Anale zakjes bij honden: sleetje rijden, impactie en waarom routinematige lediging averechts werkt

Snel antwoord

Tijdens het borstelen merken de meeste baasjes als eerste het likken, een geur of een verandering onder de staart op. Die waarneming is waardevoller dan een routinematige knijpbeurt.

Anale zakjes zijn geurklieren. Het zijn geen afvalorganen, ze hoeven niet volgens een schema geleegd te worden en de meeste honden gaan door het leven zonder dat iemand ze aanraakt.

Sleetje rijden is een symptoom met een lange lijst aan mogelijke oorzaken, en anale zakjes zijn daar slechts één onderdeel van. Elke hond die sleetje rijdt behandelen door de zakjes te ledigen, betekent dat de andere oorzaken niet worden gevonden en de werkelijke oorzaak onbehandeld blijft.

• Anale zakjes legen zich op natuurlijke wijze wanneer een stevige, volumineuze ontlasting ze onderweg passeert.
• Zachte ontlasting, obesitas en allergische huidziekten zijn de drie factoren die dit mechanisme het vaakst verstoren.
• Het herhaaldelijk ledigen van gezonde zakjes is geen preventieve zorg. Het kan de afvoergangen irriteren en doen littekenweefsel vormen, waardoor het probleem ontstaat dat men juist wilde voorkomen.
• Een hete, pijnlijke, rode zwelling naast de anus is een abces en moet dezelfde dag worden behandeld.
• Een stevige knobbel in verband met een anaal zakje bij een hond van middelbare leeftijd of ouder moet worden onderzocht, niet uitgeknepen.

Beslis in 60 seconden

Wat de zakjes zijn en waarom ze falen

Elk zakje is een klein reservoir bekleed met klieren die een sterk ruikende afscheiding produceren. Het reservoir bevindt zich tussen de inwendige en uitwendige anale sluitspieren, dus wanneer de sluitspier samentrekt rond een stevige ontlasting, worden de zakjes samengedrukt en wordt de inhoud via de afvoergang naar buiten geduwd.

Dat is het gehele mechanisme en elk veelvoorkomend falen is een tekortkoming in een van deze onderdelen.

De ontlasting is te zacht. Chronisch zachte ontlasting, of dit nu komt door voeding, voedselovergevoeligheid, parasieten of inflammatoire darmziekte, biedt geen compressie. De afscheiding hoopt zich op, wordt dikker en de afvoergang raakt geblokkeerd.

Er zit vet in de weg. Bij een hond met overgewicht zit er vet tussen het zakje en de sluitspier, wat als een kussen fungeert en de uitgeoefende druk vermindert.

De opening van de afvoergang is ontstoken. Dit is iets waar baasjes zelden over horen en het verklaart de meeste terugkerende gevallen. Allergische huidziekten, of ze nu omgevingsgebonden of voedingsgerelateerd zijn, zorgen voor een ontstoken huid rond de anus en in de bekleding van de afvoergang. Een gezwollen afvoergang draineert niet en een zakje dat niet leegt, raakt geïnfecteerd.

De afscheiding is abnormaal. Dik, korrelig of pasta-achtig materiaal blokkeert een afvoergang waar een normale vloeibare afscheiding wel doorheen zou gaan.

Anatomie. Sommige individuen en sommige lijnen hebben simpelweg smalle of onhandig geplaatste afvoergangen, wat de reden is waarom problemen met anale zakjes vaker voorkomen bij bepaalde kleine rassen.

Zodra een zakje verstopt raakt, vermenigvuldigen bacteriën zich in het achtergebleven materiaal. Dat is sacculitis. Als de infectie vanuit het zakje naar het omliggende weefsel doorbreekt, wordt het een abces, dat opzwelt, zeer pijnlijk wordt en uiteindelijk door de huid openbarst.

Alles wat een hond verder nog laat sleetje rijden

Als een hond terugkerende oorontstekingen en terugkerende problemen met de anale zakjes heeft, is dit meestal dezelfde aandoening die zich op twee plekken uit. De huid behandelen is wat beide stopt.

Vlooien en vlooienallergie. Intense jeuk geconcentreerd bij de staartbasis. Controleer op vlooienpoep bij de achterhand, niet op de vlooien zelf.

Lintworm. Segmenten die eruitzien als rijstkorrels rond de anus of in de mand, die irriteren als ze bewegen.

Allergische huidziekten. Perianale jeuk naast jeukende pootjes, oren, oksels en buik, vaak seizoensgebonden.

Perianale fistels. Pijnlijke drainerende openingen rond de anus, sterk geassocieerd met Duitse herders. Een specifieke ziekte met een specifieke behandeling, geen probleem met anale zakjes.

Rectale poliepen of gezwellen. Persen, bloed bij de ontlasting en sleetje rijden.

Hernia perinealis. Zwelling aan één kant van de anus bij oudere intacte reuen, gepaard met persen en moeite met ontlasten.

Lumbosacrale pijn of pijn bij de staartbasis. Een hond die niet comfortabel bij de staart kan of deze niet kan optillen, kan slepen. Vaak vergezeld van een aarzeling om te springen.

Geklitte vacht en ontlastingresten. Bij rassen met een lange vacht blijft ontlasting rond de anus hangen, wat aan de huid trekt en jeukt. Veelvoorkomend, eenvoudig op te lossen en vaak onterecht gediagnosticeerd als klierprobleem.

Irritatie door tondeuse na verzorging. Rode, pijnlijke huid onder de staart een dag of twee na een korte trimbeurt.

Vaginitis of urine-irritatie bij teven, waarbij het likken en slepen iets verder naar voren plaatsvindt dan baasjes beseffen.

Stadia: van normaal naar chirurgisch

Normaal. De zakjes legen zich met de ontlasting en af en toe onder stress. Er is niets merkbaar behalve een vluchtige geur.

Impactie. Afscheiding hoopt zich op en wordt dikker. De hond rijdt sleetje, likt en kan plotseling gaan zitten of omkijken naar de achterkant. Meestal nog niet pijnlijk.

Sacculitis. Infectie treedt op. Het materiaal verkleurt, wordt dik of bloederig. Het gebied is nu pijnlijk en de hond kan het onprettig vinden als de staart wordt opgetild.

Abces. Een hete, stevige, rode zwelling naast de anus. De hond heeft pijn, kan slechter eten en kan terughoudend zijn met zitten. Het kan door de huid openbarsten en bloederig materiaal afgeven; baasjes omschrijven dit vaak alsof de hond "iets heeft kapotgemaakt".

Chronisch terugkerende aandoening. Herhaaldelijke episodes gedurende maanden of jaren, meestal omdat de onderliggende oorzaak nooit is aangepakt. De behandeling escaleert naar het spoelen en vullen van de zakjes onder sedatie, en in de meest hardnekkige gevallen tot chirurgische verwijdering.

Neoplasie. Een afzonderlijk traject. Een stevige massa die het zakje betreft, meestal bij een hond van middelbare leeftijd of ouder, die vaak per toeval wordt gevonden. Sommige van deze tumoren verhogen het calciumgehalte in het bloed, dus een hond die meer drinkt en plast met een voorgeschiedenis van anale zakjes problemen verdient een bloedtest in plaats van geruststelling.

Wat het antwoord verandert

Grootte en ras. Problemen met anale zakjes komen vaak voor bij kleine rassen. Duitse herders hebben hun eigen perianale ziekte. Rassen met een lange vacht hebben vaker last van vervuiling en klitten die problemen met de anale zakjes nabootsen.

Lichaamsconditie. Honden met overgewicht zijn oververtegenwoordigd en gewichtsverlies alleen al lost een aanzienlijk aantal terugkerende gevallen op.

Ontlastingkwaliteit. Een hond met aanhoudend zachte ontlasting zal dit probleem blijven houden totdat de ontlasting verandert. Dit is waar voeding echt belangrijk is, en het doel is volume en stevigheid in plaats van simpelweg meer vezels.

Allergie status. Een hond met een jeukende huid, terugkerende oorontstekingen en terugkerende problemen met anale zakjes heeft één probleem, geen drie. De huidaandoening behandelen is wat de vicieuze cirkel doorbreekt.

Leeftijd en castratiestatus. Hernia perinealis bij oudere intacte reuen en tumoren van de anale zakjes bij oudere honden van beide geslachten.

Seizoen. Bij honden met omgevingsallergieën volgt sleetje rijden vaak de pollenkalender, wat op zichzelf een nuttige aanwijzing is.

Parasietenbestrijding. Hiaten in de vlooien- en wormenpreventie worden hier als eerste zichtbaar.

Het plan dat herhaling daadwerkelijk stopt

Borstelen, trimmen en de vacht onder de staart schoonhouden zijn allemaal de moeite waard. Gezonde anale zakjes ledigen staat niet op de lijst.

Stel vast dat de zakjes het probleem zijn. Dat betekent een onderzoek inclusief een rectale controle, geen aanname. Een dierenarts kan de zakjes voelen, de inhoud beoordelen en een massa, hernia of fistel identificeren die bij lediging over het hoofd zou zijn gezien.

Behandel de huidige episode. Het ledigen van een verstopt zakje verlicht de ongemakken van een hond. Een geïnfecteerd zakje moet mogelijk worden gespoeld en behandeld met medicatie, meestal onder sedatie omdat het pijnlijk is. Een abces moet worden gedraineerd, en de hond heeft pijnstilling en antibiotica nodig.

Corrigeer de ontlasting. Streef naar een gevormde, stevige ontlasting die echte compressie biedt. Afhankelijk van de hond kan dit een dieetverandering betekenen, een vezelsupplement gekozen voor volume, of onderzoek naar een chronisch darmprobleem.

Corrigeer het gewicht. Dit is traag, niet spectaculair en een van de meest effectieve interventies die beschikbaar zijn.

Corrigeer de huid. Als de hond allergisch is, behandel dan de allergie. Terugkerende problemen met de anale zakjes bij een atopische hond lossen niet op zolang de atopie onbehandeld blijft.

Houd het gebied schoon en geknipt bij honden met een lange vacht, zodat ontlasting niet in de haren kan klitten.

Escaleer bewust. Als een hond herhaaldelijk zijn zakjes moet laten ledigen ondanks al het bovenstaande, bespreek dan de opties in plaats van voor altijd aan een maandelijkse afspraak vast te zitten. Chirurgische verwijdering is een echte optie in chronische gevallen, waarbij een serieus gesprek moet plaatsvinden over de risico's voor de continentie.

:::danger
Probeer nooit zelf thuis de anale zakjes te ledigen aan de hand van een video.

Een ontstoken zakje is fragiel en kan inwendig scheuren bij druk, waardoor de infectie in het omliggende weefsel wordt gedrukt. Stevig uitwendig knijpen op een pijnlijk gebied veroorzaakt blauwe plekken en bijtwonden bij de persoon die het doet. En het allerbelangrijkste: degene die knijpt, voert geen onderzoek uit: een abces, hernia, rectale massa en een tumor van de anale zakjes bevinden zich precies in het gebied dat wordt ingedrukt, en ze moeten allemaal geïdentificeerd worden in plaats van ingedrukt.
:::

De gebreken van het gebruikelijke advies

"Plan ze elke vier tot zes weken in." Dit verandert een symptoom in een abonnement. Sommige honden hebben echt periodieke lediging nodig, maar dat zou een beslissing moeten zijn nadat de oorzaak is onderzocht, niet een standaardprocedure.

"Voeg olie toe aan de voeding om de boel te smeren." Olie maakt de ontlasting zachter, wat de compressie wegneemt die de zakjes op natuurlijke wijze leegt. Het werkt het mechanisme tegen.

"Voeg vezels toe." De richting is goed, de uitvoering is vaak fout. Het doel is een volumineuzere, stevigere ontlasting. Fermenteerbare vezels en algemene supplementen kunnen de ontlasting juist zachter maken. Vraag welk type en hoeveelheid in plaats van zomaar iets uit de kast toe te voegen.

"De trimmer doet ze uitwendig, dus het is ongevaarlijk." Uitwendige lediging is zachter, maar vaak onvolledig, waardoor er materiaal achterblijft. Herhaaldelijk onvolledig ledigen lost het probleem niet op en irriteert het gebied nog steeds.

"Het is gewoon een geur, dat is normaal voor het ras." Een aanhoudende geur betekent dat er materiaal lekt of dat het gebied ontstoken is. Normaal is helemaal geen geur, behalve vluchtig na een schrik.

"Hij rijdt sleetje, dus zijn klieren zijn vol." Misschien. Misschien heeft hij ook vlooien, lintworm, allergische huidziekte, een gezwel of rugpijn. Het sleetje rijden vertelt je waar, niet wat.

"Het is opengebarsten, dus het is nu verholpen." Een opengebarsten abces heeft nog steeds een veterinaire behandeling nodig, pijnstilling en controle, en de onderliggende oorzaak is ongewijzigd.

Waar de dierenarts om zal vragen

Wat je nooit moet doen

Ledig thuis nooit de anale zakjes.

Laat gezonde zakjes niet routinematig ledigen als onderdeel van de verzorging.

Knijp, por of oefen geen druk uit op een heet, gezwollen gebied naast de anus.

Gebruik geen aambeienzalf, antiseptica of doekjes voor mensen op de ontstoken perianale huid.

Trim niet zelf te kort rond een pijnlijk gebied; dit verergert de irritatie.

Neem niet aan dat een knobbel een verstopt zakje is. Bij een oudere hond stelt die aanname de diagnose die er echt toe doet uit.

Behandel herhaaldelijke episodes niet alleen met herhaaldelijke lediging. Dat is het symptoom beheren en de ziekte negeren.

Het doel is een hond die helemaal niet aan het gebied denkt, bereikt door ontlastingkwaliteit, gewicht en gezondheid van de huid in plaats van door een maandelijkse afspraak.

Wanneer hulp zoeken

Ga dezelfde dag voor een hete, rode, pijnlijke zwelling naast de anus, bij bloeding of afscheiding, voor een hond die niet comfortabel kan zitten of niet wil eten, en voor alles wat door de huid is opengebarsten.

Maak deze week een afspraak voor herhaaldelijk sleetje rijden, aanhoudend likken onder de staart, een stevige knobbel ergens bij de anus bij een oudere hond, of toegenomen dorst bij een hond met een voorgeschiedenis van problemen met de anale zakjes.

Vraag om een onderzoek in plaats van een herhaalde lediging wanneer dit vaker dan twee keer per jaar is voorgekomen. De honden die uiteindelijk geopereerd moeten worden, zijn meestal degenen waarbij het onderliggende probleem met de ontlasting, het gewicht of de huid nooit is aangepakt.