Chinchilla-geluiden en wat ze betekenen

Snel antwoord

Chinchilla-geluiden en wat ze betekenen

Chinchilla's blaffen, maar het werkt niet zoals bij honden. Er zijn geen grenzen in te stellen, geen 'stil'-commando aan te leren en geen situatie waarin een chinchilla gecorrigeerd zou moeten worden voor het maken van geluid.

Het blaffen van een chinchilla is een alarmsignaal. Het betekent dat het dier iets heeft waargenomen wat het als een dreiging beschouwt, en de juiste reactie is om uit te zoeken wat dat was, niet om het geluid te onderdrukken.

Chinchilla's zijn het meest actief bij zonsopgang, zonsondergang en gedurende de nacht, dus het meeste geluid vindt plaats wanneer het huishouden slaapt. Dat tijdschema is normale biologie en geen gedragsprobleem.

• Blaffen is informatie. Behandel het als een rapport en niet als overlast.
• Een plotselinge toename van alarmgeluiden betekent meestal dat er iets in de kamer is veranderd.
• Angstschreeuwen is anders dan blaffen en vereist onmiddellijke aandacht.
• Tandenknarsen tijdens ontspanning is een teken van tevredenheid. Hard klappertanden is een waarschuwing.
• Straf, laat schrikken of sproei een chinchilla die geluid maakt nooit met water.

Beslis in 60 seconden

Waarom chinchilla's geluid maken zoals ze doen

Chinchilla's zijn geëvolueerd in de rotsachtige Andes als een koloniale prooisoort. Groepsleden die elkaar waarschuwen, overleven, dus alarm slaan zit sterk in hun instinct ingebakken.

Dat is de reden waarom het geblaf luid, repetitief en naar buiten gericht is in plaats van naar u toe. Het is niet gericht aan het baasje en het is geen eis.

Hun gehoor is gevoeliger dan het onze over een groter frequentiebereik. Een chinchilla reageert vaak op iets wat echt aanwezig is maar wat u niet kunt horen: een cv-ketel, een knaagdier in de muur, een apparaat dat hoogfrequent geluid afgeeft of een kat buiten.

Hun activiteitscyclus plaatst dit alles in de nacht. Een chinchilla die om drie uur 's ochtends blaft, gedraagt zich precies zoals zijn biologie voorschrijft.

Onderdrukking werkt niet en maakt de situatie erger. Straf geven, laten schrikken of de kooi afdekken ontneemt het dier de mogelijkheid om op een dreiging te reageren, terwijl de dreiging zelf blijft bestaan, wat het chronische stressniveau verhoogt.

Chronische stress bij chinchilla's is niet onschadelijk. Het wordt geassocieerd met verminderde eetlust, vachtbijten en darmproblemen die zich snel ontwikkelen.

Hoe het normale vocale repertoire klinkt

Contact-tjilpjes.

Zachte, korte, herhaalde geluiden die worden gebruikt tussen kooigenoten of gericht aan een bekend persoon. Dit is het alledaagse gesprekssignaal.

Tevredenheids-tandenknarsen.

Een langzaam, zacht geknars met de tanden tijdens rusten, doezelen of wanneer het dier zachtjes geaaid wordt. Het is het chinchilla-equivalent van ontspannen comfort.

Alarmgeblaf.

Scherp, luid en herhaald met pauzes. De houding is meestal rechtop en alert met de oren naar voren. Het is een rapport over de omgeving.

Waarschuwings-klappertanden.

Snel, hard geklik met de tanden, vaak met een rechtopstaande houding of opgetilde voorpoten. Dit betekent 'blijf uit de buurt' en gaat vooraf aan een beet of een sproeiactie.

Spugen en sissen.

Conflict op korte afstand, meestal tussen chinchilla's vanwege territorium, voedsel of een mislukte introductie.

Angstschreeuw.

Luid, aanhoudend en moeilijk te verwarren met iets anders. Het signaleert pijn, beknelling of extreme angst en verdient altijd een onmiddellijke controle.

Vrouwtjes produceren ook een specifiek afwijzingsgeluid naar mannetjes toe, en jongen produceren aandringende contactgeluiden wanneer ze van de moeder worden gescheiden.

Veranderingen die betekenen dat u vandaag moet handelen

Schreeuwen.

Controleer onmiddellijk of een poot vastzit in gaas of een loopwiel, of er sprake is van een val, letsel door een kooigenoot of een roofdier dat voor het raam te zien is.

Een scherpe toename van nachtelijk blaffen dat niet afneemt.

Iets in de omgeving is veranderd. Zoek naar een nieuw apparaat, een nieuw huisdier, een verandering in de positie van de kooi, tocht, licht of een knaagdier in de buurt.

Blaffen in combinatie met minder eten of minder keutels.

Een vertraagde darmwerking bij een chinchilla is een noodgeval. In combinatie met angstgeluiden is direct een bezoek aan de dierenarts op dezelfde dag noodzakelijk.

Een stille, ineengedoken chinchilla.

Prooidieren worden stil als ze ernstig ziek zijn. Het verlies van het normale kletsen in combinatie met een ineengedoken houding of traagheid is zorgwekkender dan extra lawaai.

Geluid maken bij aanraking op één specifieke plek.

Een piepje bij het aanraken van een bepaald gebied duidt op pijn en vereist een onderzoek in plaats van verdere hantering.

De routine die geluid betekenisvol houdt

Wat u nooit moet doen

Straf een blaffende chinchilla niet, schreeuw niet tegen hem, tik niet tegen de kooi en laat hem niet schrikken. Dit versterkt het alarm en schaadt het vertrouwen.

Sproei om welke reden dan ook nooit met water naar een chinchilla.

Gebruik geen ultrasone verjagers of op geluid geactiveerde apparaten in de buurt van de kooi. Chinchilla's horen geluiden in de frequenties die deze apparaten gebruiken uitstekend, waardoor ze als een constante stressfactor werken.

Dek de kooi niet volledig af om geluid te dempen. Dit beperkt de luchtstroom en ontneemt het dier het zicht op waar het zich zorgen over maakt.

Verplaats de kooi niet naar een slaapkamer om hem 's nachts in de gaten te houden. Chinchilla's zijn dan actief en beide partijen slapen slechter.

Dwing het hanteren van een chinchilla die een waarschuwingssignaal geeft niet af. Dat is duidelijke communicatie en het negeren ervan leert het dier dat waarschuwingen niet werken.

Ga er niet vanuit dat stilte betekent dat alles in orde is.

Wanneer u hulp moet zoeken

Neem dezelfde dag contact op met een dierenarts voor exoten of kleine zoogdieren bij schreeuwen, geluid maken bij aanraking, blaffen in combinatie met verminderde eetlust of minder keutels, of wanneer een normaal vocale chinchilla stil en bewegingsloos is geworden.

Maak een reguliere afspraak voor geleidelijke veranderingen in vocaal gedrag, vooral in combinatie met vachtbijten, gewichtsverlies of kwijlen, aangezien gebitsproblemen veel voorkomen bij deze soort en zowel het eten als de stem beïnvloeden.

Neem de leeftijd, het dieet, de kooiopstelling en locatie, een gewichtsdossier als u dat bijhoudt en, indien mogelijk, een geluidsopname van het geluid mee.