Begrip van nieren en urinegezondheid bij de Berner Sennenhond

Snel antwoord

Berner Sennenhonden zijn gevoelig voor specifieke nieraandoeningen die van invloed zijn op hoe de organen afvalstoffen uit het bloed filteren. Hoewel sommige hiervan, zoals chronische nierziekte, glomerulonefritis en eiwitverliezende nefropathie, bekende neigingen zijn bij dit ras, zijn ze niet onvermijdelijk. Door regelmatig thuis gezondheidschecks uit te voeren en te letten op subtiele veranderingen in dorst, urineren of energieniveau, kunt u ervoor zorgen dat uw hond tijdig de zorg krijgt wanneer dat het meest nodig is.

Chronische nierziekte

Chronische nierziekte is een aandoening waarbij de nieren na verloop van tijd geleidelijk hun vermogen verliezen om afvalstoffen uit het bloed te filteren. Dit is een bekende neiging bij dit ras. Hoe dit wordt doorgegeven is nog niet vastgesteld, hoewel het vermoeden bestaat dat het een autosomaal recessief immuungemedieerd proces is.

Thuis merkt u misschien eerst dat uw hond meer drinkt dan normaal of vaker naar buiten moet om te plassen. Naarmate de aandoening vordert, kunt u een verminderde eetlust, gewichtsverlies of een doffe vacht waarnemen. Uw dierenarts zal bloedonderzoek uitvoeren om afvalstoffen zoals creatinine en bloedureumstikstof te meten, naast een analyse van de urine om de concentratie van de urine te controleren. Als de nieren de urine niet effectief concentreren, is dit een sterke indicator dat verder onderzoek nodig is. De meest gemaakte fout door baasjes is aannemen dat de verhoogde dorst simpelweg door het weer of dieet komt, wat de diagnose kan vertragen totdat de nieren een aanzienlijke functie hebben verloren.

Glomerulonefritis

Glomerulonefritis omvat een ontsteking van de kleine filtereenheden in de nier, bekend als glomeruli. Dit is een bekende neiging bij dit ras. Het presenteert zich vaak als een familiale vorm van membraneuze proliferatieve glomerulonefritis en wordt vaak geassocieerd met een positieve serologie voor Borrelia burgdorferi.

Omdat deze aandoening het filtermechanisme beïnvloedt, kan uw hond via de urine eiwitten verliezen die in de bloedbaan zouden moeten blijven. U merkt misschien dat uw hond lusteloos wordt of tekenen van vochtophoping vertoont, zoals een opgezwollen buik of gezwollen ledematen. De dierenarts zal waarschijnlijk een test voor de ratio urine-eiwit-creatinine gebruiken om te bepalen of er sprake is van eiwitverlies. De urgentie wordt bepaald door hoe snel de eiwitspiegels van de hond dalen en of er vochtophoping in de borst of buik ontstaat. Wacht niet tot uw hond stopt met eten voordat u hulp zoekt, aangezien vroegtijdige interventie cruciaal is voor het beheersen van de ontsteking.

Eiwitverliezende nefropathie

Eiwitverliezende nefropathie treedt op wanneer de nieren essentiële eiwitten niet vasthouden, waardoor deze in de urine lekken. Dit is een bekende neiging bij dit ras en wordt vaak geassocieerd met een positieve serologie voor Borrelia burgdorferi.

Naarmate de eiwitspiegels in het bloed dalen, kan uw hond zwak of moe lijken, of tekenen van spierafbraak vertonen. U merkt misschien ook dat uw hond minder interesse heeft in spelen of moeite heeft om hun gebruikelijke activiteitsniveau te behouden. De dierenarts zal uw hond onderzoeken op tekenen van een laag bloedeiwitgehalte, wat ertoe kan leiden dat vocht uit de bloedvaten in de weefsels lekt. Een urineanalyse is de standaardtest om eiwit in de urine op te sporen. De grootste fout is het negeren van een verandering in de vachtkwaliteit of energie van de hond, aangezien dit vaak de eerste uiterlijke tekenen zijn van intern eiwitverlies.