Chinchilla's kunnen niet overgeven: Wat baasjes zien in plaats daarvan, en de echte noodgevallen

Kort antwoord

Chinchilla's kunnen niet overgeven. Wat u ook heeft gezien, het was iets anders, en verschillende alternatieven zijn noodgevallen.

Chinchilla's kunnen niet overgeven. Net als konijnen, cavia's en ratten missen zij de functionele reflex en de anatomie om dit te doen: de overgang tussen slokdarm en maag werkt in feite in één richting, en de gecoördineerde zenuwbaan die braken produceert is niet aanwezig.

Dat is geen weetje. Het verandert wat een natte kin betekent, het verandert wat er gebeurt als het dier iets inslikt dat niet zou moeten, het verandert hoe een vergiftiging wordt behandeld en het verandert of voedsel moet worden onthouden voor een operatie.

• Een natte kin en natte vacht op de borst is kwijlen, en kwijlen bij een chinchilla is een gebitsprobleem totdat het tegendeel is bewezen.
• Kokhalzen, wurgende bewegingen of het uitrekken van de nek met ongemak is een slokdarmobstructie en dit is een noodgeval.
• Een strakke, trommelachtige buik met een snelle ademhaling is een opgezette buik, en dit doodt een chinchilla snel.
• U kunt een chinchilla niet laten overgeven om gif te verwijderen. Probeer dit niet.
• Chinchilla's worden meestal niet nuchter gehouden voor een operatie, omdat ze niet kunnen overgeven en omdat vasten eigen problemen veroorzaakt. Overleg met de Dierenarts in plaats van er vanuit te gaan.

:::danger
Probeer nooit om braken op te wekken bij een chinchilla.

Waterstofperoxide, zout, mosterd en elke andere internetmethode om een hond te laten braken werken niet bij een soort zonder braakreflex, en ze veroorzaken chemische schade aan de mond, slokdarm en maag van een dier dat deze stoffen daarna niet kwijt kan. Als een chinchilla iets giftigs heeft gegeten, neem dan de verpakking mee en ga direct naar een gespecialiseerde Dierenarts. Decontaminatie bij deze soort is volledig een medische procedure.
:::

Beslis binnen 60 seconden

Waarom de anatomie belangrijk is

De maag van een chinchilla is verbonden met de slokdarm via een overgang die terugstroom tegengaat. De hoek van binnenkomst, de spierstructuur en het drukverschil maken terugvloeiing (reflux) moeilijk, zelfs onder kracht.

Naast het mechanisme ontbreekt de neurale aansturing. Braken is een gecoördineerde reflex die een centrum in de hersenstam vereist, sensorische input vanuit de darmen en een gesynchroniseerde contractie van het diafragma en de buikwand tegen een ontspannen sluitspier. Bij chinchilla's functioneert de reflexboog niet.

Het gevolg is een eenrichtingsverkeer in de darmen. Alles wat erin gaat moet vooruit blijven gaan of blijven waar het is, en beide toestanden hebben klinische gevolgen.

Een obstructie blijft zitten. Bij een hond kan een ingeslikt voorwerp dat niet kan passeren weer naar buiten komen. Bij een chinchilla kan dat niet, dus een slokdarmobstructie is een mechanisch noodgeval dat alleen een Dierenarts kan verhelpen.

Gas hoopt zich op. Een chinchilla met gistende darminhoud kan het gas niet opboeren of uitbraken. De druk stijgt in een relatief vaste ruimte, drukt op het diafragma en de grote bloedvaten, en veroorzaakt de shocktoestand die een opgezette buik zo snel dodelijk maakt.

Gif blijft zitten. Er is geen decontaminatiestap mogelijk thuis.

Vasten is onnodig en schadelijk. De reden waarom honden en katten nuchter worden gehouden voor een operatie is het risico op braken en aspiratie onder sedatie. Chinchilla's hebben dat risico niet, en ze lopen wel het risico op darmstasis en een lage bloedsuikerspiegel door hongeren. De meeste gespecialiseerde Dierenartsen laten chinchilla's daarom niet vasten, of slechts heel kort. Volg altijd de instructies van uw eigen Dierenarts en vermeld het als u wordt verteld om het dier 's nachts geen voer te geven.

De natte kin en wat erachter zit

Kwijlen bij chinchilla's wordt vaak 'slobbers' genoemd en het heeft bijna altijd te maken met de tanden.

Chinchillatanden groeien continu gedurende het hele leven, zowel de snijtanden aan de voorkant als de maaltanden aan de achterkant. Ze worden afgesleten door langdurig zijwaarts malen van grof, schurend ruwvoer. Hooi is wat die slijtage mogelijk maakt.

Wanneer de slijtage niet overeenkomt met de groei, ontwikkelen de kronen scherpe punten die in de tong en wang snijden, en de wortels groeien uit in de kaak en richting de oogkassen. Beide zijn pijnlijk, en een pijnlijke mond betekent dat het dier minder slikt, dus loopt er speeksel uit.

Vroege tekenen. Selectief eten, voorkeur voor korrels boven hooi, langer doen over maaltijden, voedsel laten vallen, kauwen aan één kant en een lichte vochtigheid onder de kin.

Gevorderd. Zichtbaar natte kin en borst, klitten in de vacht, gewichtsverlies, verminderde keutels en een chinchilla die gebogen zit na het eten.

Laat stadium. Voedsel volledig weigeren, uitvloeiing uit een oog of een zwelling langs de kaak door wortelgroei en snel gewichtsverlies.

Andere oorzaken van kwijlen zijn een mondwond of zweer, een vreemd voorwerp in de mond, een abces en pijn ergens anders. Dit vereist allemaal onderzoek, en een goede blik op de maaltanden van een chinchilla vereist sedatie en de juiste instrumenten, dus even kort met een lampje in de bek kijken thuis sluit weinig uit.

Wekelijks wegen ontdekt gebitsproblemen maanden voordat een natte kin dat doet, omdat een chinchilla die eten pijnlijk vindt gewicht verliest lang voordat het dier er ziek uitziet.

Verstikking: het noodgeval dat het meest op braken lijkt

Een slokdarmobstructie is het verschijnsel dat het meest waarschijnlijk als braken wordt omschreven, omdat het dier kokhalzende bewegingen maakt terwijl er niets uitkomt.

Oorzaken. Een stukje harde traktatie, een grote of droge korrel, een samengeperste snackstick, een fragment van plastic of hout, of een plukje bodembedekking.

Wat u ziet. Plotseling ongemak. Herhaaldelijk kokhalzen. Nek uitgerekt. Heftig kwijlen. Weigeren te eten of te drinken. Met de pootjes naar de mond grijpen. In sommige gevallen verschijnt voedselmateriaal bij de neusgaten, omdat chinchilla's door de neus ademen en materiaal dat naar achteren wordt geduwd nergens anders heen kan.

Waarom het urgent is. Het dier kan de obstructie niet verwijderen, kan niet eten of drinken en kan materiaal aspireren. Er ontstaat zwelling rond de obstructie gedurende enkele uren, wat verwijdering moeilijker maakt.

Wat te doen. Ga direct naar de Kliniek. Stop geen vingers in de mond. Geef geen voedsel of water. Gebruik geen injectiespuit. Probeer geen buikdrukmanoeuvre; chinchilla's zijn klein, de techniek is niet vastgesteld voor deze soort en het veroorzaakt intern letsel.

Opgezette buik: het andere noodgeval

Maagdilatatie bij een chinchilla ontstaat door gistend voedsel, door darmstasis, door een plotselinge verandering in dieet, door te veel vers groenvoer in één keer, of door een obstructie verderop in de darmen.

Wat u ziet. Een buik die rond, gespannen is en klinkt als een trommel. Snelle oppervlakkige ademhaling. Gebogen houding met de ogen half gesloten. Voedsel weigeren. Niet willen bewegen. Soms plat uitgestrekt liggen of herhaaldelijk van positie veranderen.

Waarom het dodelijk is. De uitgezette maag drukt op het diafragma en vermindert het vermogen om te ademen, en drukt op de grote buikaders zodat bloed niet terug kan naar het hart. Circulatoire collaps volgt.

Wat te doen. Ga onmiddellijk naar de Kliniek. Houd het dier warm en rustig. Geef geen voer, gebruik geen spuiten met vloeistoffen, masseer de buik niet stevig en geef geen huismiddeltje tegen lucht. Gasverlichting bij een chinchilla is een veterinaire procedure.

De keten die volgt op elk van deze problemen

Alles hierboven komt samen in hetzelfde probleem. Een chinchilla die stopt met eten, stopt met het verplaatsen van voedsel door een darmkanaal dat is ontworpen om continu vol te zijn.

De motiliteit vertraagt, gas bouwt zich op, de flora verschuift en het dier krijgt meer pijn, wat de eetlust verder vermindert. Dit is de reden waarom gespecialiseerde Dierenartsen anorexia bij een chinchilla als urgent behandelen in plaats van als een symptoom dat op het gemak kan worden onderzocht.

De praktische markers zijn eetlust, keutelproductie en Gewicht.

Keutels. Tel ze, of beoordeel het volume in de bak tegenover een normale dag. Minder, kleinere, drogere of afwezige keutels betekenen allemaal dat de darmen zijn vertraagd.

Gewicht. Weeg dagelijks tijdens elke ziekte en wekelijks in de rest van de tijd, op een grammenweegschaal. Chinchilla's verbergen ziekte en het Gewicht verandert het eerst.

Hooi-inname. Een chinchilla die gestopt is met het eten van hooi maar nog wel korrels of traktaties eet, toont u een gebits- of pijnprobleem, geen voorkeur.

Een schone, droge kin en een gladde vacht over de borst is de basislijn. Vochtige of klittende vacht daar is het vroegste zichtbare teken van gebitsproblemen.

Wat u nooit moet doen

Probeer niet om een chinchilla te laten overgeven, op welke methode dan ook, om welke reden dan ook.

Steek geen vingers in de mond van een kokhalzende chinchilla en probeer niets naar buiten te trekken.

Voer geen buikdrukken of andere menselijke verstikkingsmanoeuvres uit.

Gebruik geen injectiespuit voor voer, water of medicatie bij een dier dat kokhalst, heftig kwijlt of niet slikt.

Geef geen overgebleven antibiotica of medicatie die is voorgeschreven voor een hond, kat of andere soort.

Houd het dier niet nuchter voor een operatie, tenzij uw eigen Dierenarts dit specifiek heeft geïnstrueerd voor dit dier.

Geef geen suikerhoudende of vette traktaties, noten, zaden, gedroogd fruit of menselijk eten. Ze dragen bij aan gebitsproblemen, obesitas en darmklachten, en harde snacksticks zijn een verstikkingsgevaar.

Verander het dieet niet plotseling. Introduceer iets nieuws in zeer kleine hoeveelheden gedurende meerdere dagen.

Wacht niet een nacht af met een chinchilla die niet eet.

De te voorkomen problemen voorkomen

Wat de Dierenarts wil weten

Wanneer hulp zoeken

Ga onmiddellijk naar de Kliniek bij kokhalzen of wurgende bewegingen, een uitgezette strakke buik, voedselmateriaal bij de neusgaten, collaps, of een chinchilla die iets giftigs heeft gegeten.

Ga dezelfde dag naar de Kliniek voor een chinchilla die niet eet, de keutelproductie heeft gestopt of verminderd, gebogen en stil is, of is gestart met een antibioticum en gestopt is met eten.

Maak binnen de week een afspraak voor een constant vochtige kin, voedsel dat uit de mond valt, selectief eten of gewichtsverlies zonder andere verklaring.

Een droge kin, een goede eetlust voor hooi, een volle bak met normale keutels en een Stabiel Gewicht is het hele beeld van een gezonde chinchilla.

Neem het gewichtsdossier en een video van wat u heeft gezien mee. Bij een soort die niet kan overgeven, vertelt de beschrijving van de beweging de Dierenarts of er gezocht moet worden naar een gebitsprobleem, een obstructie of darmen die zijn stilgevallen.