Plotselinge agressie bij een huisdier vogel: pijn, hormonen en territorium

Snel antwoord

Agressie die binnen enkele dagen is ontstaan, is een medische kwestie. Agressie die gedurende een seizoen is opgebouwd, is meestal hormonaal.

Het woord dat ertoe doet is plotseling. Een vogel die in het voorjaar iets bijteriger is geworden, gedraagt zich als een vogel met stijgende hormonen. Een vogel die op maandag aanhankelijk was en op vrijdag naar iedereen uithaalt, heeft meestal een verandering in zijn lichaam ondergaan.

Vogels zijn prooidieren. Alles wat ervoor zorgt dat een vogel zich minder in staat voelt om te ontsnappen, of het nu pijn, ziekte of verlies van gezichtsvermogen is, maakt hem bereid om zichzelf te verdedigen, omdat verdediging is wat overblijft wanneer vluchten geen optie is.

• Tijdlijn eerst. Dagen betekent medisch onderzoeken. Weken tot maanden in het voorjaar betekent hormonen.
• Pijn, slechtziendheid, zware metalenvergiftiging, eivorming en systemische ziekten presenteren zich allemaal als een vogel die agressief is geworden.
• Straf een vogel nooit voor bijten. Vogels leren wat werkt, en een beet die een ongewenste interactie beëindigt, is een beet die zal worden herhaald.
• De dominantie-ideeën over het houden van een vogel onder schouderhoogte hebben geen bewijs en schaden de relatie.
• Lees de waarschuwingssignalen en stop vóór de beet. Elke vogel geeft ze.

Beslis in 60 seconden

Waarom ziekte lijkt op agressie

A gezonde vogel die iets niet leuk vindt, vliegt weg. Het is de goedkoopste optie, en prooisoorten kiezen de goedkoopste optie.

Een vogel die niet weg kan vliegen, omdat hij pijn heeft, omdat hij niet goed kan zien, omdat hij zwak is, of omdat hij in een kooi zit, heeft nog maar één overblijvende reactie, en dat is de bedreiging weg laten gaan. Dat is waar de uitval en de beet voor zijn.

Dit betekent dat agressie niet het tegenovergestelde is van angst bij een vogel. Het is hoe angst eruitziet wanneer ontsnapping is weggenomen. Dat begrijpen verandert hoe u reageert, want in de kooi reiken en aandringen bewijst alleen aan de vogel dat hij gelijk had om te escaleren.

Medische oorzaken die zich presenteren als een temperamentverandering

Pijn.

De meest voorkomende bronnen zijn voeten en poten. Bumblefoot, een breuk, artritis bij een oudere vogel, een afknellende vezel om een teen, een gebroken bloedveer of een pootring die strak is gaan zitten. Vogels ontwikkelen ook buikpijn door voortplantingsziekten en gezwellen.

Let op een vogel die niet op één voet wil zitten, constant van gewicht wisselt, op beide voeten slaapt in plaats van op één, of bezwaar maakt tegen aanraking op één specifieke plek.

Gezichtsverlies.

Cataract en netvliesdegeneratie komen voor, vooral bij oudere vogels. Een vogel die een hand die van één kant nadert niet kan zien, zal ernaar uithalen. De aanwijzing is directioneel: bijten van slechts één kant, gemiste landingen, aarzeling voor het opstappen en verhoogde schrikreacties.

Zware metalenvergiftiging.

Zink en lood zijn aanwezig in goedkope kooi-hardware, gegalvaniseerd gaas, sommige speeltjes-sluitingen, gordijngewichten, glas-in-lood, oudere verf en imitatie-sieraden. Toxiciteit veroorzaakt gedragsverandering, zwakte, toevallen, ongewone ontlasting en veranderingen in eetlust. Het is behandelbaar en wordt vaak gemist.

Hypocalciëmie.

Vooral grijze roodstaarten zijn gevoelig voor een laag calciumgehalte in het bloed, wat tremoren, zwakte en toevallen veroorzaakt, en vooraf duidelijke gedragsverandering kan produceren.

Neurologische ziekte.

Proventriculaire dilatatieziekte en andere neurologische aandoeningen produceren gedragsveranderingen naast slechte coördinatie, gewichtsverlies en onverteerd voer in de ontlasting.

Voortplantingsactiviteit.

Een hen met een ei in ontwikkeling wordt territoriaal, defensief en zoekt naar de vloer. Als ze ook perst, een brede houding aanneemt of zwak is in de poten, is dat een noodgeval in plaats van een gedragsprobleem.

Elke systemische ziekte.

Luchtweginfecties, leverziekte, infectie. Een vogel die zich niet lekker voelt, heeft minder tolerantie voor alles.

De praktische regel is simpel. Plotselinge agressie, agressie met enige andere verandering, of agressie bij een oudere vogel krijgt eerst een vogelarts-onderzoek. Gedragstherapie gebouwd bovenop onbehandelde pijn houdt geen stand.

Een kooi met foerageermogelijkheden en zonder donkere afgesloten holte is de omgeving die de hormonen laag houdt.

Hormonale agressie, en de vier hefbomen die het veranderen

Voortplantingsgedrag bij gezelschapsvogels wordt aangestuurd door omgevingssignalen, en huishoudelijke omgevingen leveren ze per ongeluk allemaal tegelijk.

Daglengte.

Lange dagen signaleren het broedseizoen. Binnenverlichting, televisie en huishoudelijke activiteit geven een vogel vaak veertien of meer uur licht. Zorg voor een echt donkere, ononderbroken nacht van ongeveer tien tot twaalf uur, gebruik een aparte slaapkooi of een hoes in een rustige kamer als het huishouden druk is.

Nestplaatsen.

Hutten, tenten, dozen, donkere holtes, de ruimte onder een bank, een lade, een kast, de binnenkant van een overhemd. Alles waar een vogel in kan en het kan verdedigen, is een nest. Verwijder ze. Versnipperbaar papier en karton triggeren bij veel soorten ook het nestelen en zouden bij een hormonale vogel verminderd moeten worden.

Aanraking.

Het aaien van de rug, de flanken, onder de vleugels of rond de staartbasis is seksueel contact vanuit het standpunt van de vogel, en het stimuleert direct voortplantingsgedrag. Beperk aanraking tot het hoofd en de nek. Deze enkele verandering lost een verrassend deel van de gevallen op.

Voer.

Overvloedig, warm, zacht, energierijk voer signaleert een goed broedseizoen. Verminder warme brij, verminder vetrijke zaden en noten, en verhoog de moeite die nodig is om voer te krijgen door gebruik te maken van foerageerspeeltjes.

Soort doet ertoe. Amazone-papegaaien, vooral mannetjes, staan bekend om uitgesproken seizoensgebonden agressie. Kaketoes, conures, dwergpapegaaien en valkparkieten vertonen allemaal duidelijk hormonaal gedrag. grasparkieten en valkparkieten zijn frequente chronische leggers. Edelpapegaai-hennen zijn sterk nest-gedreven.

Verwacht verbetering over weken, niet dagen. Hormonale toestanden nemen af op een fysiologische tijdschaal.

Territorium, paarbanden en omleiding

Kooi-agressie.

Veel vogels verdedigen de kooi en zijn daarbuiten perfect aangenaam. Als uw vogel prima is op een speelstandaard en gevaarlijk op de kooi, is dat territorium, geen temperament. Verplaats interacties weg van de kooi, leer de vogel om op een in de hand gehouden zitstok te stappen in plaats van erin te reiken, en verminder de verdedigbaarheid van de kooi door afgesloten ruimtes te verwijderen.

Paar-band agressie.

Een vogel die een sterke band heeft opgebouwd met één persoon kan de anderen aanvallen, vooral wanneer de favoriete persoon aanwezig is. Het is normaal gedrag voor een soort die paart, en het is erger in het broedseizoen.

De oplossing is structureel. De favoriete persoon stapt terug met voeren, traktaties en één-op-één tijd, en de andere familieleden bezorgen al het goede. Niemand forceert contact. De vogel mag nooit worden gehanteerd door een persoon naar wie hij actief uithaalt.

Omgeleide agressie.

Een vogel die schrikt of gefrustreerd is door iets dat hij niet kan bereiken, een vogel buiten het raam, een hond, een geluid, kan de dichtstbijzijnde beschikbare doelwit bijten, wat meestal de persoon is die hem vasthoudt. Dit is niet op u gericht. Leer het moment van opwinding te lezen en zet de vogel neer vóór de omleiding.

Aangeleerde agressie.

Als bijten voorheen een interactie beëindigde, is bijten nu aangeleerd gedrag met een sterke geschiedenis. Het verdwijnt alleen als het niet meer werkt en iets anders beter werkt. Dat betekent nooit een interactie doorzetten na een beet, en het opbouwen van een betrouwbaar opstapje op een zitstok dat elke keer wordt beloond.

Gladgestreken veren, een opgeheven nek, een gespreide staart en een voorwaartse helling komen allemaal vóór de snavel.

De waarschuwingssignalen lezen

Elke vogel geeft ze, maar het vocabulaire varieert per soort.

Ogen. Snelle samentrekking en verwijding van de iris, vaak pinning of flashing genoemd, is een opwindingssignaal. Het is makkelijk te zien bij amazones en ara's met bleke irissen, moeilijker bij grijze roodstaarten, en bijna onmogelijk bij jonge vogels met donkere ogen.

Veren. Gladgestreken lichaamsveren met een opgeheven nek of kuif is een klassieke agressieve houding. Verend opgezet en ontspannen is dat niet.

Kuif. Bij valkparkieten en kaketoes is een kuif die plat tegen het hoofd wordt gehouden een waarschuwing. Een hoge kuif is alert of opgewonden, en een ontspannen lage kuif met een zacht lichaam is kalm.

Staart. Spreiden, en bij sommige soorten flapperen, duidt op opwinding.

Houding. Voorover leunen, gewicht over de voeten, snavel licht geopend, is een uithaalhouding. Rechtop en dun staan is alarm.

Snavel. Sommige soorten klikken of knarsen. Knarsen is over het algemeen tevredenheid voor het slapen. Een scherpe snavel-uitval met een gesis is dat niet.

Het praktische punt is dat u bijna nooit gebeten hoeft te worden. De signalen komen eerst, en de juiste reactie is stoppen, ruimte geven en iets anders proberen, niet doordrukken om een punt te bewijzen.

Wat te doen op het moment zelf

Stop met naar de vogel toe bewegen. Trek uw hand ook niet abrupt terug, want een snelle terugtrekking is een beloning en een dramatische reactie is interessant.

Gebruik een in de hand gehouden zitstok in plaats van uw hand om de vogel te verplaatsen. De meeste vogels die niet op een hand willen stappen, stappen wel op een stok, en het verwijdert de confrontatie volledig.

Als de vogel op u zit en bijt, zet hem dan rustig en onmiddellijk neer en loop weg, zonder te schreeuwen. Verveling is het meest bruikbare gevolg dat beschikbaar is.

Als de vogel dringend verplaatst moet worden, is een handdoek het gereedschap, correct en kort gebruikt. Wikkel het lichaam van een vogel nooit strak in. Vogels hebben geen middenrif en ademen door het borstbeen te bewegen, dus druk op de borst verstikt ze.

Laat een vogel nooit vallen, schud, tik, blaas of spuit nooit naar een vogel voor bijten. Houd nooit de snavel vast. Al deze dingen beschadigen het vertrouwen, geen enkele leert een alternatief, en verschillende zijn gevaarlijk.

Beten en de mensen in huis

Vogelbeten zijn steek- en verbrijzelingswonden en ze raken snel geïnfecteerd. Bacteriën die in de snavel van een vogel worden gedragen, kunnen ernstige infecties bij mensen veroorzaken.

Was een beet grondig met zeep en stromend water, moedig kort bloeden aan vanuit de gaatjes en zoek medisch advies voor elke beet die de huid heeft doorbroken, vooral op de hand of het gezicht, en vooral voor kinderen, ouderen, zwangere personen en iedereen met een verzwakt immuunsysteem.

Laat een vogel nooit los bij een jong kind. Een beet in een gezicht of een oog is een ernstig letsel, zelfs van een kleine vogel, en kinderen bewegen precies op de manier die er een uitlokt.

Controleer ook de vogel. Een vogel die hard in iets bijt, kan zijn snavel beschadigen of een veer breken, en elke bloeding uit de snavel heeft een vogelarts nodig.

Wanneer hulp zoeken

Bezoek dezelfde dag een vogelarts als de verandering binnen enkele dagen plaatsvond, als de vogel ook verend opzet, stil is of minder eet, als er sprake is van wankelen, vallen of een toeval, als een hen perst of op de kooibodem zit, of als de vogel u een specifiek lichaamsdeel niet laat aanraken.

Boek binnen een week een afspraak voor elke agressie bij een oudere vogel, voor een vogel die landingen verkeerd inschat, en voor elke vogel wiens gedrag na een maand van goed hormonaal beheer niet is verbeterd.

Zoek medisch advies voor iedereen die diep genoeg gebeten is om de huid te breken.

Het doel is een vogel die bereidwillig opstapt, ergens heeft om te zijn en nooit hoeft te escaleren.

Neem het incidentenlogboek en een video mee. Agressie is contextafhankelijk en de vogel in de spreekkamer zal meestal een modelburger zijn, wat precies de reden is waarom de beelden van thuis de diagnose bepalen.