Hart- en neurologische gezondheid bij Dobermanns

Snel antwoord

Dobermanns zijn vatbaar voor specifieke hart- en neurologische aandoeningen die proactieve controle vereisen. Door veranderingen in de ademhaling, beweging en het energieniveau van uw hond bij te houden, kunt u uw dierenarts helpen deze problemen vroegtijdig te identificeren. Hoewel sommige aandoeningen goed bekend zijn bij het ras, zijn andere erkende tendensen die regelmatige screening en nauwkeurige observatie gedurende het hele leven van uw hond rechtvaardigen.

Dilaterende cardiomyopathie

Dit is goed bekend bij dit ras. Dilaterende cardiomyopathie houdt in dat de hartspier verzwakt, wat het vermogen van het hart om bloed efficiënt rond te pompen beperkt. Thuis merkt u misschien dat uw hond tijdens het bewegen snel vermoeid raakt of minder interesse toont in spelen. De dierenarts zal waarschijnlijk een echocardiogram gebruiken om de hartkamers in beeld te brengen en de dikte van de spierwand te beoordelen. Dit is een aandoening die, eenmaal vastgesteld, langdurige Behandeling vereist.

Congestief hartfalen

Dit is eerder een erkende tendens dan een bewezen feit, vooral bij reuen. Congestief hartfalen treedt op wanneer het hart niet langer in staat is om de bloedsomloop adequaat te onderhouden, wat leidt tot vochtophoping in de longen of de buikholte. U merkt misschien dat uw hond hoest, vooral 's nachts, of moeite heeft met ademhalen in rust. De dierenarts zal luisteren naar hartruis of vochtgeluiden in de longen. De urgentie wordt bepaald door hoe snel de ademhalingsfrequentie van de hond in rust toeneemt.

Wobbler-syndroom

Dit is een aandoening waarbij de oorzaak en het verloop niet vaststaan. Het gaat om compressie van het ruggenmerg in de nekregio. Het kan zijn dat u voor het eerst opmerkt dat uw hond struikelt, de achterpoten sleept of een stijve, ongecoördineerde gang vertoont. De dierenarts zal een neurologisch onderzoek uitvoeren om reflexen en pootplaatsing te testen. Beeldvorming zoals een MRI wordt vaak gebruikt om de locatie van de ruggenmergcompressie te bevestigen.

Myxomateuze mitralisklepaandoening

Hoe dit wordt overgedragen is niet vastgesteld. Deze aandoening tast de kleppen in het hart aan, waardoor ze niet goed sluiten en bloed teruglekt. U kunt een zachte hoest of een afname in uithoudingsvermogen opmerken. De dierenarts zal tijdens een routine-onderzoek een hartruis waarnemen. Een echocardiogram is het primaire instrument om de ernst van de lekkage van de klep te beoordelen.

Ventriculaire tachycardie

Dit is een elektrische storing in het hart, en hoe dit wordt overgedragen is niet vastgesteld. Het zorgt ervoor dat het hart abnormaal snel klopt, wat kan leiden tot zwakte of instorting. U merkt misschien dat uw hond plotseling stopt tijdens het wandelen of duizelig lijkt. De dierenarts zal een ECG gebruiken om het elektrische hartritme te monitoren. Deze aandoening is kritiek omdat deze een aanzienlijke invloed kan hebben op hoe goed het hart functioneert onder stress.

Cervicale spondylomyelopathie

Bij deze aandoening, waarvan de oorzaak niet vaststaat, treden afwijkingen op in de nekwervels die druk uitoefenen op het ruggenmerg. Eigenaren merken vaak een verandering in de nekvoering van de hond of een terughoudendheid om de kop te draaien. De dierenarts zal zoeken naar tekenen van pijn bij manipulatie van de nek en het looppatroon van de hond beoordelen. Dit is een complexe aandoening die een zorgvuldige neurologische Analyse vereist om deze te onderscheiden van andere mobiliteitsproblemen.

Atriumfibrilleren

Dit is een onregelmatig en vaak snel hartritme, en hoe dit wordt overgedragen is niet vastgesteld. Het kan ervoor zorgen dat het hart minder efficiënt bloed rondpompt. U merkt misschien dat uw hond zwak lijkt of een polsslag heeft die onregelmatig of ongelijk aanvoelt wanneer u de borstkas aanraakt. De dierenarts zal dit bevestigen via een ECG, die de ongeorganiseerde elektrische activiteit van de bovenste hartkamers laat zien.