Neurologische en neuromusculaire gezondheid bij de Bouvier des Flandres begrijpen

Snel antwoord

De Bouvier des Flandres is een robuust ras, maar baasjes moeten op de hoogte zijn van een specifieke neuromusculaire aandoening die bekend staat als larynxverlamming. Deze aandoening treft de spieren die de luchtwegen aansturen, wat kan leiden tot ademhalingsmoeilijkheden. Omdat dit een erkende tendens is bij het ras, is vroege opsporing door consistente observatie van de ademhaling van uw hond in rust essentieel voor het behoud van hun levenskwaliteit.

Larynxverlamming

Larynxverlamming is een aandoening die de functie van het strottenhoofd, of stembanden, beïnvloedt. Bij de Bouvier des Flandres is dit eerder een erkende tendens dan een bewezen aandoening. Het strottenhoofd fungeert als poortwachter voor de luchtweg, opent wijd wanneer de hond inademt om lucht in de longen toe te laten en sluit tijdens het slikken om te voorkomen dat voedsel of water in de luchtpijp terechtkomt. Wanneer de spieren die verantwoordelijk zijn voor het opentrekken van de kraakbeenderen in het strottenhoofd niet correct functioneren, opent de luchtweg niet zo wijd als zou moeten. Dit creëert weerstand tegen de luchtstroom, wat ademhalen moeilijk kan maken, vooral tijdens inspanning of bij warm weer.

Symptomen thuis herkennen

Het eerste wat een baasje vaak opmerkt, is een verandering in het geluid van de ademhaling van de hond. U hoort mogelijk een schurend, hoog geluid wanneer uw hond inademt, wat vaak stridor wordt genoemd. Dit geluid kan duidelijker worden wanneer de hond opgewonden is, speelt of wandelt in de hitte. Een ander vroeg symptoom is een verandering in de blaf van de hond. De blaf kan zwakker of heser klinken, of zijn normale toonhoogte volledig verliezen. Omdat het strottenhoofd ook een rol speelt bij het slikken, kunnen sommige honden vaker gaan hoesten of kokhalzen, vooral na het eten of drinken. Als u merkt dat uw hond moeite heeft met ademhalen na slechts een milde inspanning, of als de ademhaling zelfs in rust luidruchtig klinkt, is het tijd om dit verder te onderzoeken.

Bezoek aan de dierenarts en diagnose

Wanneer u naar de kliniek komt, zal de dierenarts zich richten op het evalueren van de bovenste luchtwegen. Ze zullen met een stethoscoop naar de borst en keel luisteren om te bepalen of het geluid uit het strottenhoofd komt of dieper uit de longen. De definitieve manier om larynxverlamming vast te stellen is via een procedure genaamd een larynxonderzoek. Dit wordt uitgevoerd onder een zeer lichte verdoving. De dierenarts gebruikt een laryngoscoop om direct naar de kraakbeenderen van het strottenhoofd te kijken terwijl de hond ademt. Ze kijken of de kraakbeenderen naar buiten bewegen wanneer de hond inademt. Als ze stil blijven staan of naar binnen bewegen, is de diagnose bevestigd. Deze test is cruciaal omdat het larynxverlamming onderscheidt van andere aandoeningen die luidruchtige ademhaling veroorzaken, zoals een inklappende luchtpijp of longziekte.

Urgentie en beheer

De urgentie hangt af van hoe sterk de aandoening het vermogen van uw hond om het bloed van zuurstof te voorzien beïnvloedt. Als uw hond overmatig hijgt, blauwachtig verkleurd tandvlees heeft of in paniek lijkt omdat hij niet genoeg lucht krijgt, is dit een medisch noodgeval. Op zulke momenten kan de luchtweg van de hond zo geblokkeerd zijn dat hij zichzelf niet kan afkoelen of effectief kan ademen. De meest gemaakte fout door baasjes is te lang wachten met het zoeken van hulp, in de hoop dat de ademhaling verbetert zodra de hond rust. Als uw hond symptomen van ademnood vertoont, heeft hij onmiddellijke afkoeling en interventie van de dierenarts nodig om de luchtweg te stabiliseren. Hoewel de erfelijke vorm van deze aandoening is gerapporteerd met klinische symptomen op jonge leeftijd, is het nog niet duidelijk hoe dit wordt doorgegeven. Het beheer omvat aanpassingen in de levensstijl, zoals het vermijden van zware inspanning tijdens het heetst van de dag en het gebruik van een tuigje in plaats van een halsband om druk op de nek te voorkomen.