Nier- en urineweggezondheid bij de Epagneul breton begrijpen

Snel antwoord

De Epagneul breton is een ras dat getroffen kan worden door specifieke erfelijke nier- en urinewegaandoeningen, waaronder chronische nierziekte, eiwitverliezende nefropathie en glomerulonefritis. Hoewel deze aandoeningen ernstig zijn, maakt een vroege opsporing via consistente controle thuis en regelmatige controles bij de dierenarts een tijdige interventie mogelijk. Door te letten op veranderingen in dorst, eetlust en energieniveau, kunt u uw dierenarts helpen om deze gezondheidsuitdagingen doeltreffend aan te pakken.

Chronische nierziekte

Chronische nierziekte omvat een geleidelijk verlies van de nierfunctie naarmate de tijd vordert. Bij de Epagneul breton is dit vaak gekoppeld aan een autosomaal recessieve immuungebepaalde glomerulonefritis. Dit is goed bekend binnen het ras. Thuis merkt u misschien als eerste dat uw hond meer water drinkt dan normaal, vaker urineert of minder interesse in voer toont. U kunt ook opmerken dat uw hond sloom lijkt of gewicht lijkt te zijn verloren ondanks normaal eten.

Wanneer u uw hond naar de kliniek brengt, zal de dierenarts waarschijnlijk bloedonderzoek uitvoeren om nierwaarden te controleren en een urine-analyse om te beoordelen hoe goed de nieren de urine concentreren. Een echografie kan ook worden gebruikt om naar de grootte en structuur van de nieren te kijken. De urgentie wordt bepaald door hoe snel het energieniveau van uw hond daalt of als hij helemaal stopt met eten. Een veelgemaakte fout is om aan te nemen dat een verhoogde dorst gewoon door het weer of door meer beweging komt, wat noodzakelijk diagnostisch onderzoek kan vertragen.

Eiwitverliezende nefropathie

Eiwitverliezende nefropathie treedt op wanneer de nieren eiwit niet goed kunnen filteren, waardoor het in de urine lekt. Deze aandoening is geassocieerd met een erfelijke deficiëntie van de derde component van het complement en is een bekende neiging binnen het ras. Baasjes merken deze aandoening vaak op wanneer hun hond vocht begint te vasthouden, wat leidt tot een gezwollen buik of gezwollen ledematen. U kunt ook opmerken dat uw hond tijdens routine wandelingen snel vermoeid raakt.

Uw dierenarts zal dit diagnosticeren door de hoeveelheid eiwit in de urine te meten, vaak met behulp van een urine-eiwit/creatinineratio-test. Bloedonderzoek zal ook worden gebruikt om te controleren op lage albuminewaarden, die optreden wanneer eiwit uit het lichaam verloren gaat. Als u merkt dat de buik van uw hond er opgezet uitziet of als hij zwaarder lijkt te ademen dan normaal, zoek dan onmiddellijk medische hulp bij de dierenarts. De fout om af te wachten of de zwelling vanzelf overgaat is gevaarlijk, omdat deze aandoening specifieke dieet- en medische begeleiding vereist om verdere schade te voorkomen.

Glomerulonefritis

Glomerulonefritis is een ontstekingsaandoening die de filtereenheden van de nieren aantast. Bij de Epagneul breton uit zich dit als een familiaire vorm van membraanproliferatieve glomerulonefritis, die geassocieerd is met een erfelijke deficiëntie van de derde component van het complement. Dit is een bekende neiging binnen het ras. Baasjes kunnen symptomen waarnemen die vergelijkbaar zijn met andere nierproblemen, zoals verhoogde dorst, gewichtsverlies of een doffe vacht. In sommige gevallen kan de aandoening stil verlopen totdat deze aanzienlijk is gevorderd.

Dierenartsen gebruiken een combinatie van urine-analyse en bloeddrukmeting om deze aandoening te evalueren, aangezien een hoge bloeddruk een veelvoorkomende complicatie is. In specifieke gevallen kan een biopsie worden voorgesteld om de diagnose te bevestigen. Hoe dit precies overerft is nog niet vastgesteld, maar het belang van screening blijft hetzelfde. Als uw hond plotseling zwak lijkt of een verandering in tandvleeskleur vertoont, is dit een teken dat de aandoening een kritiek stadium kan hebben bereikt.