Het introduceren en koppelen van een tweede Chinchilla

Snel antwoord

In het wild leven chinchilla's in kolonies en veel chinchilla's als huisdier zijn gelukkiger met gezelschap. Dat is echter niet hetzelfde als zeggen dat willekeurige chinchilla's elkaar zullen accepteren, en het is geen reden om een nieuw dier in een bestaande kooi te plaatsen in de hoop dat het goed gaat.

Een gewend koppel zit dicht bij elkaar, eet tegelijkertijd en rust in hetzelfde schuilhuisje. Dat is het einddoel en dit is meestal weken of maanden na de eerste ontmoeting pas haalbaar.

Introducties gaan mis om een aantal voorspelbare redenen: ze worden overhaast, ze vinden plaats in het territorium van de aanwezige chinchilla, middelen worden niet dubbel aangeboden of het koppel wordt te vroeg zonder toezicht gelaten. Chinchillagevechten escaleren in seconden en veroorzaken diepe steekwonden die dichtgroeien en abcessen kunnen vormen.

• Quarantaine de nieuwe chinchilla eerst goed in een aparte kamer en laat een gezondheidscheck door de Dierenarts uitvoeren voordat er iets anders gebeurt.
• Introduceer ze wekenlang door een barrière heen voordat ze ooit een ruimte delen, en wissel ondertussen van kooien en geuren.
• De eerste gedeelde ruimte moet neutraal zijn en de permanente kooi moet nieuw zijn of volledig gestript en grondig gereinigd zodat geen van beide dieren de kooi als zijn eigendom beschouwt.
• Dupliceer alles: schuilhuisjes met twee uitgangen, drinkflessen, voerbakken en hooiruiven.
• Sommige koppels vormen nooit een band. Kooien die naast elkaar staan bieden sociaal contact zonder het risico, en dat is een legitieme uitkomst in plaats van een falen.

:::danger
Haal vechtende chinchilla's nooit met je blote handen uit elkaar.

De snijtanden van een chinchilla zijn lang, scherp en krachtig. Een chinchilla in een gevecht bijt in alles wat hij raakt. Gebruik een dikke handdoek, een opgevouwen deken of een stuk stijf karton om ze te onderbreken en te scheiden, en draag handschoenen. Pak geen van beide dieren bij de vacht, want door 'fur slip' laat een pluk vacht los en houd je niets vast terwijl het gevecht doorgaat.

Controleer na elk gevecht beide dieren grondig. Bijtwonden bij chinchilla's zijn kleine prikgaatjes die snel sluiten, waardoor infecties onderhuids achterblijven en het abces pas dagen later verschijnt. Elke bijtwond is een reden voor een Bezoek aan de Dierenarts op dezelfde dag, ook als het er onschuldig uitziet.
:::

Beslis in 60 seconden

Waarom introducties mislukken

De kooi van de zittende chinchilla is niet neutraal.

Dit is veruit de meest gemaakte fout. De kooi van een chinchilla is zijn territorium, gemarkeerd met zijn eigen geur en voorzien van zijn eigen middelen. Een ander dier erin plaatsen lokt een verdedigingsreactie uit en de eerste indruk is bij deze soort erg hardnekkig.

Ze werden overhaast.

Mensen werken vaak volgens hun eigen agenda in plaats van die van de dieren. Barrièrecontact van een paar dagen is niet genoeg. Wekenlang naast elkaar leven, met kooi-wissels en het mengen van geuren, is wat een neutrale associatie opbouwt vóór de eerste ontmoeting.

Middelen werden gedeeld in plaats van gedupliceerd.

Eén schuilhuisje, één drinkfles, één voerbak en één smalle plank creëren allemaal punten van conflict. Een dominant dier dat de enige drinkfles kan controleren, zal dat doen.

De inrichting had doodlopende hoeken.

Een schuilhuisje met één ingang is een valstrik. Een smalle plank waar je maar op één manier vanaf kunt is een valstrik. Een ondergeschikt dier dat niet weg kan komen, is een dier dat moet vechten.

De combinatie was moeilijk.

Twee volwassen vrouwtjes die niet samen zijn opgegroeid, een volwassene en een jong, of twee dieren met een groot verschil in grootte zijn allemaal lastiger. Nestgenoten die samen zijn opgegroeid zijn het makkelijkst, en al het andere bevindt zich ergens op het spectrum daarnaast.

Ze werden te vroeg alleen gelaten.

Alles kan een uur lang rustig lijken en dan veranderen. Niets aan een chinchillaintroductie is veilig zonder toezicht totdat je ze herhaaldelijk samen hebt zien eten, rusten en slapen.

Er was iets medisch mis.

Een chinchilla met pijn door gebitsproblemen is kort aangebonden en een dier dat een infectie onder de leden heeft, is niet in staat om een nieuwe relatie aan te gaan. Daarom komt de gezondheidscheck eerst.

Voor alles: quarantaine

Aparte kamer, aparte lucht indien mogelijk.

Luchtweginfecties verspreiden zich gemakkelijk tussen chinchilla's en de nieuwkomer komt uit een winkel, fokker of opvang waar hij met andere dieren in contact is geweest.

Alles apart.

Eigen kooi, eigen schuilhuisjes, eigen voer- en waterbakken, eigen zandbad. Deel nooit zand tussen dieren tijdens de quarantaine, omdat ringworm hiermee wordt verspreid.

Eigen handen.

Behandel eerst de zittende chinchilla, dan de nieuwkomer, en was je handen en wissel of bedek je kleding tussendoor.

Een gezondheidscheck door de Dierenarts.

Vraag om de tanden te laten onderzoeken, de huid en vacht te laten controleren op ringworm en parasieten, naar de borst te laten luisteren en het geslacht te laten bevestigen. Geslacht wordt vaak fout doorgegeven, dus het is de moeite waard om een Dierenarts dit te laten bevestigen; het gevolg van een fout is een nestje.

Geef het tijd.

Quarantaine lang genoeg voor een sluimerende ziekte om aan het licht te komen. Vraag je Dierenarts naar de juiste periode op basis van waar het dier vandaan komt. Gebruik de tijd nuttig: laat de nieuwkomer wennen, zorg dat hij goed eet en op Gewicht blijft en leer zijn normale gedrag kennen.

Het introductieproces

Gedupliceerde middelen en schuilhuisjes met twee uitgangen voorkomen dat onderhandeling ontaardt in een gevecht. Richt dit in voordat de dieren ooit een ruimte delen.

Fase één: kooien in dezelfde kamer, apart.

Zodra de quarantaine voorbij is, verplaats je de kooien naar dezelfde kamer, maar ver genoeg uit elkaar dat ze elkaar niet kunnen aanraken. Ze zien, horen en ruiken elkaar en er gebeurt verder niets.

Fase twee: kooien dichterbij, maar nooit rakend.

Breng ze gedurende enkele dagen dichterbij, met een tussenruimte van enkele centimeters zodat neuzen, tenen en staarten niet door de tralies heen kunnen. Tralies die tegen elkaar staan veroorzaken gebeten tenen en gescheurde oren.

Kijk wat ze doen. Rustig bij de barrière zitten, slapen aan de aangrenzende kant en eten terwijl de ander in zicht is, zijn allemaal goede tekenen. Aanhoudend blaffen, sproeien, uitvallen of knagen aan de tralies betekent dat je afstand moet nemen en meer tijd moet geven.

Fase drie: wissel geuren en wissel kooien.

Ruil schuilhuisjes, fleece en speeltjes tussen de kooien. Ruil daarna de dieren zelf, zodat elk dier tijd doorbrengt in de kooi van de ander terwijl die ergens anders is. Dit is belangrijker dan de meeste eigenaren verwachten, omdat het de geur van de andere chinchilla loskoppelt van het idee van een indringer.

Een gedeeld zandbad, na de quarantaine aangeboden aan beide dieren, mengt hun geur efficiënt.

Fase vier: begeleide ontmoetingen op neutraal terrein.

Gebruik een ruimte waar geen van beide dieren is geweest, of die grondig is gereinigd. Een puppyren, een lege badkamer, een ren midden in een kamer. Bied twee of meer schuilhuisjes met elk twee uitgangen aan, en iets te eten.

Houd de eerste sessies kort. Blijf elke seconde bij hen in de kamer. Zorg dat je een handdoek en een plank binnen handbereik hebt voordat je begint.

Beëindig de sessie terwijl het nog goed gaat in plaats van af te wachten wat er gebeurt.

Fase vijf: een gedeelde kooi die van niemand is.

Zodra ontmoetingen consequent rustig zijn, verplaats je ze naar een nieuwe kooi, of de oude kooi volledig gestript, geboend en opnieuw ingericht met nieuwe of grondig gereinigde spullen. Niets mag meer op de oude plek staan.

Dupliceer elke bron: minstens twee schuilhuisjes met twee uitgangen, twee drinkflessen aan tegenovergestelde kanten, twee voerbakken, verschillende hooiruiven en brede planken die op twee manieren kunnen worden verlaten.

Fase zes: toezicht, dan nog meer toezicht.

Blijf bij ze. Controleer daarna regelmatig. Laat ze 's nachts niet alleen totdat je ze dagenlang herhaaldelijk samen hebt zien eten, rusten en slapen.

Weeg beide dieren dagelijks in deze periode. Een ondergeschikt dier dat stilletjes wordt uitgesloten van voedsel, zie je eerder op de weegschaal dan in gedrag.

Gedrag lezen

Let op de houding in plaats van het geluid. Een ontspannen, mobiel dier dat blijft eten, is aan het onderhandelen. Een stijf, rechtopstaand, starend dier staat op het punt te escaleren.

Normaal en acceptabel.

Onderling snuffelen, vooral neus-aan-neus en rond de achterkant. Op de achterpoten staan tegenover elkaar. Korte achtervolgingen die stoppen. Urine sproeien, vaak een vrouwtje dat een mannetje afwijst; dat is een weigering, geen aanval. Wat lawaai. Korte, milde vachtplukjes.

Elkaar verzorgen, in contact zitten en hetzelfde schuilhuisje gebruiken zijn de signalen waar je naartoe werkt.

Stop de sessie.

Snel tandenknarsen met een stijve, rechtopstaande, starende houding. Eén dier dat herhaaldelijk de ander in een hoek drijft. Eén dier dat niet weg kan. Langdurige achtervolgingen zonder pauzes. Eén van de dieren die weigert te eten in het bijzijn van de ander.

Scheid onmiddellijk.

Een rollende bal van vechtende dieren, gillen, veel losvliegende haren of bloed.

Daarna, in de gedeelde kooi.

Controleer beide dieren dagelijks op bijtwonden, vooral rond de oren, voeten, staartbasis, schouders en het genitale gebied. Controleer op weggeknabbelde vacht op de nek en tussen de schouders, wat alleen het andere dier kan hebben gedaan. Controleer of beide hooi eten en normale hoeveelheden keutels produceren.

De routine die een nieuw koppel veilig houdt

Wat je nooit moet doen

Zet geen nieuwe chinchilla in de kooi van het zittende dier.

Sla de quarantaine niet over omdat de nieuwkomer er gezond uitziet.

Duw twee chinchilla's niet samen om ze het zelf uit te laten vechten. Ze lossen het niet op en chinchillagevechten veroorzaken binnen seconden letsel.

Gebruik je handen niet om vechtende dieren te scheiden en pak er geen een bij de vacht.

Zet kooien niet tralie aan tralie tegen elkaar. Tenen, staarten en oren worden door het gaas gebeten.

Laat een nieuw koppel niet zonder toezicht omdat het eerste uur goed verliep.

Huisvest geen mannetje en vrouwtje samen tenzij het mannetje is gecastreerd door een Dierenarts voor bijzondere dieren en het interval dat de Dierenarts aangaf, is verstreken.

Probeer geen introductie tijdens warm weer, terwijl een van de dieren onwel is of herstelt, in de dagen rond een verhuizing of met een dier met onbehandelde gebitsproblemen.

Introduceer geen jong dier bij een volwassene zonder deskundig advies over het verschil in grootte en leeftijd.

Negeer een kleine prikwond niet. Het sluit zich en wordt een abces.

Blijf niet pushen bij een koppeling die tot een echt gevecht heeft geleid. Sommige dieren kunnen heel langzaam vanaf het begin opnieuw worden geïntroduceerd, anderen niet.

Wanneer hulp zoeken

Een succesvolle band ziet eruit als twee dieren die in contact rusten, tegelijkertijd eten en week na week op gewicht blijven.

Neem dezelfde dag contact op met een Dierenarts voor bijzondere dieren bij elke bijtwond, hoe klein ook, bij bloedingen, bij een chinchilla die een hoek niet wil verlaten en als een van de dieren stopt met eten of minder/kleinere keutels produceert.

Neem dringend contact op bij hijgen, plat liggen, kwijlen of felrode oren, wat duidt op oververhitting, aangezien introducties gepaard gaan met achtervolgingen en opwinding, en een warme kamer dat tot een noodsituatie maakt.

Boek een afspraak voordat je begint voor een gezondheidscheck op de nieuwkomer, inclusief tanden, huid en bevestiging van het geslacht, en nogmaals als een eerder gewend koppel begint te vechten, omdat pijn, gebitsproblemen en ziekte sociaal gedrag veranderen voordat ze iets anders veranderen.

Breng de geschiedenis van leeftijd, geslacht en Gewicht van beide dieren mee, hoe lang elk dier in huis is, de fase van de introductie die je had bereikt, een beschrijving van wat er gebeurde, foto's van eventuele wonden of haaruitval met een aantekening waar het zich op het lichaam bevindt, de afmetingen van de kooi en de kamertemperatuur. Waar een introductie is mislukt, verklaren de indeling en het aantal middelen meestal meer dan het temperament.