Begrijpen van neurologische en neuromusculaire Gezondheid bij Dalmatiërs

Snel antwoord

Dalmatiërs zijn gevoelig voor een paar specifieke aandoeningen die de zenuwen, spieren en ruggengraat beïnvloeden. Hoewel deze problemen zorgwekkend kunnen zijn, zorgt vroege observatie van de bewegingen, ademhaling en eetgewoonten van uw hond voor een snellere interventie. Door een eenvoudig Dossier bij te houden van het normale gedrag van uw hond en eventuele veranderingen op video vast te leggen, kunt u uw team in de Kliniek helpen onderscheid te maken tussen normale veroudering of kleine blessures en aandoeningen die urgente medische Behandeling vereisen.

Laryngeale verlamming

Deze aandoening betreft de spieren die het openen van het strottenhoofd aansturen. Bij Dalmatiërs is dit een erkende neiging in plaats van een bewezen feit. In het bijzonder is een laryngeale verlamming-polyneuropathie-complex gemeld bij jonge honden jonger dan één jaar. Thuis merkt u misschien eerst een verandering in het geluid van het geblaf van uw hond of een aanhoudend, schor ademhalingsgeluid, vooral tijdens lichaamsbeweging of bij warm weer. Uw Dierenarts zal meestal een lichamelijk onderzoek uitvoeren en kan een gespecialiseerde scoop gebruiken om de beweging van de kraakbeenderen in het strottenhoofd te observeren terwijl de hond licht verdoofd is. Als u merkt dat uw hond moeite heeft met ademhalen of extreem gestrest is tijdens het hijgen, is dit een urgente situatie die onmiddellijke zorg vereist. De meest gemaakte fout door het Baasje is ervan uitgaan dat luidruchtige ademhaling gewoon een normaal onderdeel is van het activiteitsniveau van het Ras, wat de nodige ondersteuning kan vertragen.

Intervertebrale discusziekte

Van Dalmatiërs is bekend dat ze gevoelig zijn voor acute Type I discus-extrusies, wat een erkende neiging is bij het Ras. Deze aandoening treedt op wanneer de dempende tussenwervelschijven tussen de wervels van de ruggengraat beschadigd of verplaatst raken, waardoor er druk op het ruggenmerg ontstaat. U merkt misschien dat uw hond aarzelt om op meubels te springen, de rug kromt of onwillig lijkt om de nek of kop te bewegen. In ernstigere gevallen kunt u zwakte of wankelen in de achterpoten zien. Een Dierenarts zal een neurologisch onderzoek uitvoeren om reflexen en pijnreacties te testen. Een MRI of CT-scan wordt vaak gebruikt om de locatie van het discusprobleem te bevestigen. Het is essentieel om de beweging van uw hond onmiddellijk te beperken als u rugpijn vermoedt en te voorkomen dat ze trappen lopen of springen totdat ze zijn beoordeeld.

Mega-oesofagus

Deze aandoening verwijst naar een vergroting van de slokdarm, waardoor voedsel niet goed naar de maag kan verplaatsen. Dit is een erkende neiging bij het Ras, met een verhoogd risico op aangeboren zwakte van de slokdarm. Het Baasje merkt dit vaak op wanneer een pup begint met spenen of wanneer een volwassen hond kort na het eten voedsel regurgiteert. In tegenstelling tot braken, waarbij de hond lijkt te kokhalzen, gebeurt regurgitatie vaak passief, waarbij voedsel plotseling en zonder veel moeite naar buiten komt. Uw Dierenarts zal waarschijnlijk röntgenfoto's gebruiken, vaak met een contrastvloeistof, om te zien hoe het voedsel door de slokdarm beweegt. Het beheer hiervan omvat voeren vanuit een verhoogde positie om de zwaartekracht te gebruiken om het voedsel de maag te laten bereiken en het gebruik van specifieke consistenties van voeding die door uw Dierenarts worden aanbevolen. De grootste fout is aannemen dat frequente regurgitatie slechts een teken is van een gevoelige maag of te snel eten, wat kan leiden tot complicaties zoals aspiratiepneumonie.