw handpalm, wat de meeste puppy's lezen als een uitnodiging.

Reageer niet op escalatie met meer beweging. Een oververmoeide of overprikkelde hond die een lange run krijgt, wordt een fittere overprikkelde hond met een nog hogere tolerantie voor inspanning.

Laat een hond die hapt niet oefenen op kinderen. Elke oefening maakt het patroon sterker en het doelwit specifieker.

Ga er niet vanuit dat een volwassen hond er wel overheen groeit. Gedrag dat na de puberteit nog aanwezig is, is bekrachtigd, en heeft een plan nodig in plaats van tijd.

Wanneer u hulp moet zoeken

Het doel is een hond die zelfstandig uit een spel kan komen. Tot rust komen na het spel, in plaats van ijsberen en op zoek gaan naar het volgende, is de maatstaf die telt.

Bezoek direct een dierenarts bij elke plotselinge verandering bij een volwassen hond, bij happen dat gepaard gaat met aanraakgevoeligheid, of bij episodes waarbij de hond gedesoriënteerd lijkt of u niet herkent.

Werk met een gekwalificeerde, krachtvrije gedragsprofessional als de hond bevriest voor contact, als beten vasthouden of schudden zijn in plaats van grijpen en loslaten, als iemand in het huishouden bang is voor de hond, of als een beet de huid heeft beschadigd.

Zoek dringend hulp, vóór een volgend incident, als een kind is gebeten, als een beet op gezichtshoogte is geland, of als het patroon week na week erger wordt ondanks consequent management.

Neem mee naar de afspraak: video van een normale spelsessie en, indien beschikbaar, van een incident; de leeftijd waarop het begon; een lijst van wie er gebeten is, waar op het lichaam en in welke context; het dagelijkse slaap- en bewegingspatroon van uw hond; en een eerlijk verslag van wat u al heeft geprobeerd, inclusief eventuele aversieve methoden, omdat dat verandert wat veilig is om daarna te doen.